The content of this page is updated daily. Also check out the WEBLOG ARCHIVE 2006 01, 2006 02, 2007 01, 2008 01 or 2008 02 GET YOUR BLACK AND TAN DIRECT FROM THE SOURCE IN OUR WEBSHOP !!!! The new releases cost 12,99 EUR and several of the older releases are only 9,99 EUR. Shipping costs are included. All records are in stock, shipped (priority) within 24 hour. January 17, 2012 Es mutet romantisch an, über den Dächern Barcelonas mit der Gitarre auf der Dachterrasse seines Apartments Songs in den Sonnuntergang zu spielen. „Einfach großartig“, schwärmt der britische Sänger und Gitarrist, „die Stadt zu Füßen und die Mauersegler am Himmel, dazu die grandiose Aussicht bis zu den Hügeln am Horizont.“ Doch wie so Vieles im Leben hat auch das Paradies dunkle Kehrseiten. „Sieben Stockwerke ohne Fahrstuhl mit Gitarrenkoffer und Amp, schwitzend und kurz vor Wadenkrämpfen fühlt sich das überhaupt nicht romantisch an.“Trotzdem bereut Philips keine Sekunde, sein Leben als Verkäufer im regnerischen Nottingham gegen das eines freien Musikers in der spanischen Metro- pole getauscht zu haben. „Ich fuhr für einen Urlaub hin, kündigte meinen Job und zog hierher. Ich liebe den Lebensstil, das Essen, die Sonne.“ Da hatte Philips bereits einige Karrierestationen in seiner Vita: Mit seinem Bruder spielt er Jazz-Standards, mit Freunden Minimal Electronica und Rock- Tunes in einer Band namens North Korea. Mit dem Umzug begann für Philips ein neuer Abschnitt. In jeder Hinsicht. „Als Fremder in einer fremden Stadt habe ich erst mal alle Jobs gespielt, die ich kriegen konnte, so als Ersatzmann in Bands, bis ich dann selbst Konzerte organisiert habe, an der Seite von Brian Jackson, George Braith und Charlie Woods. „Von Charlie habe ich viel über Blues gelernt.“ In dieser Zeit entdeckte er die akustische Gitarre neu. „In den vergangenen sieben Jahren habe ich verstärkt Folk, Country und akustischen Blues gehört. Chet Atkins, Doc Watson und Bob Dylan haben mich inspiriert Fingerstyle zu spielen. Außer- dem habe ich neue Kicks im Songwriting gefunden: Struktur, Spiel, Text und Gesang sind eine wahre Kunst.“ Dass er sie beherrscht, zeigt sein Erfolg: sei- ne Tunes finden ihren Weg als Werbemusik für drei bekannte Automobilhersteller – „und einen spanischen Schoko-Drink“, ergänzt er. „Nichts Weltbewegendes, aber es hilft, damit es nicht immer Nudeln mit Dosenthunfisch gibt.“ Damit es vielleicht auch für ein Glas Wein reicht, könnte ja sein Album ‚The Rooftop Recordings‘ helfen. War sein Debüt ,Heal Yourself Alone‘ noch eine volle Band-Produktion, zeigt sich der 34-Jährige auf seinem Nachfolger ‚The Rooftop Recordings‘ als überzeugender Solo-Performer, souveräner Fingerstyler und Sänger mit angenehmer Stimme. Ein Rätsel eigentlich, warum Philips mit seinen Qualitäten kein „global player“ des Musik-Biz ist. Denn seine sympathischen Songs zwischen Blues und Folk vermögen Gitarren-Fans und Nicht-Musikern gleichermaßen zu gefallen. „Dafür habe ich die unterschiedlichsten Instrumente benutzt“, erklärt er: Eine Harmony H1255 (von 1940), eine Yamaha FG- 180 (1963) eine Gibson J-50 (1973) und eine neue Blueridge BG80, abgenommen mit einem DeArmond PU aus den Sechzigerjahren, gemixt mit zwei Shure SM81 Mikros über einen DAV BG1 Preamp. Damit lange nicht genug: obendrauf gibt’s noch Lap Steel, Dobro, Ukulele – und eine dreisaitige Zigarrenbox- Gitarre. „Die meisten Leute haben so ein Instrument noch nie gesehen. Es hat sich bei meinen Konzerten zum heimlichen Star der Show entwickelt.“ December 27, 2011 SAN DIEGO READER BOO BOO DAVIS - UNDERCOVER BLUES Yes, his name is Boo Boo, except on legal documents. But the technically James Davis never went to school (or so sayeth his press kit), so he can't read legal documents. So, he's better off with Boo Boo, and you are too. He wishes you a "Xmas Blues" and you should marvel at his organic melding of the blues, as an outlet for pain and that prolonged pain known as suffering; and the benediction of the holiday spirit. Spirit, indeed, concerns many Boo Boo musings, though his animus punches straight through to animal. Urging the listener to his "Turkey Walk," he's got his own turkey walk down bowlegged, festooned with a "gobble gobble gobble gobble gobble" obligato. John Gerritse picks up the trance-inducing Mississippi style of drumming, pounding 'til the sound takes you up and around. Boo Boo's boss, Jan Mittendorp, busts guitar and bass lines simultaneously on one six-string, a talent he isn't even especially proud of. Boo Boo, who got his musical initiation banging a lard can for the family, brings lard can lessons to his voice and harmonica. He wastes nothing. Each piece reinforces. So "Xmas Blues" reinforces suffering against a plea to the almighty for the end of suffering, for best wishes to manifest themselves. Boo Boo finishes with an honest-to-God gospel song, except that he calls God "Dave." "Thank you, Dave!" he says at the end of many songs, thanking him. And, frankly, I hate (the idea of) God just a little less, being honest-to-Dave. December 26, 2011 David Philips klinkt in mijn oren als een kruising tussen Kelly Joe Phelps, Jack Johnson en Keb Mo. Hij schrijft zijn eigen songs en begeleidt zichzelf op akoestische gitaar, lap style Dobro, ukelele en een driesnarig gitaartje dat is gemaakt van een sigarenkistje. Hij zingt goed, speelt zeer bekwaam en heeft sterke, verhalende teksten. De nummers voor deze cd werden opgenomen in zijn appartement in Barcelona, compleet met omgevingsgeluiden. Die levendigheid maakt zijn songs alleen nog maar intenser. Philips zal zeker de liefhebbers van Americana aanspreken. Er zitten echter ook genoeg bluesinvloeden in zijn muziek om de liefhebbers van dat muziekgenre te kunnen boeien. Een breed en zeer geslaagd album. Sjef Hermans CRI DE COYOTE: DAVID PHILIPS - THE ROOFTOP RECORDINGS Ce guitariste doue qui étonne par un jeu precis et lumineux, apres avoir accompagne des groupes de jazz, de rock et de blues, se lance dans une epopee solo qui devrait marquer notre epoque. Apres un album salue par la critique, et un particulier par la BBC, Heal Yourself Along (2010), il propose un petit bijou acoustique enregistre sur la terrasse de son appartement en live simple et dépouille, a Barcelone ! Il arrive a convaincre tant musicalement que vocalement : Bob Dylan Aises in The North, Eric Clapton Help Me To Forget... Ryan Adams Stones Throw, viennent frapper a notre porte, dans un melange audacieux et détonnant, ou l'on retrouve la simplicité apparente et la profondeur viscerale des musiques de l'Amérique profonde bien ancrée dans son terroir Kind Stranger, Tied Up, Gagged and Bound ou When I'm Drunk ! Fermons les yeux, imaginons les 7 fleches de la Sagrada Familia dans le lointain écrase de soleil et profitons de la fraicheur apportée par ce nouveau venu qui combat les Goliath frénétiques et trop bruyants avec force. December 19, 2011 DAVID PHILIPS - THE ROOFTOP RECORDINGS Das zweite Album des in Barcelona lebenden Barden: Es ist eine echte Entdeckung, die das kleine niederländische Label Black and Tan Records gemacht hat. Hier ein hypnotisches Riff das von R.L. Burnside stammen könnte, da ein launiger Slice in lockerer Stimmung, Fingerübungen nach Art der Piedmont-Schule, anderswo eine mit sanftem Sound veredelte Balade. Der britische Singer-Songwriter David Philips übt sein Handwerk an der akustischen Gitarre, an einer dreiseitigen Zigarrenkistenklampfe, Ukulele oder Dobro sowie gelegentlichem Harpspiel aus und er erweist sich darin als großer Künstler. Im Unterschied zu so vielen anderen Guitarpickern at er nämlich zu einem eigenen Stil gefunden, unterfüttert er seine bemerkenswert poetischen Songs mit lyrischen Tönen, die ohne Akrobatik auskommen.: "Only Miss You When I'm Druck" alles andere als ein Sauflied. Philips ist kein Bluesmusiker im eigentlichen Sinn, aber sein Material wäre ohne die Roots nicht entstanden. Und mit einigen Songs steckt er dann doch bis über die Ohren drin im Blues mit "Tied Up, Gagged and Bound" im Stil eines Lightnin Hopkins etwa. December 16, 2011 review by Oyvind Pharo from the concert of BOO BOO DAVIS (support miX&dorp) in Oslo in October  2011: Juke-jointen er Herr Nilsen på Hambros plass vis à vis Oslo Tinghus, den godt innkjørte musikkpuben hvor Østkanten Bluesklubb regjerer på fredagene. En slik fredag sent i oktober fikk jeg endelig høre 68-årige Boo Boo Davis, som på alle måter levde opp til forpliktelsene ved å være en bluesmann fra Drew, Mississippi. Drew ligger i Sunflower County, et av de fattigste fylkene i USA, men som har frambrakt en eventyrlig rekke bluesstørrelser, fra B.B. og Albert King til Jimmy Reed og Honeyboy Edwards. Drew ligger et kvarters kjøretur fra enorme Dockery Plantation, hvor Charley Patton, Robert Johnson, Son House, Elmore James og Pops Staples alle oppholdt seg i kortere eller lengre tid for å underholde når arbeiderne hadde fri. Boo Boo begynte å spille trommer på blikkspann i femårsalderen og tok etter bomullsplukkerne på åkeren og lenkegjengene på veien som sang arbeidssanger i call-response. I tenårene dro Boo Boo til St. Louis hvor han har livnært seg i byens intense R&B- og bluesmiljø. På 2000-tallet begynte han å turnere i Europa og ble plateartist hos hollandske Black & Tan Records, som har utgitt minst et halvt dusin album, det siste i 2010, med tittelen Undercover Blues. Jan Mittendorp er plateprodusenten til Davis. Han er også studiogitaristen. Sammen med trommisen John Gerritse  er Mittendorp også det europeiske turnébandet til Davis. Denne bassløse deltablues-powertrioen kombinerer det minimalistiske uttrykket i punk-hip-hop-blues med den nesten Alan Lomax-aktige urbluesen til Davis, som baserer seg på en slags messende talkin’ blues som veksler med refreng- og groovebaserte sanger, som alle er hans egne, selv bluesrimene er tatt fra den store fellesbrønnen av ord og bilder. Blant de mest kjente sangene hans får vi høre ”I’m So Tired”, ”Who Stole The Booty” og ”Dirty Dog”. Alle disse sangene er forresten remikset på albumet Blues + Beat med Mixendorp, Mittendorps remix-kavalkade av forskjellige artister på Black & Tan. Mittendorp selv gjorde et oppvarmingssett med remiksinger av loops som akkompagnement til hans egne blueslicks på gitar. Rikelig med slide, og mange nikk til Hound Dog Taylor. Da Davis selv klatret opp på barkrakken iført sin røde hatt og svarte skinndress, var Herr Nilsens fredagsklientell stilt inn på riktig frekvens. Det var rå, helt nedpå jukejoint –blues med de evige fortellingene om upålitelige kjærester og den daglige kamp for tilværelsen der penga rår, om jakt på stjålne øyeblikk av lyst og glede -  i dialog med publikum, i dynamisk samspill med den hollandske bluesduoen og i dialog med den store bluestradisjonen. Davis smelter sammen urbluesens field hollering og den moderne soulbluesens sangstil. Med sitt effektive og riffende munnspill og hese, raspende sang fargelegger hele følelsesregisteret mellom brøl og hviskende bønn, og skaper en hypnotisk blues i slekt med både Sonny Boy Williamson II og Howlin’ Wolf. Ikke dårlig av en fredagsartist på Herr Nilsen som til slutt fikk dansegulvet til å koke. Bedre attest kan ikke en arbeidene bluesmann få. Norske bluesfestivaler kan trygt booke ham.. December 12, 2011 De Engelse singer-songwriter David Philips woont bovenin een appartementencomplex, midden in Barcelona. Deze plek inspireerde hem om zijn tweede album The Rooftop Recordings, zoals de titel al zegt, thuis op te nemen. Philips schreef en poduceerde de songs voor deze cd en nam ze zelf in de kamer die grenst aan zijn dakterras in één take op. Zodoende hoor je enkel Philips stem, de akoestische gitaar, dobro of ukelele, mondharmonica en het stampen van Davids voeten. Als je heel goed luistert zijn soms de achtergrondgeluiden van het dagelijks leven in Barcelona, buiten Philips' appartement, te horen. Het gevaar ligt op de loer dat een man met alleen een gitaar en zijn songs snel saai kunnen worden. Zo niet bij David Philips. Zijn songs zijn warm en af en toe mooi bluesy, hij speelt erg goed gitaar en met zijn stem, die een lekker ruisje heeft, is hij in staat een verhaal te vertellen in zijn songs. Verhalen die gaan over onmogelijke liefdes, zielenpijn en strijdbaarheid. Kaal en kwetsbaar, maar daardoor overtuigend. December 8, 2011 BRUSSEL NIEUWS.be In het spoor van singer-songwriters pur sang als Woody Guthrie, Bob Dylan en Townes Van Zandt zoeken honderden anderen de weg naar erkenning. De programmators van het Toogenblik kennen gelukkig hun vak en scheiden al jaren het kaf van het koren. Bij de lichting “te ontdekken” halen ze volgende vrijdag David Philips naar Haren. David Philips: The Rooftop Recordings Hij trok vorig jaar reeds de aandacht met zijn debuut ‘Heal Yourself Alone’, een melodieuze mix van Jackson Browne zijn zonnig Californië en het country-intimisme van Kris Kristofferson’s klassieke lp ‘Jesus Was A Capricorn’. ‘The Rooftop Recordings’ sluit daar bij aan, zij het met minder zon en meer wolken. Zo blijft de muzikale omlijsting beperkt tot akoestische gitaar. Nieuw zijn de countrybluesinvloeden met teksten die een grotere dieptegang hebben dan voordien. Hierdoor leren we een andere zijde van deze singer-songwriter kennen. Een moedige zet die we ten volle appreciëren. Ergens tussen Raul Midón en Big Bill Broonzy. Hopelijk volgen de fans van het eerste uur. November 30, 2011 Het materiaal voor The Rooftop Recordings schreef de Britse bluesmuzikant David Philips in zijn uppie op het dakterras van zijn appartement in zijn woonplaats Barcelona. Slechts met zijn stem, wat akoestische gitaren, dobro en spaarzame mondharmonica werd het elftal songs vervolgens thuis in één keer ingespeeld. Voor een dergelijk sobere aanpak loop ik doorgaans niet erg warm, of je moet Darrell Scott heten. En ja, aan hem doet Philips me vaak denken, al manifesteert hij zich niet als een blinde navolger. Uitgebalanceerde songstructuur, uitstekend gitaarspel, fraaie stemfrasering en warme soulkleurige zang roepen wel dat beeld onwillekeurig op, al mist hij de emotionele intensiteit van de grootmeester zelf en bezit ie in het hogere zangregister ook nog niet de toonvastheid die ik eigenlijk – juist bij een kale song – zou willen. David Philips wordt geafficheerd als bluesman, maar ik vind hem meer folk dan blues. Maar dat terzijde, The Rooftop Recordings is een mooi visitekaartje van een erg talentvolle singer-songwriter. November 26, 2011 De titel van deze cd verwijst naar de studioplek waar deze Amerikaanse gitarist zijn opnamen maakte; in zijn appartement in Barcelona. Het zijn eerlijke opnamen geworden in velerlei opzicht. Geen overdubs, geen gepoets en geen geknip en geplak; gewoon 'opname aan' en spelen maar. Je hoort af en toe het bijgeluid van de voetpercussie, maar dat maakt het alleen maar authentieker. Ook wat betreft de composities is het een deugdzaam product. Philips schreef al het werk zelf en voert het uit. \Van producent direct naar de klant zeg maar. Alleen is het op een fatsoenlijk label met een goede distributie en promotie uitgegeven. En dat mag ook voor deze Philips. Hij verdient bredere aandacht dan wanneer een en ander in slechts eigen beheer was gerealiseerd. Philips zingt zijn teksten met een heerlijke laidback stem; helder, warm, ietwat met een zwoele soulachtige inslag, maar wel krachtig en vol overtuiging Zijn teksten gaan iets verder dan alleen de buitendeur e behandelen zowel persoonlijke als wat meer wereldse zaken. Nergens pretentieus of opgeklopt. Dat geldt tevens voor zijn muzikale aanpak. ~Philips is een gedegen en vaardig gitarist die de fingerpicking en flatpicking beheerst. Zijn composities leunen sterk tegen blues aan (opener Help me to forst, What Am I / Tied Up Gagged and Bo7nd). Het andere moment passen ze uitstekend binnen het concept folksinger (Raised in thé North, When I'm Drunk). Voor diegene die een referentiekader willen; Philips houdt het midden tussen John Gorka, Kelly Joe Phelps, Steve Tilston, maar zeker geen kloon. behalve gitaar bespeelt hij de ukelele, sigaar box gitaar, duro en sporadisch wat mondharmonica. Prima CD en een aangename verfrissing in het wat bezadigd wordende singer-songwriter collectief. Laat die man alsjeblieft gauw overkomen voor een tourneetje !! November 22, 2011 UNDERCOVER BLUES – BOO BOO DAVIS This is  blues survivor Davis’ sixth impressive project for the Netherlands based Black & Tan label, recorded spontaneously in a rural Switzerland analogue studio in just six hours on an off day during his Fall 2010 tour with his usual Delta partners-in-crime in tow elemental, hill-country orientated drummer John Gerritse and mesmerizing, big-toned guitarist (and label boss) Jan Mittendorp. Born in Drew, Mississippi in 1943 a young Davis played slapdash percussion in his family’s Lard Can Band before moving to East St Louis and forming the Davis Brothers Band that proved a regional favorite for nearly two decades, but ended with the untimely death of his siblings. Whereupon Davis picked up the harmonica, which allowed him to concetrate more on his vocal approach, generating a loud and looser, more animated sound that is readily apparent on these twelve originals. Unlikely many modern  blues bands, Davis, Gerritse and Mittendorp unerringly hone in on a soulfull riff or groove, with cleverly nuanced and deeply rhythmic variations, that is at the emotional core of the Delta blues at its most hypnothic.. Particularly riveting examples here encompass a couplet hat recall Howlin’ Wolf at his rawest (a rough and ready ‘Alligator Blues’ and the equally hard-charging exhortation “Shoot The Dice”) along with the uncompromising “Train My Baby Is On” a frenzied dance number titled “Turkey Walk” (undoubtely a concert favorite, gobble gobble) and the funky title song. Davis and crew also artfully slow things down with the persuasively pleading ballad “Don’t Worry Baby” evoke James Brown at an after-hours show on “Got The Feeling” deliver a dulcet “Xmas Blues” and uncharacteristically, enter gospel territory with “Thank You Dave” that features Davis preaching toward the end. No frills, straight-on contemperary blues at its best. November 21, 2011 RootsHighway Inglese, vive e Barcellona e pubblica dischi per un'etichetta olandese (l'interessante Black & Tan): David Philips ha messo in pratica lo spirito nomade e globale dei nostri tempi, portando il suo folk blues rigorosamente acustico e solitario in giro per l'Europa. L'esordio Heal Yourself Alone (registrato in trio) lo ha preceduto in fama, si fa per dire, con qualche sporadico passaggio alla BBC e numerose collaborazioni a livello internazionale in qualità di supporter. Di fatto però Philips resta un illustre sconosciuto: all'età di 24 anni ha fatto i bagagli per la Spagna, cercando di sbarcare il lunario scrivendo musica per la televisione e la pubblicità. Non si direbbe, almeno ascoltanto le note pure di The Rooftop Recordings, lontanissimo da qualsiasi concetto di commerciabilità e fedele soltanto alle passioni del musicista. E quale musicista viene subito da aggiungere: Philips è un chitarrista dal timbro passionale e cristallino, di chiara impostazione blues ma dalle inflessioni cantautorali, le stesse che spingono il suo repertorio verso il linguaggio della ballata folk e pop. Nel titolo la ragione stessa di queste incisioni: se fate attenzione si sentono addirittura i rumori di fondo, le voci di Barcellona, un effetto cercato e forse un po' manieristico, mentre Philips staziona nella sua mansarda con le finestre aperte e il registratore in funzione (si veda l'ultimo Joe Henry...). Non pensate però ad un'altra raccolta a bassa fedeltà: The Rooftop Recordings è un promettente biglietto da visita che suona professionale e intenso nonostante la sua natura spoglia. Solo voce e chitarra (anche armonica, ukulele, dobro e Cigar Box guitar) David Philips attira l'attenzione e non lascia momenti vuoti: ricorda da vicino gli esordi di Kelly Joe Phelps, non solo stilisticamente, ma proprio per la forza che sprigiona il connubio fra canto e musica. Aiuta certamente anche il contesto sonoro, che parte sulle note blues spiritate di Help Me to Forget e si rivolge immediatamente alla delicatezza quasi soul di You Didn't Make Me e Our Own Hands, semplici folk song che si dispiegano come preghiere, versi anche ingenui, ma una vocalità che coglie l'anima dell'artista. Bella scoperta, anche per chi non si accontenta del Jack Johnson troppo melenso o del Ben Harper un poco offuscato dei tempi recenti. In Kind Stranger, Raised in the North e South East Breeze troverete punti di contatto con gli artisti appena menzionati, eppure una personalità del tutto definita e indipendente. L'oscuro riff di What Am I?, il cadenzato lentaccio Tied Up, Gagged and Bound, una spiritata Stones Throw, e ancora la rustica Mountain to Climb (con tanto di armonica al seguito), sono tutti episodi che sorvolano i territori del country blues, senza scadere nel clichè a tutti i costi, conservando il rispetto per i canoni eppure portando David Philips fuori dalle sacche del disco di genere a tutti i costi. Non solo blues insomma, ma musica dal cuore, senza dubbio. (Fabio Cerbone) November 9, 2011 JAZZ THING & BLUE RHYTHM Der Drone Blues aus dem Hill Country ist von seinen Ikonen nicht nur in lärmigen Juke Joints durch die Boxen gejagt worden; RL Burnside machte seine ersten Aufnahmen auf einer akustischen Gitarre – etwas leisere Trance für die Veranda vor der Hütte. David Philips hat sich für sein zweites Album davon inspirieren lassen. Aber nicht nur hypnotische One Chord Songs hat er im Gepäck. Der Brite zeigt sich als äußerste fähiger Stilist, der seine technische Finesse reduziert für die Wirkung seiner meist leisen, melancholischen Lieder nutzt, Hobo-Songs mit feinem Piedmont Blues-Flair und im Texas-Stil eines Lightnin’ Hopkins, folky arrangierte Weisen à la Bert Jansch mit Ukulele, Dobro, selbstgebastelter Drei-Saiten-Klampfe und simpler Gitarre. In Barcelona hat er „The Rooftop Recordings“ (Black&Tan/NMD) aufgenommen; in seinem Appartment unterm Dach. November 7, 2011 FOLKWORLD Back to the blues with singer-songwriter David Philips and his album The rooftop recordings. This English guitarist and singer started writing songs only six years ago after being a backing musician for several known and lesser known artists. This is his second album and you might get surprised when hearing it, unbelievable that he isn’t a worldwide acclaimed artist yet. With his fine mixture of blues, Americana and sort like styles, and his warm, deep voice he is the kind of singer that makes you close your eyes and dream away. His fine finger picking sparkles and supports his vocals in a beautiful way. This new album must open doors for him as I consider this as one of the best singer-songwriter albums in its genre of the past year. November 1, 2011 In der Info der Plattenfirma wird über das Debütalbum des britischen Gitarristen und Sängers David Philips unter anderem gesagt, dass es sich um eine “einfühlsame Mischung aus Singer/Songwriter und Blues” handelt, was an sich eigentlich erst einmal nichts Ungewöhnliches wäre. Was “The Rooftop Recordings“ jedoch von Genreverwandten Alben abhebt ist der Umgang mit diesen zwei Genres, der hier ziemlich klar getrennt wurde: auf der einen Seite ist die Musik und Philips’ Gesang eindeutig eine Angelegenheit des konsequenten Singer/Songwriter. Auf der anderen Seite spielt der Blues eine Rolle, die lediglich gefühlt, weniger gehört werden kann, auch, wenn David selbst sich stimmlich immer wieder in klassischen Blues-Idealen bewusst verläuft. Das Album wurde auf den Dächern von Barcelona aufgenommen; es wurde Wert darauf gelegt, dass alle natürlichen Umgebungsgeräusche in den Sound integriert wurden, was das Album fast sagenhaft intim, überaus warm und beängstigend persönlich klingen lässt. David Philips, der alle zwölf Songs des Albums eigenhändig geschrieben und produziert hat, lag offenkundig sehr viel an der liebevollen, atmosphärisch immens dichten Umsetzung seines Materials. Tatsächlich ist es ihm mit diesem, seinem Debütalbum, was an sich beachtlich ist, gelungen, aus Weniger tatsächlich Mehr zu machen und ein Album zu kreieren, dass trotz der musikalisch klar gesteckten Ausrichtung auf Singer/Songwriter Freunde von Blues ebenso begeistern wird. Ein sehr liebevoll gestaltetes Äußeres und eine Unmenge an Infos zur vorhanden Musik macht aus dem Album ein erstklassiges Musik-Produkt, an dem sich gerade David Philips selbst mit kommenden Alben noch lange wird messen lassen müssen.  October 31, 2011 Miel Cools zong het al, ze liepen langs de rand der eeuwen, altijd dezelfde koers, de troubadours. Dat is nog steeds zo, tenminste als je luistert naar de nieuwe, mooi uitgegeven cd van David Philips. David wie? Nooit van gehoord maar voor alles moet er een eerste keer zijn. Dus ook voor 'The Rooftop Recordings' van deze duistere onbekende uit Spanje. Vanwaar ? Uit Spanje, niet bepaald het land van de troubadours met de folkgitaar! Maar David Philips is gewoon een Brit die aangetrokken door de zon het regenachtige Albion verruilde voor het zonovergoten Spanje. Alleen kwam hij niet in Benidorm terecht maar op het dak van een flat in Barcelona. En dat dak gebruikt hij elke dag om muziek te maken en nu dus ook om op te nemen. Bij een eerste beluistering doet hij wat denken aan John Gorka, ook zo'n Amerikaanse troubadour die met de regelmaat van een klok cd-gewijs verslag uitbrengt van zijn doen en laten. Bij David Philips is dat niet anders en dat is nog erg goed ook. De mix van relaxte en zuiderse sfeer met de folkgitaar voert dan weer onvermijdelijk naar Jack Johnson. Zijn liefde voor het zuiden, zijn verblijf in Barcelona, zijn stek "up on the roof" zijn de thema's die als een rode draad door de songs lopen. Doorgaans in beschouwende songs zoals South East Breeze of Raised in The North met een mooie mondharmonica in de puurste folktraditie. Die mondharmonica is even prominent aanwezig in het lichtjes filosofische Mountain to Climb. Het bluesy Tied Up, Gagged and Bound behandelt meer het leven van de hobo die eeuwig "on the road" is. Liefde en vooral het verdriet dat het kan veroorzaken zijn traditioneel getuigenissen uit het leven van de songwriter die hij zonder al te veel schroom met de luisteraar deelt. In de mooie uptempo ballad You Didn't Make Me analyseert David Philips haarfijn en aangrijpend een relationele break up. Het lieflijke, in dialoogvorm geschreven Kind Stranger vertelt een liefdesverhaal zoals ze al in de middeleeuwen werden verteld. De troubadours, ze kwamen uit de middeleeuwen, zong Miel Cools...  "Last but not least" valt de mooie stem van Philips op. De voorbeelden zijn legio maar luister even naar het zuiders relaxte Our Own Hands en zijn charmante stem zal overtuigen. Dit is natuurlijk een gitaarplaat, met veel getokkel en af en toe een beheerste ritmische aanslag. Allemaal het werk van één man op zijn dak in Spanje. David Philips is hier te lande nog een ongekende muzikant en daar zou dringend verandering in moeten komen. Zijn 'Rooftop Recordings' is de perfecte introductie tot een verborgen talent. October 30, 2011 MESCALINA. IT David Philips è un cantautore-chitarrista britannico di pop-folk-blues, all’attivo nel mondo della musica sin da giovanissimo. Prima di intraprendere la carriera solista ha collaborato con moltissimi artisti del taglio di Brian Jackson (Gil Scott-Heron, Kool and the Gang), Alvin Youngblood Heart, Charlie Wood (Albert King); parallelamente ha composto alcune colonne sonore per spot televisivi di grandi marchi come Wolkswagen, Audi, Honda, poi la svolta solista, iniziata con il suo trasferimento in Spagna all’età di 24 anni. Il ragazzo si sa muovere e ha le idee chiare, e non solo scrive belle canzoni, ma si prende cura anche di tutta la parte produttiva, dalla registrazione al mixing, lasciando solo il master in mano agli addetti ai lavori. Già dall’esordio, Heal Yourself Alone (2010), la volontà di produrre interamente se stesso è ben accolta, oltreché dal pubblico, dalle radio inglesi (BBC considera l’album un capolavoro) e, in effetti, la professionalità del lavoro proposto è indiscutibile. Nel suo primo album aveva adottato una scrittura semplice, ricca di ritornelli pop e melodie spensierate; con The Rooftop Recordings, il buon Philips ci regala la profondità tipica del Solitary  Man, concedendosi ad una track-list ricca di momenti un po’ romantici e altrettanto nostalgici, con qualche bella virata verso il blues orientato alle radici. La splendida Help Me to Forget sembra un omaggio ai vecchi padri del Delta, concepita sul giocoso fraseggio di chitarra all’unisono con la voce. E che dire di You Didn’t Make Me? La voce della sua Dobro in sfondo ci proietta dentro qualche prateria Americana ed è capace di fermare il tempo vista la magnetica attenzione che riversa su di essa. Il chitarrista non scherza e riesce a fare anche il gioco duro con What Am I?, ma, sicuramente, la prima cosa che vi colpirà del suo stile sarà la sua voce calda e morbida, tanto il colore che esprime con dialettica del soul. David Philips è da conoscere. Viene paragonato a molti altri artisti, ed è chiaro che chi fa questo genere ha per forza delle influenze obbligate. Certamente se vi piace Ray La Montagne o Piers Faccini qui troverete musica per le vostre orecchie, ma diffidate dai confronti, questo musicista ha molto talento quanto quelli che gli avvicinano. The Rooftop Recordings è una bella scoperta di quest’anno e credo sia destinata a durare nel tempo, viste le risorse di questo artista. October 20, 2011 Wie liever met de voeten op de grond blijft, raden we paradoxaal THE ROOFTOP RECORDINGS aan van  DAVID PHILIPS. Opgenomen in Philips' dakappartement in Barcelona combineert de Britse singer-songwriter folk, roots en blues in twaalf uitstekende nummers die zijn kwaliteiten als zanger, gitarist en liedjesschrijver etaleren. Hij raakt voortdurend de juiste snaar. October 13, 2011 A szigetországban született David Philips huszonnégy évesen költözött Spanyolországba. Pályafutása kezdeti éveiben különféle stílust játszó együttesekben gitározott, később olyan magasan jegyzett zenészekkel dolgozott, mint Charlie Wood, Alvin Youngblood Hart, Hook Herrera, Brian Jackson és Geoff Young. Az ezredfordulót követően kezdett el érdeklődni az éneklés és a dalszerzés iránt, ezért akusztikus gitárra váltott és szólópályára lépett. Bemutatkozó albuma tavaly Heal Yourself Alone címmel jelent meg - a Barcelonában élő muzsikus tetőtéri lakásának teraszán került rögzítésre a hanganyag, a keverést leszámítva, a lemezkészítés valamennyi fázisát a gitáros-énekes vállalta magára. A korong észak-európai turnéja során figyelt fel rá Jan Mittendorp, a Black & Tan Records főnöke, így a friss CD-jét már a hollandiai lemezkiadó dobta piacra. A tizenkét saját szerzeményt tartalmazó The Rooftop Recordings az elődjéhez hasonló körülmények között került elkészítésre. A varázslatos egyszerűségű, melankolikus hangulatú, az utazásról, a szeretetről, a reményről és a csalódásról szóló dalok közül a Help Me To Forget, a South East Breeze és a Mountain To Climb feltétlen említést érdemel. Egy igazi, hamisítatlan minőségi zenét játszó, nagyszerű muzsikust ismerhet meg a lemezhallgató David Philips személyében, kinek előadása tökéletes kikapcsolódás képes nyújtani minden ínyencségre vágyó zenebarát számára. October 10, 2011 Nagrać płytę na dachu budynku mieszkalnego? Wytwórnia Black & Tan Records przyzwyczaiła nas już do albumów zarejestrowanych rzekomo w starych szopach, więc stworzenie studia na dachu nie powinno nikogo dziwić. Szczególnie, że wbrew temu, co może sugerować tytuł, nagranie "The Rooftop Recordings" miało miejsce w mieszkaniu znajdującym się na ostatnim piętrze. Może to i lepiej? David Philips jest wokalistą i gitarzystą pochodzącym z Wielkiej Brytanii. Mimo to zarówno swoją debiutancką, jak i najnowszą płytę nagrał w mieszkaniu w Barcelonie. Żeby zabrzmieć wiarygodnie, pouchylał nieco okna i drzwi, by słuchacz mógł poczuć klimat miejsca. Nie trzeba się wcale wysilać, by usłyszeć  odgłosy ptaków i ruch uliczny. Zwieńczeniem tej muzycznej ascezy jest minimalizm instrumentalny - artysta gra wyłącznie na gitarze i śpiewa. Stylistycznie Davida Philipsa nie da się umieścić w jednym gatunku. Porusza się on sprawnie po większości brzmień amerykańskich trubadurów, łącząc tym samym w równym stopniu bluesa, country i folk. Szkoda, że nie postawił jedynie na bluesa, bo akurat w tym gatunku wypada najlepiej. Co ciekawe - w dość trudnej odmianie bluesa, bo inspirowanej R.L Burnsidem i wczesną wersją The Black Keys. David Philips poświęcił temu brzmieniu jeden, fantastyczny utwór inaugurujący płytę i stanowiący absolutną perełkę. Tym większa szkoda, że pozostałe kawałki nie brzmią już tak autentycznie. Bez wątpienia artysta radzi sobie świetnie technicznie w prezentowanych stylistykach, brakuje jednak wielu kompozycjom polotu, a wykonaniom większej oryginalności. Osobną wartość stanowi ogólne brzmienie płyty. Tu należą się wielkie brawa, bowiem każdy dźwięk brzmi soczyście i wyraźnie, a słuchacz ma wrażenie jakby przebywał w jednym pomieszczeniu z muzykiem podczas nagrywania albumu. Trzeba przyznać, że David Philips włożył sporo w pracy w przygotowanie tak zróżnicowanego albumu. Pomógł mu bogaty warsztat, dzięki czemu (poza dosłownie paroma wstawkami harmonijkowymi, w których brzmi niczym opity bard z Teksasu) sprawnie poradził sobie z obranymi konwencjami. Jedyną wadą "The Rooftop Recordings" jest to, że można znaleźć ciekawsze wydawnictwa tego typu, co z pewnością nie zniechęci fanów gatunku do sięgnięcia po najnowszą płytę Davida Philipsa. Kuba Chmiel October 3, 2011 Avec ce deuxième CD entièrement acoustique, tout de sobriété et de retenue, David Philips nous présente un vrai travail d'artisan exécuté avec soin et talent puisqu'il est le seul responsable des textes, des musiques et de la production. Il y a une certaine simplicité et un réel charme dans cet album qui véhicule une certaine mélancolie mais qui dégage une réelle sérénité. Les chansons sont dépouillées à l'extrême, juste la voix, et un instrument (guitare acoustique à 6 cordes, cigar box à 3cordes, ukulélé à 4 cordes ou Dobro), le tout capté en une seule prise. Le jeu de guitare est brillant, la  voix est agréable et des chansons un peu naïves qui parlent de voyages, d'histoires d'amour, d'espoir ou de déception, vous attrapent illico même si l'enchaînement des titres peut paraître un peu monotone à la première écoute. L'ensemble du CD est essentiellement folk avec quelques blues vers la fin. Le titre de l'album annonce clairement les conditions dans lequel il a été enregistré, tout simplement sur la terrasse de l'immeuble dans lequel vit Philips à Barcelone depuis une dizaine d'années. Ce disque appartient à la catégorie des plaisirs simples qui font beaucoup de bien. October 1, 2011 Kippenvel - Ruud Heiijer Intense troubadour. De Engelsman David Philips bracht eind 2010 zijn solodebuut Heal Yourself Alone uit. Op die cd speelde hij met een kleine band pop met een rootsy randje in een semi-akoestische setting. De opvolger is alleen al om die reden verbazend, want hij nam zijn elf nieuwe songs solo op, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar, dobro, ukelele, een driesnarige gitaar gemaakt van een sigarenkistje plus twee keer mondharmonica. Bovendien deed hij dat in zijn flat in Barcelona, met de deuren naar het dakterras open. In zijn vooral door folk en countryblues geïnspireerde songs waait dan ook af en toe zachtjes zacht straatrumoer of het geschreeuw van vogels binnen. Dat sluit goed aan bij de traditionele sfeer die Philips oproept. Hoewel de songs voorbeeldig zijn opgenomen, lijkt het namelijk of hij op de veranda van de buren zit te spelen.  Daardoor vallen ook zijn soepele timing en frasering, maar vooral zijn soepele en expressieve stem op. Ook schreef Philips teksten die passen binnen countryblues en folk, maar tegelijk persoonlijk zijn: de slepende opener Help Me To Forget is daarvan een goed voorbeeld met zijn footstomps als begeleiding bij zijn dobro. Het is een even dwingend als desolaat muzikaal decor voor zijn wanhoop, waarin hij zich keert tot een vriend die niet over hem mag oordelen. Ook in de meeste andere songs is hij somber over leven en liefde, al is het op traditionele folk gebaseerde Kind Stranger onverwacht grappig door de omkering in het laatste couplet. September 30, 2011 The WORD MAGAZINE What's it called?: The Rooftop Recordings What It Sounds Like: It’s a bloke, a collection of guitars and a bunch of life experiences. Philips lives in a block of flats in Barcelona and recorded this in his living room with the windows open. There are no overdubs and the songs were captured in one take which gives the record a feeling of warm intimacy as the guitar sound combines with his smooth rich voice and, at times, the sound of the local bird population. Ranging from blues to folk the songs are wistful and engaging. The standout tracks are “You didn’t make me”, which charts the shift from friendship to love and onto loss, and “Help me to forget”, where something has obviously gone horribly wrong and alcohol is the only answer. All of the songs are delivered with a quiet conviction and assurance which belies his relatively short song writing career. What Does It All "Mean"?: You can be cursed with a name which says “accountant” rather than “rock god” but still be blessed with fine guitar picking skills and the ability to pen simple, affecting lyrics. Goes well with...: This fits as well with a large malt, a comfortable armchair and quiet introspection as it does with a cool drink, a warm sky and a feeling of contentment. Might Suit People Who Like...: John Martyn, David Gray, songs with a touch of melancholy September 29, 2011 a few more quotes from the feedback on the new David Philips release: Esa Kuloniemi (Finland): Nice, intimate and soothing acoustic blues with enough variety. David's vocal abilities are in balance with his excellent guitar skills. Arjen Dekker / Stads RTV Breda (Holland: Great album en last wednesday in my show. Mike Flynn / The Folk Sampler (USA): It is an interesting CD.  Thanks. Nu.nl (Holland): Het voelt bijna alsof je naast Philips op het terras zit. September 28, 2011 En eksilbrite, en Gibson Hummingbird og en tagterrasse i Barcelona Det ville være nærliggende at kalde det for sovekammersange, hvis ikke det var fordi at materialet var skrevet på tagterrassen i Barcelona, hvor britiske Philips har slået sig ned. Ikke fordi sangene på nogen måde er lumre, slet ikke, men hele pladen har en udpræget intim hyggestemning.Som Philips selv bemærker et sted, er arbejdet ikke mindst båret af kærligheden til den akustiske guitar. Og det høres, at det er en strengenørd, som er på spil: foruden sin Gibson Hummingbird – og sådan én lyder jo altid godt i hænderne på den rette mand – betjener briten således en tre-strenget cigaræske-guitar, dobro og fire-strenget ukulele. Og han er god til det.Sangene er for så vidt heller ikke dårlige; der er elementer af blues ("Help Me To Forget") såvel som af Van Morrison ("You Did'nt Make Me") og folk i det hele taget. Alt sammen ganske udmærket, selvom man sidder tilbage med en fornemmelse af, at sangene bedst kan nydes sammen med Philips på tagterrassen med en kande sangria inden for rækkevidde. På plade kommer de aldrig rigtig ud af soveværelset og ind under huden. September 26, 2011 Un album particulièrement curieux, étonnant, intéressant, une compilation de 5 titres du jovial Boo Boo Davis, 3 de Big George Jackson, 2 de Billy Jones et un titre pour Harrison Kennedy et Roscoe Chenier. Tour commence par l’extraordinaire morceau Who Stole The Booty de Boo Bo Davis, d’une simplicité musicale déconcertante, mais au rythme tout aussi binaire qu’accrocheur, aux sonorities qui vous donnent une furieuse envie de vous lâcher dans le salon ! Big George Jackson en remet une couche avec un What You Got au rythme étrangement syncope, et là, vous vous dites qu’il y a vraiment quelque chose de curieux qui vous prend et ne vous lâche plus, Puis, Harrison Kennedy vient vous envoûter de ses murmures sur un rythme lancinant en plus pose. Chaque titre apporte son lot de curiosités, de sons étonnants, tout en restant dans une fibre Blues qui rappelled parfois ce bon JL Hooker. Voilà donc un mix étonnant et détonnant de Blues et de sons modernes qui revisitent audacieusement les standards du genre, flirtant parfoir avec le Rock, parfois avec le Reggae ou encore avec… le Blues tout simplement. Un disque hors sentiers battus, vraiment atypique, mais qui mérite une écoute curieuse September 18, 2011 BLUES IN THE NORTHWEST.COM It could just be that British ex-pat David Philips has recorded one of this year’s best albums – a recording so simple and laid back but full of engaging gentle songs, lyrics and both musically and vocally superb. Philips lives in a rooftop apartment in a block of flats in Barcelona . . . he works out his songs on his balcony and when he came around to recording them he just set up a few microphones in the adjacent room and captured them in one take with no overdubs at all! This, his second album, is on the Dutch blues label, Black & Tan and the 11 songs (and one reprise) sees Philips on occasional harmonica and various guitars . . . conventional six-string, three-string cigar box, four-string ukele and lap style Dobro . . . he’s a fine, clean picker, but this is maybe eclipsed by his beguiling voice, which is warm and rich. The self-penned collections dips into the blues occasionally but are mostly in a rootsy, folky vein. In “You Didn’t Make Me” he could well have written an absolute classic . . . a tale of platonic love which turns to more, with him eventually losing the girl to another . . . quite beautiful and my favourite here. . . . a melodic gem, as is the equally fine “Raised In The North” . . . a tale of travel and relocation, but with a sad little refrain to it. The folky “Kind Stranger” has an almost traditional feel to it, complete with some delightfully intricate picked guitar and passionate vocal. “South East Breeze” could well be dedicated to his adopted city of Barcelona as he writes and plays on his balcony under the Spanish sky, with only the breeze stopping him from moving on elsewhere . . . however, it’s another lovely tune amongst an album full of them. He gets into a country blues feel on the foot stomping “Tied Up, Gagged And Bound”, with a tasteful guitar motif and the vocal here exquisite. “Mountain To Climb” again shows of his guitar dexterity with more top picking, and some lusty harmonica to accompany it. Having lived with this on my little mp3 player while on holiday for two weeks, I can safely say it was played more than anything else on it . . . in my humble opinion a great album and definitely well worth checking out . . . and kudos to Jan Mittendorp at Black & Tan Records for putting it out! September 12, 2011 Laat u zich vooral niet misleiden door de betoverende eenvoud en de innemende charme van dit album. David Philips is allesbehalve een doorsnee singer/songwriter, maar een man die rijpte als sessiemuzikant bij namen als Brian Jackson (Gil Scott-Heron, Kool and the Gang), George Braith (Blue Note Records), Charlie Wood (Albert King), Alvin Youngblood Hart, Hook Herrera (Richie Sambora, Gvt Mule) en Geoff Young (Sting, Steely Dan, Jackson Browne.). Toen hij besloot zelf songs te schrijven, te spelen en te zingen in 2005 koos hij voor het akoestische werk. Zijn eerste plaat, 'Heal Yourself Alone' werd meteen door Robert Elms van BBC1 Radio tot plaat van de week gebombardeerd. Opvolger 'The Rooftop Recordings' is nog kaler dan zijn voorganger en werd opgenomen in Philips' dakappartement in Barcelona met het raam open, zodat de straatgeluiden mee in de mix konden. Philips wisselt af en toe van snaarinstrument en gebruikt al eens een mondharmonica, maar meer dan dat en zijn donkere schuurstem hoort u niet. Dat een ervaren rot als Philips hiermee weg raakt als geen ander is grotendeels te danken aan zijn virtuoos gitaarspel, zijn beklijvende stem en zijn wat naïeve, maar onmiddelijk beklijvende songs. Philips heeft hèt, zo simpel is het. Deze afwisselende plaat (beetje bleus, beetje soul, beetje folk) doet denken aan toppers als de debuutplaten van Tracy Chapman, Jack Johnson en José Gonzalez en we weten allemaal hoe het die cd's is vergaan. Ik voorspel niet zo snel het succes van een artiest, maar een beetje muziekliefhebber moet dit plaatje koesteren. Ook al lijkt er een overaanbod aan singer/songwriters, albums al dit blijven schaars goed. miX&dorp - Blues + Beat Blues+Beat is a surprising album and an original concept. The album is ‘described as a collection of remixes, reinventions and rejuvenations. The project intends to create a new way to approach Blues music by blending modern beats and blasts from the future into existing tracks for a fresh sound that makes the rhythmic heart of the blues beat stronger than ever.’ The tracks mix the delta blues sound of Boo Boo Davis, Big George Jackson, Billy Jones and Harrisson Kennedy with the beats of Mix&Dorp who are all Black&Tan Records artists. Boo Boo Davis is the most present bluesman on the record. Boo Boo is a Delta Blues musician from Mississippi we´d highly recommend you to check out outside of this project too. His remixed opening track Who Stole The Booty is an absolute joy. Billy Jones´ more aggressive vocals add some energy to the ensemble and Harrison Kennedy´s track 40 Acres and A Mule remix pleasantly reminds us a bit of Moby´s Natural Blues phase. All in all Blues+Beat is a great album to introduce the blues to some reluctant modern mind or to play in the background while working on something particularly intense. If someone ever tells you again that Blues belongs to another century, throw them a Mix&Dorp vinyl to the head. September 11, 2011 Kaal. Spaarzaam. En kwetsbaar. The Rooftop Recordings van David Philips is een jankend mooie plaat in al zijn soberheid. Verwacht geen volledige band, jumpblues, gierende gitaren of benauwende bas. Met alleen een gitaar en sporadisch een mondharmonica fluistert en ontroert David Philips zich door twaalf eigen nummers. Maar juist in al dat kleins schuilt iets groots: die van een breekbare kippenvelplaat. Ik heb een zwak voor bluestroubadours: singer/songwriters die alleen bewapend met een gitaar en mondharmonica het publiek meeslepen in hun bluesodyssee. Verhalenvertellers die met hun songs de pijn en vreugde van het leven vertolken. Kris Dollimore is daar een voorbeeld van. Bas de Haan ook. En aan dat rijtje kan zeker David Philips toegevoegd worden. David Philips is een Engelse singer/songwriter. Zijn debuutcd Heal Yourself alone schreef en produceerde hij zelf, daarbij bijgestaan door Caspar St Charles op drums en Abel Boquera op keyboards. The Rooftop Recordings is zijn tweede cd en is evenals zijn debuut ook door hemzelf geschreven en geproduceerd. Het verschil deze keer is het ontbreken van begeleiding: het is alleen Phillips. Zoals hij het zelf zegt: ‘De nummers zijn gestript tot de essentie: alleen mijn stem, een gitaar, een beetje mondharmonica nu en dan en misschien wat voetenstampen. Geen overdubs, alles is in een take opgenomen.’ De titel van de plaat is makkelijk verklaarbaar: het album is opgenomen in Phillips dakappartement in Barcelona. Het temperament van deze stad is subtiel aanwezig op de plaat. Niet zozeer in de achtergrondgeluiden, maar wel in de warmte, sfeer en emoties van de songs. You Didn’t Make Me broeit en schroeit door de relatief vrolijke melodie en de bitterzoete tekst over een onmogelijke liefde. ‘But now I look in to the past and I understand at last / Why you took my heart and you put it to one side.’ En ook in When I’m Drunk schuurt de hartstocht op het randje van pijn: ‘It’s 3 in the morning and my phone call it wakes you again / I swear it’s the last time, but next week there’s more of the same.’ Wegvluchten voor de onrust en de liefde kan niet: ‘There’s something about this place / Got me tied up, gagged and bound (in Tied up, gagged and bound) en ‘I’ve been stuck down here in this hole too long’ (in Mountain to climb). En dat David Phillips het daarom ook soms niet meer weet, blijkt wel uit So what am I, een gejaagde blues die gespeeld wordt zoals de tekst is: op de vlucht, wegrennend voor de twijfel. Phillips heeft een stem die in de ene song berustend klinkt en in het andere gepijnigd. Juist door het ontbreken van een band komen de nummers nog sterker uit de verf. Door de spaarzame begeleiding is de warmte en emotie van de nummers bijna voelbaar door de luidsprekers heen. Kaal. Kippevel. Kwetsbaar. En jankend mooi. September 8, 2011 Ruim een week geleden ontving ik van Black & Tan Records de CD “The Rooftop Recordings” van David Philips. David Philips is een Engelse singer songwriter die inmiddels al een jaar of 10 in Barcelona woont. Sinds hij naar Spanje verhuisde is hij aan de slag gegaan met zijn solo carrière. Boven in zijn “rooftop appartement” luisterde hij naar oude liefdesliedjes en bedacht dat hij die ook wilde spelen. Hij schreef er zijn debuutalbum uit 2010 “Heal Yourself Alone” helemaal vol mee. Werd Heal Yourself Alone nog opgenomen met meerdere instrumenten (band), met “The Rooftop Recordings” gaat Philips helemaal back to basic. Op zijn dakterras, ver boven het geluid van de stad, schrijft hij zijn nummers. Twaalf ervan hebben het album gehaald. En, omdat ze op dat dakterras zijn geschreven dacht hij dan neem ik ze daar ook maar op. In een aan het dakterras grenzende kamer heeft hij een paar microfoons neergezet en zijn The Rooftop Recordings tot stand gekomen. The Rooftop Recordings is een volledig akoestisch album geworden, live opgenomen, geen gemix of gedub, gewoon zoals het is. En het is nog lekker om naar te luisteren ook. Verwacht beslist geen vuurwerk,  dat ga je beslist niet tegen komen op dit album. Maar ga op de bank liggen, zet deze schijf op en laat je verrassen door heerlijke folk-bluezy songs gespeeld op een 6-snarige akoestische gitaar, 3-snarige sigaarbox, 4-snarige ukulile en dobro.  En dat in combinatie met een spatzuiver stemgeluid. September 7, 2011 some more quotes from the feedback on DAVID PHILIPS / THE ROOFTOP RECORDINGS: Jean Louis Poirier / Radio Beton (France): Excellent musician Marylou Busch / Concertzender (Holland): Prachtig, beetje Kelly Joe Phelps-like Hans Schiffers / Schiffers FM (Holland): Well recorded, intimate en perfectly fitting for a Sunday HEAVEN (Holland): David Philips is ontvangen en wordt niet alleen met veel plezier beluisterd maar ook zeker besproken in de komende editie. September 5, 2011 Let yourself float on the tender flow of the The Rooftop Recordings. David Philips achieved a real big thing with The Rooftop Recordings; he’s made a record even more mellow than his previous effort Heal Yourself Alone. Recorded in Barcelona, born on a rooftop terrace, the songs don’t remind of the city’s rumba or boiling vibe and any possible latin influence that we could have expected has been left out but who cares. The melodies are crafted with care and talent and the man who used to record music for others has proved that his first LP was not an accident. David Philips is a sweet troubadour and solitary singer-songwriter bringing us the eternal stories of moving and travelling around (South East Breeze), personal roots (Raised In The North) and complicated love stories (You Didn’t Make Me). A harmonica, a ukulele and a dobro make a few appearances here and there to break the monotony of the man and the guitar and bring  some balance to the whole recording. The Rooftop Sessions is a simple, soothing and approachable folk album to put in any hands. In a word, nice. September 4, 2011 David Philips/ The Rooftop Recordings made it to #11 on the July / August airplay chart of the Collectif des Radio Blues; a society representing all blues radio shows in the French speaking countries. August 31, 2011 Fort du succès de son premier album, « Heal Yourself Alone », David Philips a compris que sa manière de composer et de jouer sa musique était la bonne et c’est un peu plus loin qu’il s’est efforcé d’aller avec le second puisque l’on y retrouve toutes les bonnes vibrations caractéristiques de l’artiste mais aussi et surtout une couleur toute personnelle car c’est à la maison, dans son appartement barcelonais installé sous les toits, que le musicien a pensé, imaginé et enregistré cette nouvelle œuvre. Une voix chaude et colorée, des guitares mais aussi un dobro, une cigar box ou encore un ukulélé et nous voilà avec un album non pas de salon mais bel et bien de terrain, un de ceux qui ont été enregistrés pièce après pièce en une seule prise et sans le moindre overdub. Des petits craquements et surtout de la spontanéité, voilà tout ce qui va vous faire aimer David Philips et ses déjà indispensables « Rooftop Recordings » ! C’est en laissant parler son cœur et son âme que l’artiste a appréhendé cette nouvelle œuvre dans laquelle il attrape parfois un harmonica ou s’accorde un peu de footstomping pour apporter quelques arrangements très réussis et pour faire de ses morceaux de véritables moments empreints de délicatesse, de sensualité et de musicalité. De réels trésors blues et de pures merveilles folk, voilà tout ce nous offre David Philips durant une quarantaine de minutes où ses sonorités se montrent riches et variées grâce à la multiplicité des guitares qu’il utilise mais aussi au talent dont il fait preuve pour en tirer le meilleur ! Dans le grand tour d’horizon que le songwriter britannique nous propose, on notera des escales aux accords délicieux et aux harmonies finaudes, des « Help Me To Forget », « Raised In The North », « Tied Up, Gagged And Bound » et autres « When I’m Drunk » qui rappellent autant Bob Dylan que Sonny Terry ou encore Son House … Sorte de tranche de vie vue et pensée d’une terrasse et d’un toit, « The Rooftop Recordings » allie avec une certaine intelligence la rigueur technique et la liberté artistique pour faire de l’album un pur moment de bonheur. A commander au plus vite ! August 26, 2011 Making up tunes and whiling away the hours with an acoustic guitar on a roof terrace of a flat in an exotic locale like Barcelona, Spain seems like a dream way for one to spend their days. British expatriate troubadour David Philips has lived that dream, but he’s sharing that dream with us through his upcoming CD The Rooftop Recordings. On just his second album, Philips does away with already sparse accompaniment of Heal Yourself Alone and made The Rooftop Recordings all by himself, save for the remastering. Recorded in a room that leads out to the roof terrace, Philips engineered, produced and mixed a record that featured only him, his acoustic guitar and guest appearances by his 3 string cigar box guitar, a ukulele and a lap style dobro. Oh, and also a harmonica and some percussion provided by foot stomping here or there. All twelve songs are fresh new tunes that Philips conceived in that Spanish flat. Having worked as a guitar sideman for such various acts as Brian Jackson (Gil Scott-Heron, Kool and the Gang), George Braith, Charlie Wood (Albert King), Alvin Youngblood Hart, Hook Herrera (Richie Sambora, Govt Mule) and Geoff Young (Sting, Steely Dan, Jackson Browne), Philips could have continued going on making records for others but some 5-6 years ago he discovered a passion as a singer-songwriter and his solo career was launched. So, Philips hadn’t been doing this folk/blues gig all his life, it only sounds that way. It’s clear from the sparse setting that Philips is seeking to connect to listeners on record the same way he would in some sidewalk cafe or small bar: as a minstrel, narrating compelling tales of love, hopes and dashed hopes, with solidly-built melodies and memorable lines. Prose like “time slips on by unheard like a snake/until it rears up and bites you and then it’s too late” tends to linger on long past the listen. He spins tales about regretful of “playing it cool” in a relationship (“You Didn’t Make Me”), tricking a lover into revealing her true feelings (“Kind Stranger”) and a man from a colder region who aspires to live in a warmer one (“Raised In The North”). Philips delivers his lines with quiet conviction, his vocal cadence serves to telling the story and making them more compelling. His experience as a hired hand guitarist comes handy; an accomplished technique that never falters despite these being live, no-dubbed, one take recordings. He doesn’t seek to be flashy—this is a record about telling stories with straightforward melodies—but his fingerpicking abilities accentuate songs like “Who Am I?” and “Tied Up, Gagged And Bound.” Taped with the windows open, if you listen real heard you can pick up the sounds of a Barcelona neighborhood, but there’s nothing unprofessional about the recordings; it’s clean as a whistle and the voice and guitar is mic’ed up just right. A Chris Smither from the other side of the pond, Philips keeps it straightforward simple, making The Rooftop Recordings a simple pleasure. August 23, 2011 MOORS MAGAZINE: We hebben hier al eerder over de Britse zanger, liedjesschrijver en gitarist David Philips geschreven, en op zijn album The Rooftop Recordings is hij nog verder teruggegaan naar de basis van zijn soort muziek - een man met zijn gitaar zingt een zelfgeschreven liedje. Meer is er soms niet nodig. En als je dan weet dat deze liedjes zijn opgenomen op het platte dak van zijn huis in Barcelona dan weet je wat je ongeveer kunt verwachten. Ga liggen en stel je een warme zomeravond voor en iemand die alleen voor jou een paar liedjes speelt. Dat is zo'n beetje het idee. Als je dan ook nog weet dat Philips werkelijk fenomenaal mooi gitaar speelt, en dat hij in dat gitaarspel ook op avontuur durft te gaan zonder dat hij de basis van het goede liedje verlaat, dan weet je ook dat je hier een bijzonder plaatje kunt verwachten. August 20, 2011 ROOTSTIME.BE     Een cd opnemen boven op je dakterras, niet iets waar je in de lage landen zou voor opteren, want je releasedatum zou dan wel even overschreden kunnen worden. Een droge, zonnige en windstille dag, daar kan je, zeker dit jaar hier wel even op wachten. (Ik schrijf dit toevallig terwijl hier een uurtje geleden zowat hemel en aarde verging en het Pukkelpop drama zich voltrokken heeft door een storm op enkele kilometers van hier.) Niet zo in Barcelona natuurlijk, waar het zonnetje meestal wel volop aanwezig is, want dat is waar David Philips zijn nieuwste project "The Rooftop Recordings" opnam. De opnames zijn zeer basic geworden, enkel zijn gitaar (soms een akoestische, soms een cigar-box, plus een dobro of ukelele) en Dave's stem en een rack- harmonica.  Net die eenvoud is een van de sterktes van deze release. Alles is live, zonder overdubs, en dat geeft die mooie sfeer, dat gevoel dat je er zelf bij bent, in het zonnetje hoog boven de daken en drukte van Barcelona. Als je heel goed luistert hoor je zelfs hier en daar in de verte de soundscape van de stad en de buurt, heel subtiel zonder dat 't ergens stoort, enkel wat subtiele, sfeerbepalende geluiden. David schrijft zijn songs ook daar waar hij ze nu opgenomen heeft, en ik kan me voorstellen dat die omgeving heel inspirerend werkt. Zijn bluesy getinte songs hebben iets fragiels, maar de combinatie van zijn sprankelende, heldere gitaarspel, meestal op een heerlijk klinkende 1939 Harmony en zijn bijzonder fraaie stem, werkt wonderwel. Meestal ben ik niet zo'n echte fan van dit soort folk-blues, maar toen ik Dave voor het eerst hoorde, was ik meteen verloren, om een of andere reden spreekt zijn muziek me enorm aan. Nummers als "South East Breeze", de opener "Help Me To Forget" en "Stones Throw" zijn slechts enkele mooie voorbeelden van  de songs van deze meesterlijke singer- songwriter, en de clip "Tied Up, Gagged and Bound" laat Dave horen van zijn meest bluesy kant. David Philips Rooftop Recordings is een pracht van een rustgevende, bluesy luisterbeleving geworden die we zowel aanraden aan liefhebbers van knappe stemmen als van snaren en gitaren! August 19, 2011 some more quotes form the feedback that came in so far on the new David Philips release: Przemek Draheim (Poland): he is a fabulous songwriter with material that is both memorable and moving.  Serge Warin / Radio Canal Blue: A great songster, a deep bluesman, a sensible folk singer. MAGNIFIQUE ! Giel Scholtes / Popkrakers (Holland): Stuk voor stuk ijzersterke nummers David Baerst / RDL Colmar (France): Congratulations for this new (wonderful) production Kjell Andreassen / Radio Holstebro (Denmark): Thanks a  lot for a great album Jos Potting / RTME (Holland): deze cd (of beter deze muzikant) heeft iets heel bijzonders: goeie stem, mooie composities en originele gitaarbegeleiding. Joseph Palmada / Radio Vilafant (Spain): very interesting and good record ……. high quality as a musician and singer  August 18, 2011 Ein Tag über den Dächern von Barcelona, so könnte man kurz das Album "The Rooftop Recordings" von David Philips beschreiben. Der britische Songwriter singt seine melancholischen Songs allein mit seinen Gitarren und überlässt der Stadt die Hintergrundstimmen. Wenn ein Mann allein auf dem Dach sitzt und über das Leben nachdenkt, dann können verführerische Lieder dabei herauskommen. "The Rooftop Recordings" lässt einen fast direkt daran teilhaben an diesem Grübeln und Singen. Es sind kleine und oft tief melancholische Alltagsbetrachtungen, die er mit den verschiedensten Gitarren (6-Saiter, eine 3-saitige Zigarrenkisten-Gitarre, Dobro, Ukele) vorträgt, Geschichten übers Verlassensein, über Trunkenheit oder einfach den Südwind, der einem da in der Höhe um die Nase weht. Das ist in keinem Moment spektakulär oder aufdringlich sondern in jedem Takt einschmeichelnd und zart. Und somit ist das eines der Alben, wo man sich treiben lassen und den eigenen Ängsten und Sorgen oder den kleinen Glücksmomenten nachsinnen kann. Und ehe man sich ganz darin verliert, holen einen die leisen Straßengeräusche der Stadt wieder zurück in die Gegenwart. August 17, 2011 mix&dorp - Blues + Beat Mix&Dorp – presumably Black & Tan’s boss Jan Mittendorp – pulls tracks from the back catalogue by Boo Boo Davis, Big George Jackson and others and puts them through a Bluesinart. As such remixings go, this is fairly respectful, and the intrinsic downhome qualities of the source material jostle intriguingly with the superimposed urban beats. August 10, 2011 JOHNNY'S GARDEN: Opgenomen, gemixt en geproduceerd in juni 2011. Nagenoeg een eenmansproduct. Wanneer je The Rooftop Recordings beluistert kom je zonneklaar tot de conclusie dat David Philips behept is met een flink gevoel voor de blues. Slimme blues bovendien, want hij laat traditie versmelten met een eigentijdse toevoeging. Enerzijds hoor je een sterke groove die een verwantschap met iemand als Muddy Waters naar de oppervlakte brengt, anderzijds vind je soulvolle elementen die op een grotere belangstelling kunnen rekenen. In een song als What Am I laat hij gepassioneerd horen over een vaardige techniek te beschikken. Philips geeft zijn songs een volwassen snit. Bovendien ontbreekt bij mij de argwaan dat ik gemanipuleerd word door een slim uitgedacht concept. Dit is "slechts" de basale muzikale uiting van een natuurtalent. Ballastloos en vrij. Hij woont in een appartement, voorzien van dakterras, te Barcelona. De titel van de plaat is dus niet uit de lucht gegrepen, maar vind zijn oorsprong bij de bron. De opnames zijn thuis gemaakt, waardoor het geluid niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk zeer dicht bij de artiest staat. Homemade brew gebotteld in de huislijke sfeer. South East Breeze is een van de zeldzame zonnige songs die op dit album staan. Een gepaste stilte is dan ook op zijn plaats alvorens gecontinueerd wordt in een stomp rijkere Tied Up, Gagged and Bound. The Rooftop Sessions is geen muziek van de zoveelste singer songwriter die een eeuw oude weg bewandelt. Philips voegt frisse elementen toe zonder de authenticiteit geweld aan te doen. Muziek die zich weliswaar gemakkelijk laat beluisteren, terwijl de verstopte nuances voor de broodnodige spanning zorgen. De puurheid van zijn blues blijft intact. Het is de gretigheid van deze gedreven gast die de meerwaarde maakt. Een akoestische plaat. Sporadische mondharmonica, een afwisseling aan snaarinstrumenten (gitaar, 3-snarige sigarendoos gitaar, dobro, ukelele) , en een stem om u tegen te zeggen. De CD komt officieel uit op 9 september, en is dan beschikbaar in de betere CD-winkels. Echter - tussen u en mij - het kan geen kwaad om voordien een blik te werpen in de "BlackandTan" shop. August 8, 2011 DaMusic.be about the miX&dorp show at Festival Dranouter: In de Kring zagen en hoorden we een onweerstaanbaar en boeiend experiment van Jan Mittendorp alias Mix & Dorp. Dit was een trip naar de toekomst van de blues! August 3, 2011 Über den Dächern von Barcelona sind diese Songs von David Philips entstanden, wo er in einer Dachwohnung auf einem Hochhaus in Barcelona lebt. Als es darum ging, diese Songs aufzunehmen, entschied er sich, diese genau dort aufzunehmen, wo er am liebsten Musik macht. Die Songs sind reduziert auf seine Stimme, eine Gitarre (6-String Acoustic, 3-String Zigarrenschachtel-Gitarre, 4-Strings Ukulele oder Lap-Stil Dobro) und Mundharmonika. Total entspannte Musik. Empfehlung! David Philips to muzyk z Wielkiej Brytanii, który mając 24 lata osiadł w Barcelonie. Wcześniej grywał bluesa, rocka, jazz i pop. Teraz po raz drugi odkrywa w sobie pasję do grania na gitarach akustycznych i śpiewania ballad. A nową płytę nagrał sam. No, może z pomocą gwaru miasta. , że w Barcelonie mieszka w apartamencie na dachu bloku. Tam najczęściej przesiaduje, z dala od miejskiego zgiełku i gra na gittarze akustycznej, czasem na trzystrunowej zrobionej z pudelka po cygarach, a czsem na dobro. I kiedy zaczął nagrywać The Rooftop Recordings strannie zamknął się w swoim mieszkaniu. I nie mógł nic nagrać. Dopiero kiedy pozwolił mikrofonom łapac dźwięki miasta - nagrania ruszyły z miejsca. "Help Me To Forget" zaczyna się jak rasowy blues sprzed kilkudziesięciu lat. Muzyk wybija rytm stopą, a w tle śpiewają ptaki i słychac szum miasta. W końcu w momencie nagrania był czerwiec 2011 roku. "You Didn't make Me" to ukłon w stronę country, z elementami gitary slide. Ale tu już głos staje się niepowtarzalny i kradnie słuchaczowi serce. I tak aż do końca płyty. Dobrze, że na krążku pojawiły się teksty. Muzyk wspomina w piesniach, że urodził się na Północy kontynentu. A swoje pieśni wyśpiewuje mocnym, pełnym pasji głosem. Kompozycje bliższe są brytyjskiemu folk rockowi, niż bluesowi. I zdecydowanie mogą się podobać. Czasem Philips sięga po harmonijkę i gra na niej jak młody Bob Dylan. I nie przestaje uderzać w struny. Na wkładce deklaruje, że niczego nie dogrywał, wszystko zarejestrował w pierwszym podejściu. I słychać, że kiedy kończy "Raised In The North" w Barcelonie ptaki śpiewają z nim jak szalone. "What Am I" to już popis gitarowej maestrii muzyka. Jego solowe przebieranie palcami rozpędza się, pomaga sobie wybijając rytm stopą i rusza w bluesową akustyczną wyprawę. Robi się korzennie i naprawdę mistycznie.  Z kolei w "Kind Stranger" wraca do tradycji brytyjskiego folku. To neimal opowieść zakochanego minstrela jaką mógłby napisac i Cat Stevens i rockowcy z Jethro Tull.  "South East Breeze" to opowieść wędrowca wyśpiewana silnym głosem. Philips wydaje się być mężczyzną świadomym swojej drogi i swego meijsca w życiu, na Ziemi. I nie brak w jego opowieści lirycznych fraz jakby obrazujących zmienność życia. "Tied Up, Gagged And Bound" to klasyczny akustyczny blues. Zagrany ze wszystkimi przynależnymi gatunkowi smaczkami, z klasycznymi zagrywkami świadczącymi o doskonałej znajomości rzemiosła i bluesowej klasyki. Ale David Philips na tej płycie woli jednak poruszać się w szerszej formule akustycznej ballady. I naprawdę - ciągle zaskakuje. "Stones Throw" znów zadziwia pasją z jaką śpiewa i dynamiką, z jaką szarpie struny pudła. "Mountain To Climb" to opowieść jaka mogłaby się pojawić na czwartym albumie Led Zeppelin ale także na wielu krążkach brytyjskiego folk rocka. Po prostu - Philips wydaje się byc jednym ze znakomitych kontunuatorów wielkiej klasyki białego śpiewanai z gitarą. A sa momenty, że na harmonijce gra z pasją i z wprawą przeciąga dźwięki. "When I'm Drunk" to opowieśc o tęsknocie za ukochaną, która pojawia się dopiero, kiedy podmiot liryczny nadużyje alkoholu. I wypada tylko wierzyć, ze nie jest to opowieśc autobiograficzna. Bo kariera Davida Philipsa powinna trwać, a po jego płytę wydaną w formie tradycyjnej, nie jako zbiór plików na pewno warto będzie sięgnąć gdy za oknem pojawi się rzadko widziany w Barcelonie śnieg. July 29, 2011 AMERICAN BLUES BLOG: I just completed a few listens of the new David Philips recording. The recording is focused and quiet. Grab a cup of coffee, a news paper and enjoy a quiet day. David Philips lives in a roof top apartment at the top of a block of flats in Barcelona, Spain. When it came time to record these songs, he decided to record at home. He set up a few mics in the room that leads on to the same roof terrace where he likes to write his music. The songs are stripped down to the bare bones, just voice, a guitar (be it regular 6 string Acoustic, 3 string Cigar Box Guitar, 4 string Ukulele or Lap style Dobro), a little harmonica now and then and maybe some foot stomping. No overdubs, just live, one take and if you listen carefully you'll hear in the background a soundscape created by the people and creatures David shares his environment with, just like any other day up there on the roof. July 25, 2011 Today, I’m feeling those Monday blues and this single from UK-born blues/folk artist, David Philips, is hitting the spot musically and lyrically. “Something about this place, got me tied up, gagged, and bound.” I’ve felt this way about certain cites when I’ve lived there too long and feel it’s past time to make a move. This song will be included on David’s sophomore project, The Rooftop Sessions, and the entire project is even more stripped down than his debut, Leave Yourself Alone. Like the debut, Rooftop Sessions was recorded in Barcelona, Spain. The physical CD drops on September 9th, but iTunes (at least internationally) has it for sale now. Enjoy “Tied Up, Gagged, and Bound”. VanEckBlues.nl:     David Philips / The Rooftop Recordings Hiermee is de cd-titel dus verklaart. Een lekker luister album waarbij je jezelf er live bij waant door alle bijgeluiden, onderuitgezakt op een stoeltje, kijkend naar David, vloeien muziek en bijgeluiden in elkaar tot één geheel, een glas Rioja in de hand, wat tapas er bij en genieten maar. Behalve gezegend met een goede stem, is hij een heerlijke snarenplukker op instrumenten zoals hier boven beschreven die daarmee zoveel aandacht vraagt dat ik er maar niet toe kom om goed naar de tekst te luisteren en eerlijk gezegd met deze muziek voor mij ook niet de prioriteit heeft. Mijn vakantie zit er al lang op, maar met deze muziek, met de ogen dicht waan ik mij toch nog even in het verre Barcelona op het appartement van David Philips. July 22, 2011 CD B&T 037 / DAVID PHILIPS / The Rooftop Recordings now available at   or  . You can also pre-order your (hard) copy direct from the source in our own WEBSHOP. David Philips lives in a roof top apartment at the top of a block of flats in Barcelona, Spain. When it came time to record these songs, he decided to record at home. He set up a few mics in the room that leads on to the same roof terrace where he likes to write his music. The songs are stripped down to the bare bones, just voice, a guitar (be it regular 6 string Acoustic, 3 string Cigar Box Guitar, 4 string Ukulele or Lap style Dobro), a little harmonica now and then and maybe some foot stomping.  No overdubs, just live, one take and if you listen carefully you'll hear in the background a soundscape created by the people and creatures David shares his environment with, just like any other day up there on the roof. Tracklisting 1. Help Me To Forget        2. You Didn’t Make Me        3. Our Own Hands            4. Raised In The North        5. What Am I ?            6. Kind Stranger            7. South East Breeze        8. Tied Up, Gagged And Bound    9. Stones Throw            10. Mountain To Climb        11. When I’m Drunk            12. Kind Stranger (reprise)        Total playing time              42:04 The official release date is September 9, 2011. June 25, 2011 MiX&dorp, a mystery remix man, calls this a collection of remixes, reinventions and rejuvenations. Efforts of this sort always seem to have mixed results(no pun intended). The reference point probably most familiar to listeners are the R.L. Burnside remixes. The most pleasing tracks here are the ones where he takes a breather from the overdone formula of a relentless beat coupled with an overplayed riff. These projects tend to use rhythm as the main thrust. The liner notes make no mention of contributing musicians, just the names of the original artists. We don’t know if MiX&drop contributes any instrumentation or acts solely as the manipulator of the given tracks. As I’m only familiar with one track and two of the artists I can’t determine what is from the original and what is added. The audience can be thankful that technique and instrumentation are varied enough here to not grate on ones ears, which is sometimes the case on efforts such as this. Blues purists most likely would find fault with the contents here, but the adventurous music fan will find it as a pleasant diversion. It work most effectively as background music that reveals many nuances and interesting grooves as they pop-up and fly by the curious ear.Boo Boo Davis and Big George Jackson are featured on three quarters of the tracks together along with three other contributors. All benefit from strong blues voices; with Billy Jones calling up the spirit of Howlin’ Wolf in as close an approximation of his other-worldly voice and sentiment as is humanly possible on “Ain’t Good Looking”, recalling Wolf’s “Don’t Laugh At Me”. Billy’s other contribution “Revolution Bluez” is the sole song to feature sax in its funky protest vibe. Elsewhere one can witness snatches of the influence of John Lee Hooker and Muddy Waters. The additional musical additions, even if of the funky variety, leave the blues feeling intact and often enhance it. Maybe some Delta style slide to augment the atmospherics would work here. The treatment given Harrison Kennedy’s “40 Acres And A Mule” is a refreshing change of pace as it acoustic guitar and inventive percussion. Roscoe Chenier’s “Bad Luck” begins as a slow groove that introduces jumpy percussion as fine counterpoint to tickle the listener’s ear.Perfection isn’t achieved here. At times you get the feeling of being beaten over the head with a riff. Thankfully that doesn’t occur often. The case is more often a smooth groove you can ride on. If you’re looking for a respite from an overload of guitar histrionics and over blown blues-rock, this may be just the elixir you’ve been looking for. June 20, 2011 Jamboree Guru Produkciós have invited MiX&dorp to spin / play at the Blues Stage at SZIGET FESTIVAL in Budapest, Hungary. After the regular concerts at the Blues Stage, MiX&dorp together with Andor Oláh and Csaba Boogie Gál, will turn the Blues Stage into a Blues Mix Party. Wednesday to Sunday – every night till early morning. Sziget Festival takes place from August 10 - 14, 2011 and is one of the biggest European music festival. It draws over 380.000 music fans from all over the world. June 6, 2011 Give Dutch guitarist Jan Mittendorp credit. Like the Europeans Ramon Goose and Eric Bling, he brings imagination and a sense of cock-eyed purpose to his stomping electronic makeovers of the blues. Without debasing or trivializing tradition, loops and beats explode with kinetic rhythmic energy in tracks by Boo Boo Davis, George Jackson, Harrison Kennedy and two other American blues singers. Good funk guitar interjections too. Only some Howlin’ Wolf-on-the-prowl jive and Hooker-ish boogie are trite. May 18, 2011 Here's something different which steps outside my usual territory - it's a collection of remixes, reinventions and rejuvenations. Whilst I don't normally quote chunks from CD covers I think thefollowing is particularly illuminating - "Forget the past, it's dead, and so is the way you used to think about blues. Mix & Dorp blasts new life into the style by blending modern beats and blasts from the future into existing tracks for a fresh sound that makes the rhythmic  heart of the blues beat stronger than ever". I'll actually go along with most of that as I have no problem with peoplegiving make-overs to other artists material and have previously enjoyed the likes of Moby, Little Axe and various treatments to R L Burnside etc. Shame they had to go a little further in saying the past is dead as I still treasure much old blues and other music and indeed listen to it regularly. I like this album and it certainly leaps out of the speakers from the get go. Opening track 'Who Stole The Booty' (Boo Boo Davis) starts with a blast of slide guitar before the beats kick in withthe sampled vocals and wailing harmonica riffs. 'Keep On Lovin' Me Baby' rides along on a funky,JLH boogie riff featuring Louisiana style swampy, harp playing and sampled vocals again from BooBoo Davis. 'Ain't Good Lookin'' is set to a crashing backbeat and features sampled Wolf inspired vocals from Big George Jackson, funk style guitar work and various electronic bleeps and nurdles. A much more laid-back Delta feel is evident on '40 Acres And A Mule' before 'Dirty Dog' crashes through the speakers with a corruscating wah wah guitar treatment and pounding drums which are enough to blow any cobwebs away. Great stuff! In contrast Roscoe Chenier's 'Bad Luck' is a mid-tempo number with growled vocals and menacing slide guitar. A touch of skanking reggae isintroduced with Billy Jones' 'Revolution Blues' which features some interesting treated sax work. Big George Jackson's 'St Paul Woman' is a slinky, harmonica led blues with more great guitar and interesting percussive figures. The album closes with another JLH inspired driving boogie rhythm 'Fee Fi Fo Fam' which features insistent harmonica riffs over a clattering percussive backdrop of beats. There's some exciting and wonderful sounds here from Dutch guitarist, producer and label owner Jan Mittendorp and I recomend it to all. I thoroughly enjoyed this album but I won't be throwing out my record collection just yet and will continue to listen to music from the past. CUTTING EDGE:  Mix&dorp, die ook wel door het leven gaat als de bluesgitarist Jan Mittendorp, heeft nummers van onder meer Boo Boo Davis, Big George Jackson, Billy Jones, Harrison Kennedy en Roscoe Chenier in een nieuw jasje gestoken. Daarbij weet hij de Mississippi Delta blues te mixen met een handvol andere genres. Van groovy funk tot een mellow rastabluesmix; hij weet het verleden en heden van de blues te combineren tot iets voor in de toekomst. De blues is een gevoel vertaald in muziek. Daarom hielden wij ons even afzijdig bij de gedachte dat er een nieuwe interpretatie gemaakt zou worden van tracks van deze bluesmannen. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken, want bij albumopener ‘Who stole the booty’ is het meteen raak. De baslijn stroomt door ons lijf en ziel. Het fabelachtige snaarwerk en het snippige van de mondharmonica met de elektronische toevoegingen maakt dit tot een geweldige remix, verduiveld goed. In ‘What you got’ is de symbiose tussen oud en nieuw ook prima uitgewerkt. Geen van beide krijgt de overhand en dat is toch mooi om te horen in een remix. Het verleden wordt geenszins verloochend maar eerder omarmt. De nimmer ingeloste schuld van de Amerikaanse regering wordt gospelachtig bezongen in ’40 Acres and a mule’ met daaronder een hoofdwiegende en handenwuivende beat. De belangrijkste verhalenverteller onder de instrumenten in de blues is toch wel de gitaar. Laat die nu eens goed vertegenwoordigd zijn in ‘Dirt dog’, gruizig, rauw en aandacht vragend. Maar ook in ‘Bad luck’ weet ditmaal de slidegitaar ons perfect te bespelen in combinatie met de toegevoegde beats. Rastafarian blues krijgen we voor onze kiezen bij ‘Revolution bluez‘. Hier weet Mix&dorp de neerslachtigheid vanuit de blues te vermengen met de beats en het tempo uit de reggae, wat zorgt voor een zomerse protestsong met een laagje dub. Tweede zielbespeler binnen de blues is de harmonica en deze wordt op dit album dan ook niet vergeten, zoals in ‘St Paul woman’, ook weer aangevuld met slagwerk dat het ritme een stuk optilt. Afsluiter ‘Fee fi fo fam’ heeft alles wat ons gedurende de voorgaande tracks werd voorgeschoteld in zich. Gitaarwerk in de stijl van John Lee Hooker, vermengd met de sneerende harmonica en voetenstampende beat. Welgezegd zal dit voor menig bluespurist geen welkome toevoeging zijn in de cd-kast. Maar wij horen graag enige vorm van evolutie in de muziekstijlen. Daar is hier meer dan genoeg sprake van. Neoblues is geboren en daar heffen wij graag een glas whiskey op. May 9, 2011 Last month David Philips did a two week Benelux tour and here is Part 1 of the Video Tour Diary: May 8, 2011 Jan Mittendorp, Musiker und Mann hinter dem Black & Tan Records-Label, ist Mastermind und Namensgeber hinter dem “Mix & Dorp“-Projekt, dass eigentlich nicht mehr aber verdammt noch mal auch nicht weniger ist als ein Dutzend Remixe diverser Songs von Künstlern aus dem Black & Tan-Label-Roster ist. So ist Boo Boo Davis (der SOUL TRAIN berichtete bereits mehrfach) mit unterschiedlichen Songs dabei, aber auch Material von Billy Jones, Roscoe Chenier, George Jackson und Harrison Kennedy. Das wirklich fesselnde an der Kompilation ist dabei tatsächlich der Schleier des Anderen, denn so frisch und neu hat Blues bis dato nie geklungen. Wahrhaftig schaffen hier Mittendorp und seine Mitstreiter, dem sagenhaft erdigen Blues von Davis, Jackson & Co. einen aktuellen, mitunter auch mal elektronisch, mal verspielt klingenden Sound zu verpassen. Auf der anderen Seite schaffen sie den schwierigen Spagat, den Charakter des Hauseigenen Blues-Materials nicht eine Sekunde lang zu verwaschen. Und das ist dann und klingt vollends frisch, neu und anders – eine faszinierende Kombination. Ebenfalls wurde darauf geachtet, dass bei den “Remixes, Reinventions And Rejuvenations“, wie das Albummaterial im Presseinfo genannt wird, der Unterhaltungsfaktor nicht zu kurz kommt und geschickt auf durchweg hohem, mitunter schnellem Niveau pendelt. “Mix & Dorp“ ist trotz desselben Inhaltes so viel mehr als nur eine Aneinanderreihung von Remixen und Neuinterpretationen. Es ist ein erster Schritt in Richtung eines völlig neuen Blues-Gefühls, dass seine Wurzeln weder verleugnet, noch ein neues Soundgefühl ausklammert. Einfach Genial.   dr. Chuck May 7, 2011 Lasst den Sound sprechen! Entweder man liebt das Ding oder verflucht es zum Teufel. Teuflischer kann der Blues kaum mehr klingen! Blues-Junkies werden damit kein Problem haben - im Gegenteil - die (oft zu) langen Tranks turnen den Puls an und gehen in die Beine. Blues mit einer Überdosis Strom ist nicht ganz neu. Muddy Waters war einer der Ersten, der in den 70ern mit ''Electric Mud'' Aufsehen erregte und zum Aufhorchen anregte. Später kamen auch noch R. L. Burnside oder Howlin' Wolf dazu, die alle zusammen die neue Generation mit ''Futter'' bedienten und immer noch als das A und O der Szene gelten. Auch gilt dies natürlich fur den Niederländer Jan Mittendorp ist aber auch noch Gitarrist und behauptet zu seinem neusten Werk: ''Vergesst die Vergangenheit, sie ist tot, genauso wie man uber den Blues zu denken pflegte''. Sicher sind einige Titel genial zugepflastert worden wie z.B. Trank 10 ''St. Paul Woman'' das Original war mal ''Hoochie Coochia Man'', oder ''Who Stole The Body'' bei denen gleich am Start die Gitarren extrem verzerrt werden. Dann geht's im Up-Tempo weiter. Der Muddy-Waters-Sound in ''What You Got'' und ''Keep On Lovin My Baby'' wird mit Harp und ''Wah-Wah-Pedal'' stark gequalt. Auf ''Bad Luck'' wird Chicago Blues mit E-Beats gemixt, auch noch Folk-Blues-Elemente wie auf ''Fee Fi Fo Fam'' werden beigepackt. Fazit: DJs werden damit sicher das Parkett füllen! Jedenfalls ist blues + beat eine super Abwechslung zum veralteten Techno-House-Hip-Hop-Gemixe! May 4, 2011 The Blues has history. Like all things of a certain age, the past is part real life events and part fiction. Did the crossroads incident really occur? Dunno, maybe, but at the very least it made a good story. In order to survive, there must be movement. Changes need to occur. It is the hula hoop versus a gaming console. Both are used for relaxation and play. Only one changes, the other stays a circle and is relegated to a certain point in time, and there it stays. This all comes up now listening to ‘Mix & Dorp’, an album of blues and beats. The DJ culture has taken over large pieces of entertainment. Roots music is certainly one of the last hold-outs, if you don’t count what Moby created with older blues on ‘Play’. The ‘Mix & Dorp’ project comes courtesy of Netherlands-based Black and Tan Records. The underlying beats work really well up against the Blues style, and its rhythm heartbeat that travels like blood in the songs. Tracks like “4 Acres and A Mule” receive added emotion as the bottom drops out mid-song, underlying the narrators’ pleas for an equal share. On “Revolution Bluez”, the blues and beats get a visit from cousin reggae. You can tell they are family; the grooves match up and lock perfectly. Now, interesting as it is, there is a little hitch of bringing into an organic form of music a more studio contracted sound. What to do, what to do? What won me over is the determination of label honcho, Jan Mittendorp, and his belief in what they had created. Using tracks by Boo Boo Davis, Roscoe Chenier, George Jackson, Billy Jones and Harrison Kennedy, Black and Tan Records have forged another link in the chain. I asked Jan Mittendorp to explain, in his words, why this was such an important project. His answer was: “BLUES always had a strong BEAT and was intended to get people to dance. Unfortunately it has grown into something different and the 'gatekeepers of the blues tradition' try to keep exactly like that. This conservative attitude is probably the reason you hardly see anybody under 50 at a blues concert nowadays. The ’gatekeepers’ claim the heritage of the blues and get mad if you change anything or add something new. I am not saying that every change is an improvement but without development and experiments any art form will die. The blues that the blues establishment tries to preserve will be like Dixieland jazz in a few years; well played and a faithful (decreasing) audience but dead as an art form. A major part in current blues magazines is taken by obituaries and pictures of artists in wheelchairs with oxygen tubes. And sadly most 'new bands' try to sound like records form the 50's and the 60's. Like all the greats from the past, more artists should try to find their own voice within the tradition. April 28, 2011 DRIFTWOOD MAGAZINE: Boo Boo Davis is living proof that you can take the boy out of Mississippi but you can’t remove the Mississippi bluesman from the soul. Born in 1943 in the fertile heart of Mississippi delta country, Davis relocated to St. Louis in the early 60s and was active in the local music scene with his family band. It was during his first European tour in 2000 that he caught on and has been jumping across the pond semi-annually ever since. A few years ago, Boo Boo and crew toured Europe as a trio—sans bass—which, for such a radical maneuver, worked well to re-shape the band’s raw, primal sound. Boo Boo’s eighth disc on the Netherlands Black and Tan imprint is also unusual given how multi-tracked records are recorded these days. Instead of overdubs and studio wizardry to make things slick and flawless, the group recorded live in a rural Switzerland studio, resulting in mostly raw one-takes. Whether it’s Jan Mittendorp’s electro-funky guitar riffs, John Gerritse’s occasional pounding on skins or Boo Boo’s seemingly stream of conscious vocals, a sense of spontaneity prevails here. Interestingly, Boo Boo’s harmonica playing emits short bursts of in-your-face intensity with shrill, piercing tones. Since all of this was recorded in a mere six hours, it’s not hard to notice occasional imperfections either, such as a muffled vocal, equipment feedback, and a microphone screech, but that’s part of the appeal. While the Mississippi juke-joint ambience is unmistakable, “Have a Good Time” differs somewhat from the rest of this with Mittendorp’s cool jazzy boogie riffs setting the foundation for Boo Boo to searingly soar above. Throughout the proceedings, Boo Boo hollers “Thank you Dave,” an odd pet name for his spiritual savior who blessed him with talent in the first place. Cartoon character Yogi Bear often said “C’mon along with me, Boo Boo, I’m smarrrrrter than the average bear.” When it comes to Boo Boo, this bluesman is hardly the average bear. April 26, 2011 Via via kregen wij het schijfje ‘Blues + Beat’ in de handen gestopt. Het nieuwste project van Jan Mittendorp (bekend van Black en Tan Records) Een cd vol eigenzinnige maar uiterst aanstekelijke remixes van Blues grootheden als Boo Boo Davis, Big George Jackson en Billy Jones. Mix&dorp wil met het schijfje het jeugdige volkje  aantonen dat Blues vooral niet ten dode opgeschreven is. Meer nog: het jeugdig enthousiasme dat in zowat elke remix naar boven komt doet ons hopen dat het project deze zomer ergens wordt opgepikt door de juiste festival-organisatoren. Want laten we wel wezen, ene Sea Sick Steve wist vorig jaar het gepeupel op Werchter warm te maken voor een vleugje blues ‘new style’ dus waarom zouden mensen van dichter bij huis niet dezelfde kansen krijgen. Wij horen vleugjes John Spencer (de stem), Sixteen Horsepower (de Gitaar) en El Fish (de energieke mondharmonica) maar willen vooral niet vervallen in name-dropping gezien het unieke karakter en de durf van dit project. Eén ding is zeker: Blues + Beat? immer welkom in mijn dorp voor een mixje! April 20, 2011 Számosan akadtak olyanok, akik megkísérelték a bluest, ezt a több mint száz éves múltra visszatekintő műfajt az új korok által támasztott kihívásoknak megfelelően megújítani. A próbálkozások közül mindenképpen érdemes megemlíteni R.L. Burnside, Chris Thomas King, Skip "Little Axe" McDonald munkáit, vagy éppen a New Beats From The Delta című válogatás albumot. Hasonló kaliberű kezdeményezés Jan Mittendorp miX&dorp művésznéven kiadott, remix-eket tartalmazó CD-je. A holland Black & Tan Records főnöke a közelmúltban megjelent hanganyaghoz dalokat a lemezkiadója égisze alatt megjelent felvételekből válogatott. A korongra így Boo Boo Davis, Big George Jackson, Billy Jones, Harrison Kennedy és Roscoe Chenier szerzeményei kerültek. A régi és az új ördögi kombinációját tartalmazó darabokban a blues elektronikával keveredik, dubos effektek és samplerezett loopok jellemzik a Mittendorp által létrehozott zenei világot. A nóták többsége alaposan átalakult, a tételekre jellemző arányok eltolódtak, sokszor rá sem lehet ismerni a kiinduló, „update-elt” dalokra. Érdemes esélyt adni e nyers, kreatív energiától duzzadó albumnak, mert különben olyan élményekről maradhatunk le, amelyek képesek ízlésünket formálni, látókörünket növelni. April 14, 2011 Netherlands-based Black And Tan Records has been doing its part to keep the blues alive since 1998, signing up blues artists from America and Europe like Boo Boo Davis, Big George Jackson, Billy Jones, Byther Smith, Doug MacLeod, Ernie Payne, Harrison Kennedy, Mike Andersen Band, Percy Strother, Roscoe Chenier, Sunset Travelers, Turnip Greens and Teresa James. Though these aren’t household names (at least not back in the USA), these cats play the real, undiluted, Delta blues. Only hardcore blues fans need apply. Or not? Last March 28 Black And Tan released a CD credited to miX&dorp, Blues + Beat, that’s a compilation of B&T tracks from Davis, Jackson, Jones, Kennedy and Chenier. But these tracks went through a little treatment before they got placed on this album. Called a “collection of remixes, reinventions and rejuvenations,” these twelve cuts are transformed into something a little more party ready. Prepping the blues for a sleek, modern urban dance floor is a risky proposition, and initially I was skeptical too. Those fears were unfounded: MiX&dorp made it work by keeping the blues at the core. They (he? she?) adroitly identified the parts of each original that most gave the song its handmade, down home feel, sampled ‘em, looped ‘em and dropped ‘em right over the programmed beats and modern mojo noises. Organica meets electronica at the middle. That means a gritty electric slide on Davis’ “Boo Boo Who Stole The Booty” gets the focus, the blues harp riff is retained and amplified on Big George Jackson’s “What You Got” and the one-note skronky guitar shuffle gets distorted and forms the basis for the big beats on Davis’ “Dirty Dog.” “Ain’t Good Lookin’” starts with a sinister groove that only needs Billy Jones’ snarling “No, I ain’t good looking. but I know just what to do” like Howlin’ Wolf to bring the song to a Deep South back porch. The great thing about Harrison Kennedy’s “40 Acres And A Mule” is Kennedy’s soul stirring field holler vocals, which is all captured perfectly on the remix. Jones’ reggae number “Revolution Bluez” gets the Sly & Robbie treatment, while the heavily echoed sonic character heard on Davis’ “Keep On Lovin Me Baby” recalls Slim Harpo’s haunting Excello recordings with J.D. Miller in the 60s. Roscoe Chenier’s lonely acoustic slide stands in stark contrast to the churning processed rhythms on “Bad Luck.” A few songs aren’t transformed, just tastefully tweaked, like “St. Paul Woman” (Jackson). Some purists might not like what was done to these songs, but it probably doesn’t matter much if the intention is to make new blues fans out of fans of the contemporary music scene by giving them something to latch on to. It’s not that much of a compromise to make when the blues spirit remains largely intact. Like jazz, sometimes blues needs to be pushed forward into the present in order to inspire appreciation of the great music of the past. That’s where Blues + Beat hits the mark. The blues has always been party music; now it can be played at the hippest modern parties and still feel down home. April 10, 2011 I muss confess I've been on a bit of a mission over the last few months. I've been searching for new electric Blues, not traditional Blues played on electric guitar but something with a more modern beat laden production. So ti was great to discover the work of miX&dorp 'Blues + Beat' (Black and Tan Records). This is raw creative energy, gritty, down how dirty Blues - the essence of the Blues wrapped up and busting with attitude employing beats and electronics with a gruff and powerful vocal. April 9, 2011 “Undercover Blues” ist bereits das siebte Album von Boo Boo Davis. Das Blues-Urgestein aus Mississippi bleibt, wie könnte es anders sein, seinen Wurzeln treu und wandelt auch hier auf tiefsten, dreckigsten, matschigsten Southern Blues-Pfaden, die ohne jeden Glanz und Gloria, aber mit viel Spucke, Blut und Schweiß sofort unter die Haut gehen. Authentizität ist ein Begriff, der im Presseinfo Verwendung findet und Boo Boos Gusto sicher am direktesten beschreibt. Dass alle zwölf Songs in einem beschaulichen Studio in der ländlichen Schweiz innerhalb von nur sechs Stunden aufgenommen wurden, klingt fast ein wenig nach Science Fiction, ist der Sound von “Undercover Blues“ doch der des amerikanischen Südens, der der Cajuns und der Baumwollfelder, der Schwarzbrennereien und der leidenschaftlichen Juke Joint-Abende mit verrauchten Bühnen und beschwipsten Bartendern. Dass die Songs praktisch in einem Take eingespielt wurden, spielt der grobkörnigen, strunzehrlichen und sehr direkten Anmutung des Materials zu und lässt mich erstarren vor der lebendigen Art und Weise, wie Boo Boo Davis und seine Band John Gerritse (Schlagzeug) und Gitarrist und Black & Tan-Labelmastermind Jan Mittendorp den langsam aber sicher zum Blues-Superstar konvertierenden Boo Boo Davis ins rechte, nächtlich gedämpfte Licht setzen. Angenehm ist ebenfalls, wie bei aller musikalischen Spielfreude und Virtuosität die Haptik der Songs nicht auf der Strecke bleibt: “Undercover Blues“ ist auch für Blues-Unerfahrene ruhigen Gewissens und absolut Bedenkenlos zu konsumieren. Boo Boo Davis schafft es mit diesem, seinem siebten Album einmal mehr, die Fangemeinde, als auch unerfahrene Blueser sowie die breite Masse aus Pop und Rock an einen Tisch zu bringen. Erdig, ehrlich und verdammt überzeugend, dieses “Undercover Blues“. April 7, 2011 In 2004 kwam de CD “Dream Of A Bluesman” van Nublues uit. Een verrassende cd omdat er op pure bluesmuziek gerapt wordt. De cd die we nu voor ons hebben gaat daarin weer een stapje verder. Niet dat er op gerapt wordt maar omdat onder bestaande bluesmuziek een hiphop beat geplaatst is. De bedenker hiervan is Jan Mittendorp. Jan kennen we natuurlijk van het label Black & Tan, het label waar oa Boo Boo Davis zijn plaatjes op uitbrengt. Van enkele bij dit label ondergebrachte artiesten heeft Jan een aantal nummers flink onder handen genomen en flink geremixt. Het resultaat mag er zijn. 12 traditionele bluesnummers zijn voorzien van dikke vette beats waardoor je bij de eerste tonen al gelijk helemaal bij de les bent. Donker en dreigend zet de gitaar in met een dikke whawha. De strakke beat  vormt de basis voor deze vrij experimentele sound in het eerste nummer, dat voor wat de opbouw bij nadere beschouwing toch dichter bij de roots blijft dan aanvankelijk gedacht. Ook verder in de CD vind je de duidelijk afwijkende geluiden omdat die leunt op de ritme sectie en voorzien van teksten die modern en nieuw klinken maar eerder terug vallen op Afrikaanse ritmes en hun basis daar ook in vinden. Ik zie de link naar de oorsprong van de blues waar bij het ritme in de Call and Answer tussen stem en instrumenten zich herhaald. In eerder door ons geschreven reviews behandelden we de nummers individueel maar daar mee zouden we de CD en muzikanten tekort doen. De toegankelijkheid van deze muziek is lastig, en de doorsnee blues liefhebber voor zo ver die bestaat zal op zijn minst verbaasd op kijken. In mijn omgeving varieerde de reactie van Geweldig, Super Gaaf, tot niet mijn smaak , en lastig in te delen. Als Mittendorp  een standaard blues pad heeft willen verlaten is hij daar zonder meer in geslaagd en kan deze CD zich onderscheidend en uniek noemen. Het getuigd in mijn opinie van een behoorlijke durf je zo buiten de bestaande en veilige grenzen te begeven. Ik vraag me dan ook af hoelang het duurt voordat we nummers van deze plaat gaan terughoren op een feest waar bv een Armin van Buuren achter de knoppen staat! Samenvattend is deze CD niet voor iedereen maar zeker niet zonder liefhebbers. Gewoon eens voor gaan zitten en de rauwe stem, strakke ritmes en de sfeer op je laten inwerken. DAVID PHILIPS is chosen artist of the week @ TheAlternateRoot.com April 6, 2011 Remixes, in het algemeen begrijp ik er weinig van. Die mening had ik al in mijn pubertijd toen de 12'' inches op de markt kwamen. Toch zijn er ook wel geslaagde staaltjes, zoals “A Little Less Conversation” waar Junkie XL (oftewel Tom Holkenborg) met het Elvis Presley-nummer zelfs een grote hit mee scoorde. Dat zal Mix&Dorp met zelfs het hele album Blues + Beat met gemixte nummers niet gebeuren. Niet dat Jan Mitteldorp, de man achter Mix&Dorp en bluesgitarist, geen vakman is. Hij koos alleen voor werk van Big George Jackson, Billy Jones, Harrison Kennedy en Roscoe Chenier. Inderdaad, niet de bekendste namen in muziekland. Daarnaast bewerkte hij nummers van zijn eigen band Boo Boo Davis. Het gemeenschappelijke in deze namen is de blues. Blues die op Blues + Beat voorzien is van een -inderdaad- vette beats. Nou zou ik zonder het gehoord te hebben er mijn twijfels bij hebben, maar de sfeer is er eentje die ook door bijvoorbeeld The Black Keys wordt gebruikt. Het stoom slaat ervan af: de gitaren, de bluesy mondharmonica en dat geplaatst boven een opzwepend ritme waarvan volgens mij zelfs de grootste stijve hark moet gaan dansen. De blues mag dan zeker een eeuw oud zijn, Mix&Dorp weet er op Blues + Beat iets eigentijds aan toe te voegen. Had ik het woord vet al gebruikt? April 5, 2011 Blues is (ook) dansmuziek. Wanneer je de grijze paardenstaarten en roze bierbuiken op het festival in Peer mechanisch ziet bangen, geloof je het nooit, maar ooit dwong blues jonge konten in opwindende bochten. 'My baby left me this morning... Alors on dance.' Miserie in de kop, seks en lol in de lenden. Op heel wat platen van de jaren vijftig en zestig - toen het genre zich nog niet aan de stroeve ledematen van de steeds witter en ouder wordende fans had aangepast - kan je die aanstekelijke groove nog altijd vóélen, maar horen is helaas moeilijker: drum en bas klinken vaak als karton en hommelgezoem, en dat vinden verwende luisteraars lastig om op te bewegen. 'Laten we daar iets aan doen,' dacht Jan Middendorp , bluesgitarist en als platenbaas van het Nederlandse Black & Tan Records stalmeester van een aantal swingende fossielen uit de Mississippi-delta. Hij vermomde zich als miX&dorp , graaide uit zijn eigen catalogus een dozijn kaduke boogies die ruiken naar Howlin' Wolf en John Lee Hooker, kroop achter de computer en sloeg aan het remixen. De blues moest terug de dansvloer op. Naar dancenormen is 'Blues + Beats' niet écht van vandaag: Little Axe , Moby en St. Germain hebben jaren geleden al soortgelijke klanken aan de blues toegevoegd, maar die deden dat met artistieke bijbedoelingen, terwijl het miX&dorp alleen om de fun te doen is. En een partyplaat is het geworden. De beats mogen dan uit de Hema komen, ze pompen en rollen als de billen van Serena Williams in haar zwarte doorkijkpakje - veel funkyer moet het echt niet worden. Bovendien rockt deze cd als een roestige betonmolen: de gruizige gitaarriffs malen maar door (ook liefhebbers van Triggerfinger en The Black Keys zullen er pap van lusten) en de mondharmonica's doen wat ze volgens het boekje horen te doen: ze scheuren, piepen en kraken. Dood is de blues nooit geweest, maar een viagrapil als deze doet verdomd veel deugd. review at ROOTSTIME.BE Jan Mittendorp is bij ons tot nu bekend van zijn eigen "Black & Tan" label, dat ons al meerdere bijzonder mooie traditionele blues- cd's bezorgde, maar ook regelmatig hedendaagse soul, zoals die van de erg onderschatte Mike Anderson uit Denemarken. Daarnaast is hij producer plus gitarist en drijvende kracht in de band van Boo Boo Davis. Bovendien is er nog zijn bookingskantoor "Crossroads". Nu leren we deze man echter ook nog kennen als mixmaster. Jawel, hij mixt vet klinkende beats en gitaren onder traditionele delta blues op deze "Blues + Beat" en het resultaat is in één woord indrukwekkend. Toen we dit een aantal jaren geleden voor het eerst hoorden van de Grandmaster Flash gitarist Skip Mac Donald, ook bekend als"Little Axe", en ook R.L Burnside met zijn zoon zich ooit aan experimenten waagde met beats en Delta, heeft Jan nu onder de naam Mixendorp een eigen cd in deze richting gemaakt. Als voornaamste bron voor zijn bewerkingen zien we natuurlijk de muziek van Boo Boo Davies, maar liefst vijf tracks van hem dienden als basis voor Jan's "remixes, reinventions en rejuvenations" zoals hij ze zelf noemt. Maar ook tracks van andere Black & Tan artiesten als Roscoe Chenier, Billy Jones en Big George Jackson krijgen een kickstart om ze te reanimeren, zodat ze in één klap springlevend opnieuw keihard uit de boxen knallen. Dus dat blues een dode muziekvorm is die we best vergeten, is een van die uitspraken die we regelmatig horen als we er met jongeren over praten. Laat ze dan maar even hier naar luisteren, verdorie! Met zijn moderne beats en ritmes laat Jan Mittendorp het hart van de blues in al zijn kracht opnieuw kloppen, frisser en sterker dan ooit voorheen. De sterkte van Mix & Dorp is echter niet het plaatsen van wat beats onder een oude bluessong, dat hebben zoals gezegd anderen al voor hem gedaan, maar wel het behouden van alle kracht van de blues in die songs, ondanks hun nieuwe jasje. We weten bijna zeker dat Jan dit ook live zou kunnen brengen...doen Jan,indien mogelijk, wij staan dan op de eerste rij. Hoe cliché een uitspraak als deze dan ook mag klinken, toch durf ik ze hier te doen: Mix & Dorp is dé blues van de toekomst. April 4, 2011 Bluesgitarist Jan Mittendorp, ditmaal onder de noemer van miX&dorp, heeft Mississippi Delta Blues songs van Boo Boo Davis, Big George Jackson, Billy Jones, Harrison Kennedy, en Roscoe Chenier onderhanden genomen. Daarbij is hij flink genre-doorkruisend bezig geweest. Zo wordt er het ene moment de funk richting opgemixt terwijl we in het volgende bijna rastafarie blues voorgeschoteld krijgen. Al bij de eerste noten van opener ‘Who Stole The Booty’ kruipt de baslijn je ziel in en bonken de beats je hoofd door. Een fabelachtige mix van toen en nu, die zelfs nog doorschieters maakt naar morgen. De old-school blues track met zijn kreunende snaarwerk en bijtende harmonica heeft een enorme energieboost gekregen. De elektronische toevoegingen in deze remix maken dit tot een track die de duivel nog zou laten dansen. Ook in ‘What You Got’ weet miX&dorp de beat zo te versmelten met het origineel dat er een geweldige symbiose ontstaat tussen oud en nieuw. Zonder dat daarbij het verleden verloochend wordt. Traditioneel is het allerminst, maar verdomde lekker des te meer. Het gospel-achtige ‘40 Acres And A Mule’ dompelt ons onder in de delta waardoor we de moerassen langs de Mississippi aan ons voorbij zien trekken. Hét verhaal van de blues wordt toch wel verteld met de gitaar en daar is ‘Dirty Dog’ een perfect voorbeeld van. Ook in zijn geremixte versie is het dat gruizige gitaarwerk dat de aandacht vraagt van de luisteraar. Dat is eveneens het geval in ‘Bad Luck’ waar het de slide gitaar is die naast de dreigende beats onze oren streelt. Dub is het wat de klok slaat bij ‘Revolution Bluez’. De muzikale smeltkroes combineert hier de neerslachtigheid van de blues met rastafari beats en een dito tempo. Natuurlijk is ook de harmonica een niet te vergeten onderdeel van blues, dit instrument komt tot zijn recht in ‘St Paul Woman’. Afsluiter ‘Fee Fi Fo Fam’ strooit nog eens met hartbrekend gitaarwerk in de stijl van John Lee Hooker, vermengt met de snijdende harmonica en de voetenstampende beat. Een meesterlijke afsluiter van dit album. Misschien niet iets wat je een blues-purist voor kunt schotelen, maar wij horen graag evolutie in muziek en dat is een ding dat hier meer dan genoeg naar voren komt. Deze neo-blues is niet alleen lekker om te horen in een donkere bluesclub, maar ook in modernere uitgaansgelegenheden. Maar bij beide is een goed glas whisky wel aan te raden. some short quotes of the feedback on BLUES + BEAT from the last few days: Andy Allu / Silk City Records (USA): I must admit... I was NOT prepared for this, but I am heartily impressed!  Yeah, I am an old-school kind of guy but always willing to keep an "open ear" to new ideas. This is SO MUCH better than what has come before it (updating the Blues, I mean) that I am both jealous and encouraged!  I so do wish you the best of success with this.  Let me know how it works out for you... you may be defining the "next direction" here! SR Världen (Sweden): I think it's one of the most interesting of releases so far this year. We have added 4 songs on daily rotation. KCTY FM (USA): Featuring this week a pre-release copy of import Blues & Beat by Mix and dorp. Sounds that not quite existed before. Delta river groove, 21st century tech without losing that blues feel, industrial rattle music. Dan Behrman (Canada): Got it and love it. Keep up the good work. Frank Hadley / Downbeat (USA): I like Blues + Beat Marek Kaczanowski / Radio Fiat (Poland) : Listeners like you rmusic. April 3, 2011 Fans von Boo Boo Davis schätzen den Mann als einen Vertreter des zeitgemäßen Mississipi-Blues. Da geht es stets überraschend, rau und rudimentär zu. Zumindest wenn man an der Oberflache bleibt. Wer sich genauer mit Boo Boo Davis und seiner Musik beschäftigt, stellt fest dass sein Ruf und seine Anerkennung untrennbar mit dem holländisch Black & Tan-Label, namentlich vor allem mit dessen Betreiber Jan Mittendorp verknüpft sind. Denn Mittendorp bildet als Gitarrist zusammen mit Schlagzeuger John Gerritse Davis'  Backing-Band. Sie geben der Wildheit Davis' einen klare, einfache und musikalisch beinahe geniale Struktur, innerhalb derer sich Davis komplett ausleben und seine Stärken ausspielen kann. Auf dem neuen Album, aufgenommen nach einer Live-Tour, nach der man naturgemäß sowieso gut eingespielt ist, präsentiert sich das Trio in Hochform. Zwölf ebenso wilde wie musikalisch filigrane hervorragend komponierte Songs ohne Overdubs und Schnickschnack sind den drei Vollblutbleusern gelungen. Das Erfolgsrezept ist in jedem Song auf der CD zu hören. Während Gerritse 'hinten' den Laden zusammenhält, macht Davis 'vorne' quasi, was er will, wird aber auf äußerst gekonnte und manchmal sogar fast geniale Art von Mittendorp und seiner Baritongitarre (das Trio kommt ohne Bass aus) wieder eingefangen. Dessen stark rifforientiertes Spiel bildet den Boden für Davis;' ebenso wilde wie gleichermaßen zur Sanftheit fähige Performance. Entsprechend zeichnet das Trio auch als Ganze für die Kompositionen verantwortlich. Der Sound der CD ist optimal auf diese Art des Roots-blues abgestimmt und so ist 'Undercover Blues' für die Freunde von echter, authentischer, gefühlter Bluesmusik eine unbedingte Empfehlung. April 1, 2011 review at SOULANDJAZZANDFUNK.COM: 21st century blues fans constantly bemoan the lack of new releases in their beloved genre. European label, Black and Tan is one of the few labels which feed that particular hunger. However, what blues purists will make of the label's new release is a matter of conjecture. 'Blues and Beat' from a collective dubbed MIX AND DORB is a totally new concept. MIX AND DORB, you see, have taken a dozen blues gems from Black and Tan's back catalogue and remixed and re-tweaked them. Amongst the chosen tunes are 'Who Stole The Booty' from BOO BOO DAVIES, 'What You Got' by BIG GEORGE JACKSON and BILLY JONES' 'Ain't Good Lookin''. The team have added new beats and other enhancements. Een jaar of zeven geleden schafte ik de Putumayo verzamel CD “Lounge Blues” aan. “A unique collection of modern electronica blended with classic acoustic and electric blues music”, verzuchtte Putumayo destijds. Had intussen ook al kennis gemaakt met de unieke “Trance Blues” van van Otis Taylor. Anno 2011 word ik blij verrast door landgenoot Jan Mittendorp. Onder het credo “Forget the past and check out a brand new blues era” sleutelde de Black & Tan Records platenbaas twaalf min of meer in het verlengde liggende composities in elkaar. Onder de naam Mix&Dorp bevat de CD “Blues + Beat” modder vette, modern bewogen Mississippi Delta Blues arrangementen, waardoor het woord “crossover muziek” een compleet nieuwe betekenis krijgt. Ik noem dit gedurfd baanbrekend werk waar nummers van blues veteranen zoals Boo Boo Davis (65), Big George Jackson, Harrison Kennedy en Roscoe Chenier op een unieke wijze voor het voetlicht worden gebracht. Knettergekke revolutionaire muziek die swingt, springt en ontspant. Deze Afro-Amerikaanse jazz, gospel en blues (R&B) krijgt ongewild een stempel opgedrukt. Mix&Dorp’s (M&D B+B) muziek “makes sense”. (Jan Janssen) March 30, 2011 a little video clip / trailer of our latest release: March 29, 2011 feedback from the the last few days on the new miXdorp release: Martin Schaefer / DRS3 (Switzerland): miX&dorp erfindet den Blues (fast) neu Christian / Eden District Blues (France): Music for the body, we need it. Man, you're on the right way Till Obermaier / Bayerischer Rundfunk (Germany): your latest CD "Blues & Beat"is a really great record between "Tradition & Moderne". Chapeau !!! Mark Naftalin / KALW (USA): I enjoyed listening to your imiginative and skillful remixes/adaptations Ingemar Karlsson / Jefferson (Sweden): Thanks for sending us good stuff. Jan-Christian Nordahl / BluesTrain FM (Norway); This is a musical revolution. You get really hooked on the more you listen. March 28, 2011 MARKISCHE ALLGEMEINE: Ungestüm / Boo Boo Davis - Undercover Blues. Unzweifelhaft: Boo Boo Davis bringt uns den Blues. Gewalttätig gut, vital und überaus zupackend. Der aus Drew/Mississippi stammende Sänger und Harmo- nika-Mann läuft im Trio mit dem Gitarristen Jan Mittendorp und John Gerritse am Schlagwerk zu Bestform auf. Er bellt und wütet. Trocken und hypnotisch zugleich kracht der Boogie. John Lee Hooker, Gott hab’ ihn selig, würde stolz grinsen, so derb und klasse bekommt Boo Boo den hin. Wer nun glaubt, im neuen Jahrtausend hat das Genre nichts mehr zu bieten, den straft diese straffe und raubeinige Platte Lügen. Boo Boo Davis’ neues Song-Dutzend, live und ohne jegliche Mätzchen im Studio eingespielt, ist alles andere als museumsreif. Laut und ehrlich wie in der Kaschemme im Delta. review @ BluesInTheNorthwest.com From Dutch guitarist, producer and label owner, Jan Mittendorp, comes this quite stunningly recorded collection, “blues + beat”, subtitled “a collection of remixes, reinventions and rejuvenations”, twelve tracks given the afore-mentioned make-overs from artists who have recorded for his Black & Tan Records label. We have been treated to teasers on Facebook for several months now but the finished “blues + beat” has been well worth the wait . . . it fairly roars out the speakers from the opening “Who Stole The Booty”, which was originally released by Boo Boo Davis, to the closing “Fee Fi Fo Fam”, recorded by Big George Jackson . . . a mass of lowdown guitar and harmonica grooves, with dance beats and loops, all sounding just marvellous! Highlights are many, including “Keep On Lovin Me Baby”, another song that was originally recorded by Boo Boo Davis, and riding on a John Lee Hooker-style boogie guitar riff and some clever reworking of the vocal; Billy Jones “Ain’t Good Lookin’” is another gem, with a funky guitar groove reminiscent of David Bowie’s “Fame” and a fierce Howlin’ Wolf-inspired vocal, with some swirling electronic treatments going on. “40 Acres And A Mule” has a nice Delta feel to it – the Harrison Kennedy original release being given an almost gospel-chant background; some of the fiercest guitar here is on the grinding “Dirty Dog”, another Boo Boo Davis treatment, and sounding just fantastic on the headphones! “Bad Luck” takes the pace down a little, a brooding mid-tempo number with beats galore and menacing slide guitar . . . Rosco Chenier never sounded like this before! Elsewhere “Revolution Bluez” has a skanky reggae beat, courtesy of some dynamic guitar and drum work – the second Billy Jones re-work here. “St. Paul Woman” is a harmonica-led blues with a groove that gets inside your head, and leads to more impressive guitar work; the closing “Fee Fi Fo Fam” again is firmly in John Lee Hooker territory, with that driving boogie rhythm and more incessant, stabbing harmonica . . . superb! As a way of livening up your label’s back catalogue this takes some beating, and Jan Mittendorp must be applauded for these bold re-workings, which to these ears sound simply great . . . needless to say, highly recommended to all! Blueskünstler wie R.L. Burnside haben in der Vergangenheit ja schon die Möglichkeiten des Remix-Konverters aus probiert. Nun gibt es vom Blueslabel Black & Tan Records eine hochtanzbare und clubtaugliche 'Blues + Beat' CD. Auf knapp 65 Minuten finden sich mächtig groovende Bluesmonster-Bearbeitungen von Boo  Boo Davis, Big George Jackson, Billy Jones, Harrison Kennedy und Roscoe Chenier. Nicht nur für Blues-Fans eine dicke Empfehlung !. Rainer Guérich March 27, 2011 Rick Saunders on his RealDeepBlues Blogspot: MiX&DORP ~ BLUES + BEAT: The Blues Deconstructed & Reimagined I'm no purist & I just love folks who love to fck sht up challenge me musically.  As I've said before, music that is not evolving and changing is busy dying.  Which is why i've  always appreciated the art of the remix.  Yes, Virginia it is an art.  It used to be said, eons ago when the 12" remix was first coming to market that a remix is something that wasn't done right in the first place. How boring is that? If anybody should know the score on whether or not it's being done right it'd be Netherlander Jan Mittendorp, boss of Black and Tan Records.  Mittendorp has released a slew of terrific modern blues recordings by the likes of Boo Boo Davis, Billy Jones, Big George Jackson, Roscoe Chenier, Harrison Kennedy, as well as a beautiful (and essential) recording by the late Ernie Payne.  Each of these artists, save Payne, Mittendorp lovingly mines for deep dirty roots, gold, and blue diamonds.  Smelting the raw vibe in the crucible of his Macbook he grinds, twists, and remixes the beats & boom into funkyass grooves that would make most DJs  weep white hot tears of jealousy.  Moby's brilliant 1999 album Play, and the remixes Fat Possum Records did of tracks by T-Model Ford, Asie Payton, and Paul "Wine" Jones, along with their brave yet spotty 2000 release New Beats From The Delta which pitted dirty south hip hop producers against tracks by Fat Possum artists, and perhaps more importantly R.L. Burnside's 1998 album Come On In, drove blues purists out of their ever-lovin' gourds. Those recordings set the stage and pryed open our ears for what MiX&DORP is doing today. Mittendorp tells me that his ultimate goal with this music is to form a band to play his mixes (I really should stick to the term reimaginings here as what he does is more than a mix) live, much like the work France's Eric Bling, or Skip "Little Axe" MacDonald (guitarist for Sugarhill Records artists like Grandmaster Flash, Fat Possum alumnusreal worl & now with Peter Gabriel's challenging Real World Records) is doing using samplings of Howlin' Wolf and others. Be sure and check MiX&DORP's Soundcloud page for more reimaginings of the likes of John Lee Hooker, Howlin' Wolf, and an axe work gang field holler sampled from Lomax's prison recordings.  MiX&DORP - Blues + Beat takes the blues remix to wicked fresh & durrty heights. It's a thrilling & joyous ride forward through the past & future of music. March 23, 2011 hiphop / blues miX&dorp / Blues + Beat Blues voor de 21ste eeuw. Een betere omschrijving kunnen we niet verzinnen voor Blues + beat, een album vol bluesnummers die in een nieuw ritmischer jasje werden gestoken. Aan de knoppen zit de Nederlandse bluesgitarist Jan Mittendorp, de onder het pseudoniem miX&dorp met enkele gedurfde ingrepen een stroomstoot van honderdduizend volt door het donkere hart van de blues durft te jagen. Een moddervette groove op Who Stole The Booty, een reggaeritme op Revolution Bluez, een funky beat op Ain't Good Lookin.. Onder het motto 'het verleden is dood, net als de manier waarop u over de blues dacht' ging Mittendorp te leen bij zowat elk ander genre, maar tocht klinkt het eindresultaat onmiskenbaar als blues uit de meest mistroostige wijken van Mississippi. Een geslaagd experiment dat zeker voor herhaling vatbaar is. March 22, 2011 review of BLUES + BEATS @ BluesRockPagina.nl Na een lange dag werken hebben veel mensen behoefte aan wat rust in huis. Je kent het wel, voeten omhoog en even lekker muziek luisteren. Enigszins vermoeid bedenk ik dat ik de nieuwe cd van miX&dorp nog moet recenseren en op het moment dat ik op de play knop druk knalt direct het nummer, Who Stole The Booty uit de speakers… Ik ben wakker!! Jan Mittendorp, de man van het recordlabel Black & Tan is in de studio aan het mixen geslagen en het eindresultaat, Blues + Beats dat mag er wezen! Mittendorp blaast de twaalf originele opnames van Boo Boo Davis, Big George Jackson, Billy Jones, Harrison Kennedy en Roscoe Chenier nieuw leven in door het te mengen met super vette beats. De nummers zijn gemixt zijn met verschillende muziekstijlen waaronder het disco achtige, Who Stole The Booty, het funky Ain’t Good Lookin’, en de met reggae doordrenkte nummers Keep On Loving Me Baby en Revolution Bluez.  Blues + Beats is wat mij betreft een uitstekende cd, die met de blues als uitvalsbasis een eigen en vernieuwende sound heeft! Welkom bij de blues uit de 21ste eeuw! March 21, 2011 MIX&DORP / BLUES BEATis now featured in the Radio 6 Luisterpaal (listening pole). Radio 6 is the Soul & Jazz channel of Dutch national radio. March 20, 2011 Nouveau projet du label néerlandais Black & Tan et de son fondateur Jan Mittendorp, miX&dorp s’attache tout particulièrement à mélanger les genres et à remixer, à réinventer et à redynamiser les titres des artistes de blues du label pour en faire des relectures au son plus moderne, plus frais, plus puissant et osons le dire, plus fou ! A l’heure où mélanger le blues et les technologies nouvelles n’est plus un art inédit puisque nombre d’artistes s’y sont essayé et en particulier dans toute l’Europe, le concept même de miX&dorp se veut pourtant original en travaillant en profondeur sur les racines mêmes du blues avec des emprunts à des artistes incontournables comme Boo Boo Davis, Big George Jackson ou encore Roscoe Chenier qui plient souvent mais jamais ne rompent sous l’influence des beats impressionnants d’originalité qui leurs sont associés. Conscient que c’est en se détachant des clichés séculaires du blues et des douze mesures jouées de manière trop stricte que l’on arrivera non seulement à perpétuer le genre mais aussi à renouveler non seulement les artistes mais aussi le public, Jan Mittendorp a pris ce qu’il connaissait de mieux musicalement pour le jouer avec un réel talent depuis des années et lui a offert tout ce qui pouvait lui passer par la tête en terme d’expérimentation artistique pour créer non pas une musique nouvelle mais tout simplement le reflet de ce que le blues peut devenir sous l’influence de nouveaux créateurs … Preuve s’il en fallait encore que le genre n’en est arrivé à sa forme définitive et immuable ni avec l’apport de l’électricité dans les instruments ni avec l’influence pourtant si particulière et significative de Robert Johnson, miX&dorp bouscule souvent les conventions mais séduit indiscutablement avec des adaptations intéressantes de titres comme le « Ain’t Good Lookin’ » de Billy Jones ou le génial « 40 Acres And A Mule » du formidable Harrison Kennedy. Le résultat est indiscutablement blues, peut être différent de ce que l’on a l’habitude d’entendre mais tellement réjouissant que l’on ne peut que saluer la démarche ! March 15, 2011 some of last week's feedback on the new miX&dorp CD: Josep Palmada / Radio Vilafant (Spain): this album is very interesting is a different blues tracks curious all have very good quality. Lan Nichols / WHQR (USA): Nice to have something new & edgy in our playlist. Jonathan Michael / WESU (USA):  excellent new disc.  Thanks for keeping things fresh. Kjell Andreassen / Radio Holstebro (Denmark): great stuff Kevin Amos WRIT-FM (USA): "Wow!! This is great. I  have been playing the various cuts from BLUES + BEAT. Good production." Gary Wagner KKJZ (USA): got it, like it. Greg ‘Doc’ Lefebre / Jazz 101 (USA): I was groovin to it, fun stuff. Thank you! Mark Ringwood / Roots Around The World (UK): love it and played it March 12, 2011 review at VanEckBlues.nl and AltCountryForum.nl Jan Mittendorp – de man van het label Black & Tan – is aan het mixen geslagen. En voor zover ik dat kan beoordelen, allerminst verkeerd. Zelf ben ik een grote fan van traditionele Delta Blues, maar evenzogoed van eigentijdse Blues zoals die gemaakt wordt door o.a. The Black Keys. Mittendorp gaat welhaast nog een stapje verder. Hij pakt originele opnames en voegt daar een vette beat aan toe, en wie weet wat allemaal nog niet meer. Normaliter ben ik niet een grote fan wanneer originele versies geweld aangedaan worden. ’t is nu net iets anders. Op deze miX&Dorp wordt een nieuwe originaliteit gecreëerd. Blues en Beat worden gemixt en gesampled op een wijze die ik niet alleen goedkeur, maar nog verdomd leuk vind bovendien. Blues en Beat blijkt een duivels mooie combinatie. Ik kan me voorstellen dat een dergelijke productie tot stand komt met een computer en een mengpaneel, maar eerlijk gezegd heb ik geen enkel idee ten aanzien van het wordingsproces. Het eindresultaat wijkt enorm af van het origineel, maar dampt en swingt in een uitzinnige vorm. Zoals Mittendorp het zelf vanuit het Engels vertaald verwoord: “Vergeet het verleden. Die is dood! Dat geldt bovendien voor de manier hoe we over Blues denken. miX&dorp blaast nieuw leven in de traditionele vorm, met beats die sterker kloppen als ooit te voren” Of iedereen deze opinie deelt valt te betwijfelen. Heb je een beetje avontuurzin dan zul je deze transformatie beslist waarderen.  Rein van den Berg March 8, 2011 D A V I D   P H I L I P S   is a new artist on the Crossroads / Black and Tan roster. We will be responsible for the European bookings and we are planning a release on Black and Tan records shortly after the summer. David Philips is the epitome of the independent artist. His debut solo album "Heal yourself alone" (July 2010) was written, performed, produced, recorded, engineered and released by himself. David (real name Dave Wilkinson) was born and raised in the UK and moved to Barcelona, Spain at the age of 24. He is known as an extremely versatile musician, playing in many different styles and he has released records worldwide with various formations and indie labels. It wasn't until around 2005 that Philips discovered his talent for singing and writing and his love for the acoustic guitar. He began to pen original songs which later would become part of his debut solo album - finally allowing his solo voice to come to the forefront, as a singer songwriter, multi instrumentalist, producer and story teller. David’s style is a mix of Americana, Blues and Acoustic Rock. Right now he is writing new material for his next record and in April David will come to the Benelux for a short introduction tour. At his website you find more information and music and here is a great little video. and some more feedback on the new miX&dorp release Marcel Haerkens (NL): Klinkt potent Rob Ellen / MedicineMusic (UK): It’s a beauty Nico Bravenboer / Bluezy (Holland): CD of the month March 7, 2011 review in BCR LA REVUE (no 24): Comme le Phoenix renait de ses cendres, Boo Boo Davis prolifique et loquace auteur compositeur né à Drew dans le Mississippi renait sur chaque album. A soixante huit ans, ce vétéran des quatre accords nous présente aujourd'hui : Undercover Blues. C'est en trio que la vielle légende de Saint Louis officie. Il est, comme souvent d'ailleurs, entouré du guitariste Jan Mittendorp qui n'est autre que le patron du label Black & Tan, qui depuis de nombreuses années fait tourner ce rhapsode américain. John Gerritse tient les baguettes et le tour est joué ! Un accompagnement brut de fonderie, qui laisse la part belle au chanteur harmoniciste, et donne la profondeur indispensable à son chant, devenu depuis des lustres à maturation. On navigue une fois de plus sur un blues charnu qui colle aux semelles. Suite logique du précédent 'Ain't Gotta Dime, Mister Davis nous gratifie de douze brulots, mis en boite en quelques heures dans un ferme studio suisse, lors des journées off de sa tournée d'automne 2010. Il en résulte un blues profond et hypnotique, qui comme toujours prend sa source dans les méandres les plus profonds du Mississippi, et dans les observations et le vécu du bluesman. Tous les titres sont des compositions originales, où la voix puissante et caverneuse du débonnaire bluesman et son harmonica plaintif se taille la part du lion ! Personnellement j'aime bien " AlligatorBlues " en plage deux. Les hypnotiques boogies : " Turkey Walk " et " Shoot The Dice " valent eux aussi le détour. " Don't Worry Baby " et " Have Good Time " sympathiques ballades rurales font partie de mes coups de cœur. Des plages comme " Got The Feeling", " Don't Drink And Drive" et " Take My Baby On " aux sonorités plus crades et plus vintages sont très proches de l'improvisation pure. Mais la surprise vient du gospel " Thank You Dave" chanté à capella qui ferme l'album, et d un chant de Noel," Xmas Blues " en plage huit. Ces deux Ovni bluesiques, ornent de sacré le blues gras et visqueux, de Boo Boo, mettant en avant une facette de ce bluesman au caractère bien trempé. Un arôme de Jam sessions flotte sur ce nouveau tir débordant de feeling et très calorifique March 6, 2011 Lots of very nice feedback coming in on the new release. Just a few quotes: Volker Steppat / Radio Bremen (Germany): great record. Will use it in diverse radio shows. Charlie Tambaur / Radio Silkeborg (Denmark): Love the CD! great mix of all this guys. Michel Faton / Cross’Blues (France):  …. very good Jane Weber / EuroRadio (Slovenia): one of the most interesting CD's of last months. Markus Partanen / Finnish Broadcasting Company : Hell yeah, strong shit !! Charlie Crooijmans / Radio 6 (NL): erg goed en lekker stevig March 4, 2011 miX&dorp / blues + beat Often when blues music become a sample for electronic music producers, the results are uneven. Either the icy beats rob the blues song of all its power, or the sampled voice are so annoying and wrong for the setting that you just can’t finish the track. Blues guitarist, Jan Mittendorp, under the moniker, miX & Dorp (mixendorp) has taken a bit more time with the production to make Blues + Beat an even and engaging modern blues set. A key ingredient here is the live vocal work of Mississippi blues artist, Boo Boo Davis, with whom Mittendorp plays guitar. Highlights are the house-music (sans the acid tweaks) leaning cuts, “Who Stole The Booty”, “Bad Luck”, the reggae-dub movement in “Keep On Loving Me Baby” and “Revolution Bluez”, and the funk/disco number, “Ain’t Good Lookin’” served on a groove that would make the late Johnnie Taylor proud. March 2, 2011 review on TheBluesman.nl: Ruimdenkers, liefhebbers en wietrokers, opgelet!! Mittendorp is aan het mixen geslagen! En hoe?! Onder het motto ‘vergeet het verleden, want da's dood en zo horen we dus ook over de blues te denken’,  stappen we met Blues + Beats in een nieuw tijdperk met een flinke portie remixes, reinventions en reuvenations en uiteraard een onontkoombare lading moderne Mississippi Delta Blues. Dit alles ruim doorspekt met knetterharde beats! Wie de Black & Tan director een beetje kent, weet dat hij niet meteen terug deinst voor een flinke vleug eigenzinnige provocaties en in het geval van MiX&dorp Blues + Beat slaat hij de spijker dan ook op een supervette manier op zijn kop. Natuurlijk blijft Jan Mittendorp zijn roots trouw en laat hij in zijn remixes diverse pioniers uit de Delta een hoofdrol spelen. Regelmatig komt Boo Boo Davis voorbij, maar ook bluesmannen als Billy Jones, Big George Jackson, Roscoe Chenier en Harrison Kennedy passeren de revue. Muzikaal vliegt het alle kanten op. Van pikzwarte smerige blues tot uiterst volgbare jazz en funk tot opzwepende reggae en alles doorzeeft met een enorme meeslepende groove, voodoo en dikke vette beats. MiX&dorp mag wat mij betreft een bluesrevolutie ontketenen en mocht de blues ooit echt een keer dood gaan, dan  stap ik als liefhebber graag mee in de toekomst van Blues + Beats! Tot die tijd laat ik me met een white widow met alle plezier gaan in een duistere nachtclub with ‘a fresh sound that makes the rhythmic heart of the blues beat stronger than ever!’  Advies: KOPEN! March 1, 2011 Pas de laatste tien jaar heeft de 67 jarige, in Mississippi geboren, bluesmuzikant Boo Boo Davis een handjevol albums op zijn naam gezet. Voor iemand die door toedoen van zijn vader al op zijn vijfde mondharmonica en op zijn dertiende gitaar speelde, en met zijn moeder ook in de kerk zong, mag hij qua opgebouwde discografie wel een laatbloeiertje worden genoemd. Misschien wel mede daardoor, is hij zo ongeveer de laatste der Mohikanen, die de geëlektrificeerde Delta - soulblues met verve aan de man/vrouw brengt. Zijn nieuwste plaat Undercover Blues bevat een aanstekelijk mengsel van zompige blues, gospel, soul, funk en rock, spontaan en met grote overgave tijdens een Zwitserse toer, in minder dan een dag, sec en ongelikt vastgelegd. Twaalf vurig swingende nummers of slijpende ballades, rauw gezongen en simpel to the point omlijst door Davis op mondharmonica en onze landgenoten, drummer John Gerritse en gitarist Jan Mittendorp. Degene die de muziek van Bo Diddley, Howlin’Wolf en Little Walter zaliger weet te appreciëren, kan ook zonder meer bij Boo Boo Davis terecht. February 28, 2011 promo copie sof the new miX&dorp release have been sent and the first feedback is coming in: James Nagel / KPFT (USA): Very cool...I'll start spinning on the next show Phil Levene / EclecticJazz.com: Very impressive release. DJ Bunuel (Finland): sounds very nice, will be played Rick Saunders (USA): MiX&dorp is taking the blues remix to wicked fresh durty heights that Moby & Fat Possum barely imagined Horst-Dieter Fischer / Baltic Blues Society (Germany): it sounds awesome. Tony Fitton / Blues in the Nite (UK): Just blew me away it is just incredible February 25, 2011 miX&dorp / blues+ beat Blues war (und ist es zumindest teilweise heute immer noch) Tanzmusik. Diesen Anspruch hat MIX@DORP ernst genommen und Aufnahmen des niederländischen Labels Black and Tan in Remixen den Groove für das 21. Jahrhundert verpasst. Remixe sind normalerweise überhaupt kein Fall für mich. Denn der größte Teil von diesen erfüllt für meine Ohren den Tatbestand des Kunstfrevels. Also war ich zunächst skeptisch, als Blues + Beat von MIX@DORP hier ankam. Allerdings wich die Skepsis schon schnell einer mittleren Begeisterung: Was der Künstler aus den Aufnahmen verschiedener bei Black and Tan unter Vertrag stehenden Künstlern gemacht hat, ist in jeder Note noch als Blues erkennbar. Und gleichzeitig sind die hypnotischen Grooves derartig zwingend, dass sie auch bei einer Electro-Party für eine volle Tanzfläche sorgen können. Neu gemischt oder mit Hilfe der Technik neu erfunden wurden Titel etwa von Boo Boo Davis, Billy Jones oder Harrison Kennedy. Gerade die rauhen und ohne Spielereien im Studio live eingespielten Nummern von Davis werden hier zu Nummern, deren Sog man sich nicht mehr entziehen kann. Insgesamt ist hier ein Album entstanden, was für mich wesentlich überzeugender daherkommt als bisher gehörte Blues-Remix-Geschichten, wie sie etwa auf Alben von R.L.Burnside zu finden waren. Denn MIX&DORP geht es nicht um eine möglichst kunstvolle Verfremdung und die Darstellung der eigenen Fähigkeiten, mit der mordernen Technik umzugehen sondern eindeutig darum, den Charakter der Lieder zu unterstreichen und zu verdeutlichen. February 17, 2011 Auch auf seinem aktuellen Album für Black & Tan Records bürstet der US-Amerikaner den Blues gewollt gegen den Strich, verzichtet auf jede Hochglanz-Produktion und kommt unprätentiös, rau, ungeschliffen aber durchaus kraftvoll daher. Das Rezept der Produktion besteht darin, dem Grundgerüst zupackender Grooves, gelegt von Jan Mittendorp an der Gitarre und John Gerritse an den Drums die von Boo Boo Davis äußerst rudimentär gespielte Harp und seine rauen, kraftvollen Vocals entgegenzustellen. Davis hat das im Herbst 2010 in einem ländlichen Schweizer Studio analog eingespielte Material komplett selbst geschrieben, wie schön öfters hat er dabei überrascht und auch einen Weihnachts- und Gospelsong im Gepäck gehabt. Die innerhalb von 6 Stunden im ersten Take aufgenommenen Nummern kommen abwechslungsreich daher, der Gitarrist Mittendorp nutzt dabei eine Vielzahl von Stilmitteln wie Wah-Wah-Pedal oder auch Keyboardsounds ohne deswegen künstlich zu klingen. Für Fans von Boo Boo Davis und dessen unverwechselbaren Sound. February 16, 2011 Boo Boo Davis is zo onderhand het paradepaardje van Black & Tan. Het klein maar fijne blueslabel behoedde de voormalige drummer achter onder anderen Little Walter, Sonny Boy Williams en Elmore James jaren geleden voor de vergetelheid. Volkomen terecht, want de tegenwoordige als vocalist/mondharmonica schuiver door het leven stappende bijna zeventigjarige vereren is een natuurkracht. Zijn laatste platen met drummer John Gerritse en gitarist annex platenbaas Jan Mittendorp liggen min of meer in elkaars verlengde. Ze nemen wel op UNDERCOVER BLUES wat vaker gas terug en Boo Boo zingt zelfs een gospel. Wat rest zijn zijn karakteristieke bluesbrul, het gepatenteerde mondharmonicaspel en de hypnotiserende groove. Twaalf songs binnen amper zes uur opgenomen in een analoge Zwitserse studio. Basaal en zonder productionele opsmuk. Rauwe onderbuikblues zoals het hoort.      Marcel Hearkens Drew, Mississippi-born but via an eighteen year long residency at Tubby's Red Room in East Saint Louis, James ‘Boo Boo’ Davis has become something of a fixture now on the European blues circuit, with regular tours since he first came over to this side of the pond in April 2000 and, counting this set, seven albums for Dutch label Black & Tan. Boo Boo does occasionally look to broaden his appeal with more modern stylings or the use of effects that might appeal to a younger generation – there are some effects here, but they are subtle and non-intrusive, and if they help Black & Tan reach a wider audience, then none of us can really complain. For the bulk of this set though, Boo Boo sings in his earthy, no-nonsense fashion and plays basic, unflashy but oh-so right harp, label boss Jan Mittendorp provides guitar work that ranges from the solidly down-home to effects-laden -– most frequently loud and distorted wah wah playing, though always keeping it in context, and drummer John Gerritse supplies the necessary groove. This is the sound that those who go to Boo Boo's gigs are likely to encounter; 'Undercover Blues' was recorded in six hours, mostly first-take, down in an analogue studio in Switzerland. The majority of the songs consist of guitar and drums setting a riff, with the leader declaiming over the top, and a couple of instrumental breaks. It works – the result is raw and uncompromising for the most part (take a listen to 'Train My Baby Is On' for an excellent example of Boo Boo's art - there's not really much to it as a song, but the overall effect is compelling). Adding some variety, 'Don't Worry Baby' is a Boo Boo styled ballad, 'Got The Feeling' evokes James Brown in a Mississippi juke joint, 'Have A Good Time' has pretensions to southern soul, his Christmas song is a lilting performance, and the rather curious closer finds Davis in idiosyncratic gospel territory and ends with him preaching. In contrast though, 'Shoot The Dice' features Boo Boo doing his best Howlin’ Wolf vocal imitation and it is good to hear it – will we hear him playing drums again though? Though some may feel the need to quibble over the exact meaning of the description on the label's website of this album as ‘this (is) how Mississippi blues sounds in 2011’, there is no disputing that this CD offers no frills, straight-ahead music. Boo Boo's Mississippi roots do indeed run deep, and so does a lot of this music. February 14, 2011 our next release:         CD B&T 036  / miX&dorp  /  blues + beat a collection of remixes, reinventions and rejuvenations Forget the past. It's dead, and so is the way you used to think about blues. miX&dorp blasts new life into the style by blending modern beats and blasts from the future into existing tracks for a fresh sound that makes the rhythmic heart of the blues beat stronger than ever. Tracklisting: (you can listen here) 1    Who Stole The Booty            2    What You Got             3    Keep On Lovin Me Baby         4    Ain’t Good Lookin’ 5    40 Acres And A Mule 6    Dirty Dog 7    Hard Times 8    Bad Luck 9    Revolution Bluez 10    St Paul Woman 11    I’m So Tired 12    Fee Fi Fo Fam total playing time 64:16 The official release date is March 28, 2011 !!  Promo copies will be send in a few weeks and digital promo copies are available now. You can already download the tracks at  or pre-order your copy in the BLACK AND TAN WEBSHOP and we will then ship your copy by the end of February. February 9, 2011 Big-voiced Boo Boo Davis has been bringing his brand of individual, contemporary-Saint Louis-out-of-Mississippi-blues to Europe for a good few years now, most often working with drummer John Gerritse and guitarist and Black & Tan label boss Jan Mittendorp, as he does here. The sound the three men produce on Boo Boo's seventh CD for the label since 1999 is raw, rough and gritty, an old-time juke-joint approach (or is it Tubby's Red Room in St Louis, where Boo Boo cut his musical teeth ?). In one or two places though it's tempered with Boo Boo's experience of soul singing - "Got The Feeling" s close to vintage James brown and the closer is a gospel song of sorts - and his desire to make music that connects with the younger generation. For the latter, witness the presences of the pseudonymous miX&dorp as engineer and producer, who adds some extraneous sounds that do not really interfere with the down-home ambiance but might hopefully attract some member of that aforementioned younger generation. The music was recorded in six horse in an analogue studio in Switzerland, with the tracks down the first take. Apart from the aforementioned exceptions, it is pretty much straightforward blues; a string riff is set by the electric guitar and drums providing the foundation for Boo Boo;s hollered vocals (on 'Shoot The Dice' he comes across more Howling Wolf-ish than he has for a while) and pierced by his lowdown harp playing. It is not a fancy or particularly polished sound (even the odd bit if feedback has been left in) but as Boo Boo's enthusiastic shouts of "Thank You Dave" reveal, it is genuine and from the heart. It is a real pleasure to be able to write that these days. Rating 8 out of 10. February 8, 2011 review in BLUES BYTES (USA) Boo Boo Davis is a St. Louis-based bluesman originally from the Mississippi Delta, but he spends a significant amount of time performing in recording in Europe. A majority of his recent discography has been released on Holland's Black & Tan Records, including his latest, Undercover Blues. Davis sings and plays harmonica on this disc, a selection of 12 raw, downhome blues. He's backed by the sparse but effective accompaniment of Black & Tan owner Jan Mittendorp on guitar and John Gerritse on a basic drum kit. Davis mostly shouts rather than sings out his vocals throughout the album, reminiscent of a street corner gospel singer in the deep South. The disc kicks off with the title cut, "Undercover Blues," a dirge-like blues with just the right amount of effects added by Mittendorp to his guitar. Davis later picks up the tempo on a boogie number called "Turkey Walk" that is reminiscent of John Lee Hooker's sound. He adds a seasonal number in "Xmas Blues," a slow, plodding blues that borrows a few lines from other Christmas blues songs but is as far from a traditional holiday song as it possibly could be. "Train My Baby Is On" is one of my favorites, with Mittendorp's hypnotic guitar licks laying the foundation for Davis' frenetic harp playing. This one just seems to have a little more energy than others on the CD and it gives a good impression of a train chugging along the tracks. The band then picks up the tempo on the next cut, "Shoot The Dice," on which Davis does his best Howlin' Wolf imitation. The album closes with a gospel number, "Thank You Dave," which opens and closes with a little preaching from Davis, combined with an uptempo song that at times threatens to run out of control. Undercover Blues is just plain unadulterated blues --- something that's heard less and less these days.  It takes a little effort on the part of the listener to get through it in one sitting, as Davis' voice and harmonica style is one that's better taken in small doses. It's not an essential purchase but worth checking out if you're looking for the real blues. February 5, 2011 review in CRI DU COYOTE (France): Né dans le delta du Mississippi, où son père cultivait le coton et jouait de la musique (il a accompagné par exemple Elmore James ou John Lee Hooker), Boo a très vite participé à cette orgie musicale du sud des Etats-Unis, s’envolant de ses propres ailes à la grande époque de Chuck Berry, d’Albert King ou de Ike Turner. Tournant en trio (à bas la basse ?) depuis quelques années, début octobre, à la fin de leur tournée 2010, Boo Boo et ses potes avaient la tête pleine d’idées… Pourquoi alors ne pas enregistrer pendant les jours de pause ? Rien que de l’inédit et pas n’importe lequel : un album de blues brut de brut, un pétillant festif mis en boite en Suisse, dans les conditions du live : une prise par morceaux (mais 6h de boullot) et un album réjouissant à l’arrivée. Boo Boo (vo, harm), John Gerritse (drm) et Jan Mittendorp (gtr) nous tiennent une toute petite heure, avec ces douze titres troussés comme des diamants, dans une transe jouissive. On en redemande, Mister Boo. February 3, 2011 “Undercover Blues” ist bereits das siebte Album von Boo Boo Davis. Das Blues-Urgestein aus Mississippi bleibt, wie könnte es anders sein, seinen Wurzeln treu und wandelt auch hier auf tiefsten, dreckigsten, matschigsten Southern Blues-Pfaden, die ohne jeden Glanz und Gloria, aber mit viel Spucke, Blut und Schweiß sofort unter die Haut gehen. Authentizität ist ein Begriff, der im Presseinfo Verwendung findet und Boo Boos Gusto sicher am direktesten beschreibt. Dass alle zwölf Songs in einem beschaulichen Studio in der ländlichen Schweiz innerhalb von nur sechs Stunden aufgenommen wurden, klingt fast ein wenig nach Science Fiction, ist der Sound von “Undercover Blues“ doch der des amerikanischen Südens, der der Cajuns und der Baumwollfelder, der Schwarzbrennereien und der leidenschaftlichen Juke Joint-Abende mit verrauchten Bühnen und beschwipsten Bartendern. Dass die Songs praktisch in einem Take eingespielt wurden, spielt der grobkörnigen, strunzehrlichen und sehr direkten Anmutung des Materials zu und lässt mich erstarren vor der lebendigen Art und Weise, wie Boo Boo Davis und seine Band John Gerritse (Schlagzeug) und Gitarrist und Black & Tan-Labelmastermind Jan Mittendorp den langsam aber sicher zum Blues-Superstar konvertierenden Boo Boo Davis ins rechte, nächtlich gedämpfte Licht setzen. Angenehm ist ebenfalls, wie bei aller musikalischen Spielfreude und Virtuosität die Haptik der Songs nicht auf der Strecke bleibt: “Undercover Blues“ ist auch für Blues-Unerfahrene ruhigen Gewissens und absolut Bedenkenlos zu konsumieren. Boo Boo Davis schafft es mit diesem, seinem siebten Album einmal mehr, die Fangemeinde, als auch unerfahrene Blueser sowie die breite Masse aus Pop und Rock an einen Tisch zu bringen. Erdig, ehrlich und verdammt überzeugend, dieses “Undercover Blues“.   January 14, 2011 Boo Boo Davis ist ein Phänomen. Er gehört nicht zur obersten Liga der Bluesharper, spielt aber eine pointierte und klagende Harmonika. Er ist stimmlich limitiert, schafft es aber den Songs Ausdruck und Tiefe zu verleihen. Dies gelingt ihm noch zuletzt dank der idealen Unterstützung seines langjährigen Gitarristen und Produzenten Jan Mittendorp und dessen hypnotischen, ja gar garagemässig knarrenden Gitarrenläufen, sowie der knochentrockenen Schlagzeugbegleitung von John Gerritse. Davis' Wurzeln liegen im ländlichen Mississippi der  Juke Joints, Fish Fries oder Barbecues, und dorthin entführt uns das Album auf kompromisslose Art und Weise mit zwölf sperrigen Nummern aus der Feder von Davis und seinen beiden Mitstreitern. Wer auf dem deftigen Sound der Kimbroughs, der Burnside Family oder von T-Model Ford steht, ist mit "Undercover Blues" einwandfrei bedient. January 13, 2011 Schräger Vogel im Höhenflug In den letzten Jahren hat sich der Amerikaner mit seinem ungehobelten Juke Joint-Blues zum Zugpferd des kleinen holländischen Labels Black & Tan gemausert. Seine siebte Platte seit 2001 beweist erneut, dass diese Art von Musik naturtrüb am besten schmeckt. Nur sechs Stunden hat es gebraucht, um die zwölf Songs auf Undercover Blues einzuspielen. Entsprechend rauh, aber keineswegs schlampig sind die Ergebnisse. Das Trio mit Jan Mittendorp (Gitarre) und John Gerritse (Trommeln) hat Hunderte von Gigs hinter sich. Und diese Musiker grooven hier wie verrückt, ob sie sich nun einem rasanten Boogie wie ›Turkey Walk‹ oder wie einst James Brown dem funkigen Soul widmen wie in ›Got the Feeling‹. Ihre Standfestigkeit erlaubt dem 67-jährigen Davis Höhenflüge: Der Kerl ist wild, lustig und laut – ein schräger Vogel im positivsten Sinne. Das Album bringt ein einzigartiges Live-Feeling rüber und gehört zu den besten Leistungen seiner bisherigen Laufbahn. 5 (von 6 Punkten). Vincent Abbate January 12, 2011 The new record made it to #1 on the December Airplay List of the Collectif des Radio Blues. An association of all the major blues radio shows in French speaking countries. January 10, 2011 Sokan forognak a blues világában, de egyre kevesebben tudnak igazán hiteles élményt nyújtani a hallgatóság számára. Ezen, folyamatosan szűkülő körhöz tartozik a Mississippi állambeli Drew-ben felnövő Boo Boo Davis. A hatodik ikszhez közeledő énekes-szájharmonikás az ezredforduló óta rendszeresen fellép Európában. Eddigi utolsó, 2010 őszén adott 14 állomásos koncertkörútja során 9300 kilométert tett meg az együttesével (Jan Mittendorp – gitár, John Gerritse – dob). A túra alatt számtalan zenei ötlete támadt, ezért muzsikus társaival egyik szabadnapjukat kihasználva a svájci NedRow Stúdióban hat óra leforgása alatt rögzítették az Undercover Blues című albumot. A hanganyag feljátszására élőben került sor, így a dalok olyan nyersen szólalnak meg, ahogyan azok a koncerteken is hallhatóak. A trió által képviselt, a Delta bluest kortárs elemekkel vegyítő zenei világ egyszerre tartalmazza a régit, és az újat. A korongon azonban tőlük eddig szokatlan stílusú szerzemények is megtalálhatóak, hisz a Xmas Blues karácsonyi, míg a Thank You Dave gospel dal. Boo Boo gyermekkorában, a gyapotföldeken hallott, a munkások éneke alapján kialakított bömbölő hangját őszinteség és erő hatja át, melyet remekül egészít ki a feszes ritmusalapra úsztatott sejtelmes, olykor hipnotikus gitárjáték. Oldalunkon aktuális lemezeit ismertetve folyamatosan kijut a dicséret Boo Boo Davis-nek, sőt az Ain’t Gotta Dime a tavalyelőtti toplistámra is felkerült. Legújabb CD-je tovább erősíti kedvenceim közötti amúgy is szilárd pozícióját. December 30, 2010 Bluesman Boo Boo Davis was voor ons een nobele onbekende. Zijn recentste plaat, 'Undercover Blues', is intrigerend. Groovy, ruw en wars van al te dikke bluesclichés. Jammer dat het zo 'n slordig en ietwat wisselvallig werkstukje geworden is. De plaat werd in een paar uur opgenomen, zo tussen de soep en de patatten, en gemixt door een vage bekende die wat tijd had. Dat maken wij tenminste op uit de liner notes, die blijkbaar ook niet nagelezen werden door een corrector. Dat de plaat dan ook klinkt als een opname recht uit het mengpaneel van een klein zaaltje zal niet verwonderen. Het songmateriaal is ook ietwat wisselvallig, met hoogtepunten als het heel sfeervolle Have a Good Time en het zeer groovy titelnummer, maar ook John Lee Hookerdoorslagjes als Turkey Walk. Ook het gitaar- en mondharmonicaspel is niet bepaald virtuoos, maar dat heeft dan wel als groot voordeel dat er niet in dezelfde val als zovele bluesrockgroepjes getrapt wordt: ellenlange solo's en vulsel. Nee, de songs van Boo Boo Davis zijn heel kernachtig uitgewerkt. Tussen de nummers door schreeuwt Boo Boo frequent "Thank You Dave", meteen ook de titel van de slotsong. Die Dave - zo verduidelijkt Davis in een nogal warrig gemompel op het eind - is Davis' beschermgeest of God of hoe je 't ook wil noemen. Het klinkt allemaal erg gemeend en wij kijken dan ook uit naar Davis' volgende passage op het vasteland. Hopelijk is er op dat moment iets meer tijd dan zes uurtjes in een Zwitserse studio, om een goed afgewerkte plaat af te leveren in plaats van een veredelde livedemo. December 18, 2010 Sänger und Harp-Spieler Boo Boo Davis legt mit 'Undercover Blues' seine neueste Einspielung vor. 12 Songs würden in einer Sechsstündigen Session im Schweizer NedRov Studio eingespielt, was den spontane Charakter der einzelnen Stücke unterstreicht. In lockerer Studioatmospähre wurde  Boo  Boo von Gitarrist Jan Mittendorp und Schlagzeuger John Gerritse kongenial begleitet. Herausgekommen sind dabei tolle Nummern wie der funky-groovende 'Alligator Blues' und das fuzzige, Gitarrengetreibene Titelstück. Und weil es ja bald weihnachtet, gibt es auch noch einen Heils bringenden 'Xmas Blues'. So lasse ich mir das Fest gefallen ! December 15, 2010 ‘Undercover Blues’ is alweer het derde album op rij in de Black & Tan serie waarop Jan Mittendorp verantwoordelijk is voor gitaars- en basgeluid, waar John Gerritse de drums bestiert en waar Boo Boo Davis het mondharmonicawerk en de vocalen voor zijn rekening neemt. Het werk van dit trio staat er om bekend dat de opnames zo basic mogelijk op de schijf worden gezet, om een zo eerlijk mogelijk 'live' geluid neer te zetten. Met andere woorden: 'What you hear, is what you get'. Toch heb ik tijdens de aankondiging van de nieuwe release vraagtekens gezet waarom er na twee vrij identieke albums, op vrij korte termijn nog een derde album aan toegevoegd moest worden. Het eerste en het tweede album (In The Name Of The Game & Ain’t Gotta Dime) zijn zonder meer twee albums van grote klasse, maar omdat op die albums al geen schokkende verschillen te horen waren, zou een jaar na dato een derde Boo Boo schijf wel eens niet zo heel veel meer kunnen toevoegen. Maar, als groot fan van het ongepolijste Boo Boo Davis genre kijk je dan toch weer reikhalzend uit naar een dergelijke schijf en dan valt het al snel op dat het trio nog steeds barst van de inspiratie om een derde product uit te brengen. ‘Undercover Blues’ komt op het eerste gehoor ook iets minder rauw en ongepolijst binnen dan voorganger ‘Ain’t Gotta Dime’. Waar een nummer als ‘Silvermine’ er op ‘Ain’t Gotta Dime’ insloeg als een bom, gaat de diesel op het openings- en titelnummer ‘Undercover Blues’ een stuk lijziger en langzamer van start. De toon blijkt hiermee ook wel aardig gezet, want ook op ‘Alligator Blues’ wordt het gaspedaal nog niet volop ingetrapt.  Pas in het derde nummer ‘Turkey Walk’ horen we met een boogie de meer herkenbare Boo Boo Davis sound terug. Boo Boo klinkt in de meeste nummers op deze schijf net iets serieuzer dan we gewend zijn. Ook gitarist Jan Mittendorp lijkt beduidend minder prominent aanwezig, want waar op de beide voorgangers het prettig klinkende wah-wah pedaal behoorlijk de boventoon voerde schikt Jan zich ditmaal veel meer in de rol van begeleider met subtielere loopjes en een gedoseerder gitaargeluid. Boo Boo Davis krijgt hierdoor zelf wat meer ruimte toebedeeld dan op de beide voorgaande cd’s. Ondanks dat je nog steeds heel goed naar Boo Boo’s boodschap moet luisteren, is Davis behoorlijk goed te verstaan en lijkt ook zijn bluesharpwerk een vleugje genuanceerder geworden. We horen wel beduidend meer galm terug in de opnames en dat geeft het Boo Boo genre net even weer een andere dimensie en minstens zo plezierige luisterervaring mee. Na een tiental luisterbeurten is de logica van dit derde project mij helemaal duidelijk. ‘Undercover Blues’ onderscheidt zich wel degelijk van de eerste twee albums. Het is allemaal net even iets minder ruw, iets minder voodoo, maar nog steeds heel veel Boo Boo met heel veel ‘real blues’. Pracht plaat!! Thank You Boo Boo, Jan, John & Dave!! December 12, 2010 Auch auf seinem aktuellen Album für Black & Tan Records bürstet der US-Amerikaner den Blues gewollt gegen den Strich, verzichtet auf jede Hochglanz-Produktion und kommt unprätentiös, rau, ungeschliffen aber durchaus kraftvoll daher. Das Rezept der Produktion besteht darin, dem Grundgerüst zupackender Grooves, gelegt von Jan Mittendorp an der Gitarre und John Gerritse an den Drums die von Boo Boo Davis äußerst rudimentär gespielte Harp und seine rauen, kraftvollen Vocals entgegenzustellen. Davis hat das im Herbst 2010 in einem ländlichen Schweizer Studio analog eingespielte Material komplett selbst geschrieben, wie schön öfters hat er dabei überrascht und auch einen Weihnachts- und Gospelsong im Gepäck gehabt. Die innerhalb von 6 Stunden im ersten Take aufgenommenen Nummern kommen abwechslungsreich daher, der Gitarrist Mittendorp nutzt dabei eine Vielzahl von Stilmitteln wie Wah-Wah-Pedal oder auch Keyboardsounds ohne deswegen künstlich zu klingen. Für Fans von Boo Boo Davis und dessen unverwechselbaren Sound. December 10, 2010 Where are sounds and styles formed? Outside influences? Environment? Intuition? Past life echoes? The most likely answer is a little bit of all of the above. For Boo Boo Davis, his natural ability was nurtured as a boy. Growing up in Drew, Mississippi, the heart of The Delta gave him home court advantage. A cotton farming musician Dad had some friends around at home to play so a young Boo Boo had the living room playing of artists such as John Lee Hooker and Elmore James as well as the real life blues of the cotton pickers who would sing to help pass the time of boredom in the fields. By age three, he was playing harmonica and singing in church, by thirteen he was playing guitar and at age eighteen, set out with his father and older brothers under the name of The Lord Can Band. A move to the St. Louis music scene in the 1960’s that boasted players such as Ike Turner, Albert King and Chuck Berry set in place an eighteen year residency with Boo Boo and his brothers at Tabby’s Red Room in East St. Louis. A northern move did not diminish his southern roots and playing. Growing up the son of a farmer never allowed money for school. Lessons in music took the place of learning to read and write. Graduating from the Blues Academy, however, has taken Boo Boo Davis around the world, courtesy of his abilities and his guiding spirit, whom he calls Dave. Somewhere around October 2007, an idea was given birth that has proved a good one. Stripping away the bass, the new sound of his group became Boo Boo plus guitar and drums. The sound and idea have continued over the course of his last few albums, and his recent release, ‘Undercover Blues’, follows suit. What comes from the songs and sound on ‘Undercover Blues’ are the basics.....groove and feel, you know, the truth. Years of honing natural abilities have made the blues more an instinct than a calculated response. The title track saunters into the room and demands attention with a rubbery groove and solid beat, laid over with an echoed vocal and harmonica flash. It sets the pace and percolates, rolls and rambles along in a hurry (“Turkey Walk”, “Shoot the Dice”), a stroll (“Train My Baby Is On”, “Don’t Drink and Drive”) or at a crawl (“Don’t Worry Baby”, “Number One”). The pace is accompanied at all turns in the road with real blues. It surrounds the air, wrapping around and dipping all that is touches with its color and its textures. The sound is raw and dirty going out on a Saturday night dressed up and ready to roll. Boo Boo Davis is one of the last real blues men. Born in Drew on the Mississippi Delta, his father was a cotton farmer and part time musician who worked with people like John Lee Hooker and Elmore James when they were passing through. Young Boo Boo became proficient on guitar and harp and, aged just 16, he was soon touring the Delta with a family group dubbed The Lard Can Band. In the early sixties he relocated to St Louis and became a part of that city's blues scene - working with Albert King, Chuck Berry and Ike Turner amongst others. In 2000 he made his first foray into Europe where he quickly realized how much real blues was appreciated. Boo Boo soon became a mainstay on the European blues circuit; a deal with the Swiss label Black and Tan soon followed and 'Undercover Blues' is the man's sixth album for the set up and it's as uncompromising in its approach as the first five. Supported by John Gerritise (drums) and Jan Mittendorp (guitar) the Boo Boo sound is raw, loud and simple – an effect achieved by working in analogue and recording live – the whole album (12 tracks) was recorded in just six hours! Musically, there's a real feel of the early sixties to the album. The gutsy title cut is redolent of one his father's old heroes –John Lee Hooker, while the harp on 'Alligator Blues' might recall Buster Brown's 'Fannie Mae'. Elsewhere 'Turkey Walk' has a rocky feel to it; 'Don't Drink And Drive' has an unstructured flavour; and 'Shoot The Dice' offers a venom that's a mix of Howlin' Wolf and Willie Dixon. The set also boasts a seasonal song. Boo Boo's 'Xmas Blues' is about as far removed from traditional Christmas music as anything you could imagine, but it should please blues purists fed up with Chris Rea's pale efforts. Indeed the whole album would make an excellent Christmas stocking filler for said purists. December 9, 2010 feedback from the last few days: Dan Behrman (Canada): I particularly enjoyed the fact that this album was recorded in real time as it gives even more punch and more depth to the music and where it comes from... Praise Dave!!! Gilles Boncour / District Blues (France): Album du mois Marc Loison / Radio 666 (France:; disque du semaine Jean-Francois Thulau / Radio France: Excellent Tom Hyslop (USA): Boo Boo is terrific as usual David Eisenman / WTJU (USA): it was added last week, and it is top ten after one week December 6, 2010 more feedback just came in: Przemek Draheim / Blues.pl (Poland): This is what the blues is all about, can’t wait to feature the disc on the air Kjell Andreassen / Radio Holstebro (Denmark): Great album Marcel Haerkens (Holland): Klinkt als een klok. Le fait d’enregistrer ses nouveaux albums à la roots au beau milieu de ses tournées et en seulement un ou deux jours semble être devenu une habitude pour Boo Boo Davis puisque c’est en pleine virée d’automne que cet illustre bluesman natif du Mississippi a posé sa voix et ses harmonicas en plein cœur de la campagne suisse pour seulement une journée de studio durant laquelle pas moins de douze titres ont été couchés sur de la vraie bande, le choix du tout analogique ayant une nouvelle fois été retenu. Tout juste accompagné par Jan Mittendorp aux guitares et John Gerritse à la batterie, Boo Boo Davis a une fois de plus fait chauffer les lampes de ses amplis et à surtout choisi de laisser parler le talent et la spontanéité sur des compositions collégiales qui revêtent un costume rural des plus agréables à découvrir. Pas de blabla, juste des bonnes vibrations et un maximum d’envie de nous emmener en plein « Undercover Blues » et l’affaire est dans le sac ! C’est une fois encore un album pas très propre sur lui que nous offre Boo Boo Davis, un ouvrage tout droit venu des vieilles influences rurales d’un musicien qui a tout compris de la passion qui animait jadis les Elmore James et autres Charley Patton de qui il a pratiquement tout appris. Les cordes un peu usées qui craquent sous le poids de la spontanéité du jeu, la voix qui chevrote de temps à autres, le souffle toujours très inspiré et surtout des chansons qui n’essaient pas de refaire le monde mais qui n’oublient jamais non plus de l’observer et d’en prendre exemple, c’est en créant une harmonie globale que le trio y va de ses enregistrements riches d’une certaine convivialité et surtout de beaucoup de chaleur humaine, un peu comme si Boo Boo Davis nous invitait à ses côtés pour une jam très privée durant laquelle il sortirait en prime de sa besace de nouveaux morceaux comme « Alligator Blues », « Got The Feeling », « Train My Baby Is On » ou encore « Number One ». Un épatant « Xmas Blues » sur des accents très gospel pour finir de mieux surprendre son monde et voilà l’artiste de retour avec un album à paraître tout naturellement chez Black & Tan Records le 6 décembre prochain et à découvrir chez tous les bons disquaires spécialisés dans le blues ou au pire à commander sur le site du label néerlandais … Qu’on se le dise ! December 5, 2010 We werden nog net niet tegen het canvas geslagen  maar kunnen u garanderen dat we wel even in de touwen hebben gelegen na beluistering van dit uitstekende album ! Het wordt allemaal nog indrukwekkender als je weet dat deze twaalf (originele) nummers analoog in één take in zes uur werden opgenomen !!  Het draagt allemaal bij tot de authentieke sound : redelijk energiek, alle ballast overboord, droge, brutale simpele, rauwe eerlijke blues.  Zo mooi/fraai kan Mississippi blues klinken in 2010.  Geen franjes, of productionele hoogstandjes: een schurende gitaar, héérlijk harmonicageblaas en uitstekend stuwend drumwerk.  Meer hoeft dat niet te zijn , zeker niet als er een paar formidabele muzikanten aan het werk zijn.  Wat Boo Boo Davis (vocals, harp), John Gerritse (drums) en Jan Mittendorp (gitaar) hier laten horen is van het beste wat we in dit genre dit jaar al mochten beluisteren.  Het trio produceert een sound die wat naar de garagerock neigt , liefhebbers van The Black Keys of Black Box Revelation zullen zit zeer zeker ook weten te smaken.  De muziek geeft perfect de inhoud van de teksten weer, of Davis nu zingt over het verlies van een vriend, het gevaar van rijden onder invloed, het weerspiegelt zich in de eerlijke warmte van de tracks.  Het was een goede zet van Davis om de samenwerking met Jan Mittendorp uit te diepen.  Het subtiele snarenwerk van Jan met de dampende smoelschuiverij van Davis is bijzonder knap.  Vanaf opener van dienst , de titeltrack “Undercover Blues”, met een aanstekelijke rif ondersteund, over het grappige “Turkey Walk”, wat meer boogie bluesend hier, naar het ontroerende “Don’t Worry Baby”, de sterke nummers blijven mekaar opvolgen.  Her en der klonk er wat kritiek over het nummer “ Xmas Blues”, kritiek waar wij ons niet konden in terugvinden, wat zou dat commercieel zijn ? aansturend op airplay rond deze periode ? absurd..dit is niet het nummer dat hoog in de hitlijsten zal eindigen.  Geen  enkel nummer trouwens, dit is geen album voor verwende stadsmietjes, dit is voor de hard labeurende plattelandsmensen.  De afsluiter “Thank You Dave” is voor mij de enige verrassing op dit zéér aan te raden album: een gospelachtig nummer, nogal fel in contrast met de andere songs.  Boo Boo is een diepgelovig man die zijn God de naam Dave heeft gegeven.. en die hij niet nalaat tijdens zijn optredens en op dit album op regelmatige basis te bedanken.  Het had voor ons niet echt op dit album gemoeten maar na elf boeiende nummers stoort het ons niet tè. December 1, 2010 more feedback / here are a few quotes: Martin Schafer / DRS 3 (Switzerland): seine neuste CD weist so scharfe Kanten auf, dass man sich daran blutig schürfen könnte. BluesMagazine.nl (Holland): Lekkere blues met een rauw randje en een eigen sound. Steve Mingle / KVMR (USA): I enjoyed it.  Boo Boo seems comfortable with this spontaneous approach to making music. Olivier Anciaux / Boom Boom (Belgium): Album découverte Ingmar Karlsson / Jefferson  (Sweden): .. as usally a great album from a great man Leroy Alvarez / WNMC (USA): we'll be putting the new Boo Boo in our current rotation ASAP Brant Zwicker / At The Crossroads (Canada): Only a quick listen so far, but I love what I hear! David Eisenman / WTJU (USA): Great new music from Boo Boo Jos van den Boom / Crossroads Radio (Holland):  Komende vrijdag staat de (prima!) cd vrijwel zeker weer op de playlist. Ronald van Oudheusden / RTV Rijnmond (Holland): Awesome CD Eric Steiner / Washington Blues Society (USA): Good CD Jean-Louis Poirier / Radio Beton (France): it’s very, very good Review on ROOTSTIME.BE: Ik denk nog steeds met veel plezier terug aan ons interview met Boo Davis vorig jaar op het Peerse BRBF. Geen makkelijke klus want Boo Boo spreekt zo z'n eigen taaltje en heeft een aparte logica, maar je krijgt er wel een onvergetelijk halfuurtje voor in de plaats, een gesprek met één van de laatste nog in levende zijnde "echte" bluesartiesten, iemand die begon in de cotton fields van de Mississippi Delta "behind the mule" , en later zijn muzikale droom kon waarmaken. De laatste jaren is hij onder de vleugels van Jan Mittendorp bij het Nederlandse "Black & Tan" records uitgegroeid tot een van de vaste waarden van de blues. Jan is ook zijn gitarist en vormt samen met drummer John Gerritse de backing voor Boo Boo unieke stemgeluid. De sound van het trio is uniek en combineert perfect de essentie van de oude Delta blues met hedendaagse elementen. De muziek van Boo Boo Davis staat om het zo te zeggen met één voet in het verleden en één voet in de toekomst. Ruw, rauw, luid en eenvoudig, maar tegelijkertijd verrassend en onvoorspelbaar, met de knappe hypnotiserende wah-wah gitaar van Jan die regelmatig opduikt en de meeste nummers een prachtig trance-geluid meegeeft. Davis swampy klinkende mondharmonicageluiden sluiten hierbij mooi aan (soms komt hij hierbij, waarschijnlijk onbewust, verraderlijk dicht in de buurt van Tony Joe White, luister maar naar "Number One"). "Name Of The Game" en "Ain't Gotta Dime" net als al zijn cd's ook Black & Tan producties, behoren tot mijn favoriete luistervoer en daar behoort vanaf nu ook zeker deze "Undercover Blues" bij. De titelsong opent deze cd al dadelijk zoals we het gewoon zijn van Boo Boo vorige releases die we net noemden, met zo 'n een extra vette wah wah gitaarriff van Jan Mittendorp, zo ééntje die zich voor weken in je geheugen grift...als opener kan het meteen tellen. Wat verder nog zo 'n track, "Turkey Walk" met een boogie ritme om John Lee Hooker jaloers te maken, en wanneer Boo Boo zijn turkey-imitatie weggeeft is het hek helemaal van de dam. Je merkt dat dit niet een van die cd's is waar eindeloos aan gesleuteld is. Neen, de opnames klinken spontaan en bijna live. We lezen op de hoesnota’s dat dit gebeurde in een analoge studio (met echte buizenversterkers en echte reel to reel tapes), ergens in Zwitserland op 6 uurtjes tijd en dat kunnen we alleen maar toejuichen, zo alleen krijg je dat warme geluid van hun live optredens. De sterke nummers volgen mekaar hier moeiteloos op en de cd sluit af met het mooie gospelachtige "Thank You Dave" een zin die tot de vaste woordenschat van Boo Boo Davis behoort, en waarmee hij hier en ook live na bijna elke song kwistig rondstrooit. Boo Boo is een zeer gelovig man en hij vertelde me tijdens ons gesprek in Peer dat hij zijn God gewoon Dave noemt en hem niet genoeg kan bedanken voor alles wat hem nu overkomt. Iets wat duidelijk is geworden na beluistering van dit nummer. Er rest onszelf na beluistering van "Undercover Blues" dan ook maar één zin om af te sluiten: Thank you Dave for Mr. Davis and band! November 29, 2010 Pure blues laat zich het best beluisteren in een Amerikaanse kroeg op de hoek van de straat; authentiek tot op het bot. Ik waande mezelf even Undercover in zo’n kroeg toen ik de nieuwe Boo Boo Davis beluisterde. Lekkere blues met een rauw randje en een eigen sound. Behalve zang en bluesharp hoor ik een gitarist , die ook de baslijn meepakt en een drummer.Het klinkt ook niet als een studio-cd en dat klopt . Tijdens een tournee dit najaar is de cd in zeer korte tijd bijna from scratch (1 take) opgenomen. Dat is een gok die in het geval van Boo goed uitpakt. Het roept inderdaad de sfeer van een Amerikaans barrelhouse op. Alles lekker mid- of uptempo gespeeld en zelf geschreven. Alligator doet me denken aan de frasering van Rock me baby van BB King, maar meer gekkigheid kan ik niet ontdekken. Daarom snel nog ‘a beer’ besteld om verder te luisteren. Ook de teksten zijn niet zo gek voor iemand die analfabeet is. Want dat klinkt wel goed door in deze cd , de omstandigheden waaronder Boo Boo opgegroeid is het arme zuiden van de V.S. van de vorige eeuw. Dit is alweer de 7de cd van Boo Boo Davis sinds 2001, volgens www.AllMusic.com (prima infosite trouwens). Boo speelt vandaag de dag met een trio: Boo Boo Davis – vocals, harp / John Gerritse – drums / Jan Mittendorp – gitaar. En het is erg goed zo. In 2011 ook een aantal malen in Nederland te bewonderen; hopelijk ook in zo’n kroegsfeer. Overigens de kroegbaas vertelt me net te gaan sluiten. Empty your glass en dan snel wegwezen. I will be back als Boo Boo komt optreden; Undercover Blues. November 28, 2010 some quotes from the feedback that came in on the new Boo Boo Davis record: Mpodia.nl (Holland): Het trio weet de live-sfeer gedurende de gehele cd vast te houden Jane Weber / EuroRadio (Slovenia): It is truly a great release and I am gonna firmly promote it. Al Jonusas / WRHC (USA): Boo Boo has another hit on his hands.  Big time. Gilles Blampain / Aligre FM (France): Great record !! Jan-Christian Nordahl / Bluestrain (Norway): nice and exiting work from Boo Boo David Bearst / Route 66 (France): The new Boo Boo Davis CD is really... great !!! Blueprint / Radio Parkstad (Holland): Album of the week Blues Sessison / Bayerischer Rundfunk (Germany): Great record !! November 27, 2010 review at BluesRockPagina.nl: Een van de laatste vertolkers van de authentieke blues, de in het hart van de Mississippi Delta geboren en getogen James "Boo Boo" Davis toert met enige regelmaat door Europa met zijn Nederlandse begeleidingsband, gitarist Jan Mittendorp en drummer John Gerritse. In oktober van 2010 was het drietal voor een aantal concerten in Zwitserland en hebben ze op een van hun vrije dagen in de NedRoy Studio een cd getiteld “Undercover Blues” opgenomen. Het in slechts zes uur tijd opgenomen album, Undercover Blues bevat twaalf zelfgeschreven nummers, die zonder enige technische liflafjes, overdubs of andere studiofoefjes zijn opgenomen. Het album is doorspekt met zompig gitaarspel van Mittendorp, de dreunende drums van Gerritse en de herkenbare mondharmonica-uithalen en gruizige stem van Davis. Opener en tevens titeltrack, Undercover Blues is voorzien van een lekkere smerige, groovende sound. Het nummer “Got The Feeling” daarintegen is overgoten met een funky, soulful sausje terwijl het nummer “Shoot The Dice” weer een kruidige mix van blues en rock ’n roll is. Rustpuntjes op de cd zijn het ballad-achtige “Don’t Worry Baby” en het nummer Xmas Blues. De cd eindigt met het gospel-achtige “Thank You Dave”, een ode aan de man (Dave is Boo Boo’s naam voor Jesus) van boven. Het komt zelden voor dat ik met zoveel plezier naar een cd heb geluisterd als deze. Het album "Undercover Blues" kun je mijn insziens dan ook blindelings aanschaffen! November 25, 2010 Trois musiciens, pas plus, enfermés dans un studio au milieu des alpages suisses en automne. Boo Boo Davis (chant et harmonica), Jan Mittendorp (guitare), John Gerritse (batterie). Douze titres enregistrés en 6 heures avec une seule prise pour chaque chanson. Résultat, c’est à la fois brut, simple et bigrement efficace. Sans être agressif, le trio révèle une réelle puissance et s’impose d’entrée de jeu. Il faut dire que les trois compères tournent ensemble depuis pas mal de temps et que l’entente est parfaite. Ils affichent une complicité musicale sans faille. Ils ne font pas dans le superflu, pas la peine de faire des circonvolutions pour délivrer un beat musclé et accrocheur. On entend un blues parfois épicé d’une pointe de funk avec une voix rauque, chaude et tonique, mais la finesse n’est pas absente pour autant car Boo Boo Davis sait faire preuve de sensibilité dans les titres lents. Comme le dit le slogan de promo « c’est comme ça que sonne  le Mississippi blues aujourd’hui ! ». Tous les titres sont co-signés Davis/Mittendorp. Le CD se termine sur un étonnant gospel au rythme chaloupé dans lequel la guitare se fait discrète au profit d’une batterie omiprésente qui martèle un rythme envoûtant pour soutenir le chant incantatoire de Boo Boo Davis.          Gilles Blampain November 24, 2010 Boo Boo Davis wordt vaak als een van de laatste originele bluesmannen gezien. Gelukkig leeft hij niet in het verleden en is ook zijn nieuwste album gevuld met de blues volgenszoals alleen hij die lijkt te maken. De op dit album in een keer opgenomen tracks klinken erg geïmproviseerd. Luister je door, dan bezitten de meeste tracks een soort hypnotiserende groove. Boo Boo wordt door zijn twee Nederlandse begeleiders uitstekend ondersteund en gitarist Jan Mittendorp mag van dan niet de meest virtuose gitarist zijn, maar zijn retestrakke smerige grooves dragen het album naar een hoger plan en leggen een basis voor de donkere bezwerende stem en de bluesharp (ook niet zo’n virtuoos, maar wel eerlijk) van Boo Boo Davis. Eigenlijk vind ik het knap dat een album zo weinig virtuoos gepiel (is het dat niet vaak) kan bevatten en toch zo’n sterke aantrekkingskracht kan uitoefenen. Zoals ik al eerder schreef: de nummers zijn bijna op een trance achtige manier opgebouwd. Luister ook eens naar de remixes die onder de naam  “Mixendorp” gemaakt worden. Toch is er dan ook ineens plaats voor een ballad (Don’t Worry Baby) en vallen er zelfs wat soul invloeden te bespeuren. Leuk schijfje, weer eens wat anders, en je moet het toch eens horen, of misschien beter, de heren aan het werk zien op een van de vele festivals waar ze een graag geziene gast zijn. . November 22, 2010 BOO BOO DAVIS - UNDERCOVER BLUES       review at Mpodia.nl: Tijdens het tournee in Zwitserland is er een nieuwe cd opgenomen. Boo Boo Davis en kornuiten, Jan Mittendorp op gitaar, en John Gerritse op drum, spelen live the Mississippi Blues. Zo nu en dan duiken ze een Studio in voor het opnemen van een ongezouten album. Op de vrije dagen, even tussen de optredens door. Puur natuur. Voor het vorige album 'Ain't Gotta Dime' was dat een studio in Utrecht. Deze keer komen de onvervalste geluiden uit de opnamestudio, een funky ruimte. namelijk de NedRov Studio in Zwitserland. De nummers zijn stuk voor stuk in slechts zes uur analoog opgenomen. Geen fratsen "Undercover Blues". Take twee is niet nodig. De cd opent met de titelsong "Undercover Blues". Het Trio weet de live-sfeer gedurende de gehele cd vast te houden: energiek, ongecultiveerd en schor. De stem van Boo Boo is een warme factor in de composities. De combinatie met de mondharp, het gitaarwerk, alles en iedereen bij elkaar. Ongetwijfeld is dit waar een Blues-liefhebber naar op zoek is. In de gehele entourage, en de muziek bespeur je de liefde voor de soul in de Blues. Het moet ook niet te elementair worden. Plompverloren muziek zit niemand op te wachten. "Don't Worry Baby" is, naast dat het een mooi emotioneel nummer is, naar mijn idee ietwat te onbewerkt. "Got the Feeling" is zo basic, als de Beatles toentertijd "Why Don't We Do It In The Road". Natuurlijk zijn ze goed, maar je mag een controle houden op de kwaliteit. Het is gemakkelijk te zeggen, we nemen even een cd op. Jammer dat Xmas Blues is opgenomen op dit album. Velen artiesten hopen dat een kerstnummer rond de jaarwiseling aandacht krijgt. Dit zou laten zien dat er toch een beetje een commercieel tintje aan het werk hangt. En dat is wat ik van Boo Boo nou net niet verwacht. Er is gekozen voor een rauwe benadering en weergave van de Blues, met waarschijnlijk een niet al te groot publiek. De releasedatum van deze cd is 6 december 2010 Al is de Blues niet de vernieuwende stroming in deze tijd. Graag blijf ik Boo Boo Davis volgen. November 21, 2010 Feedback starst to come in from the media and here are a few quotes: Vincent Abbate / ROCKS (Germany): “The album is killer - great job by all of you!! “ Serge Warin / Radio Canal Blue (France): “A hot atmosphere for a superb album ! “ The new Boo Boo Davis CD is featured in the MONDAY MARATHON  @ FATCATRADIO November 11, 2010 Like almost all other Black and Tan music, the tracks for the new Boo Boo Davis records are now available for podcasting @ PODSAFE MUSIC NETWORK November 10, 2010 Die Juke Joints am Mississippi sind nicht der Ort für besonders ausgefeilte Musik. Rauh und erdig und vor allem mit dem mitreißenden Groove muss dort die Musik sein. Wie etwa auf dem aktuellen Album "Undercover Blues" von Boo Boo Davis.Ok, das ist eine Vereinfachung der Darstellung. Natürlich lebt der Sänger und Bluesharpspieler Boo Boo Davis mittlerweile längst nicht mehr in Mississippi und ist ein Stück nach Norden gezogen. Doch sein am 6. Oktober 2010 innerhalb von sechs Stunden in einem Schweizer Studio eingespieltes Album ist dennoch ein exzellentes Beispiel dafür, wie Mississippi-Blues heute klingen kann, wenn man sich auf sein Wesen besinnt: Man braucht eigentlich nicht mehr als eine zupackende Gitarre, eine Harp und ein Schlagzeug, um die zwölf Songs von Davis zu zelebrieren. Das ist ein Sound, der ganz gewaltig nach Garage klingt. Es gibt keinen Schönklag. Das ist die Version von Davis' Band, wie man sie auch bei seinen Konzerten erleben kann: Trocken, fast brutal. Aber es ist ein Groove, der einen sofort im Unterleib packt. Ob nun Davis über die Gefahren von Trunkenheit am Steuer singt oder über die ewig gleichen Stories über Züge, die einem die Freundin wegnehmen, ob er ein Weihnachtslied anstimmt oder selbst ein Spiritual: Es ist eine umwerfende Ehrlichkeit in seiner Stimme und eine Kraft, die einen fasziniert. Das ist Musik nicht für verwöhnte Städter, nichts für zahme Genießer. Nein, dass ist Blues in seiner Ursprünglichkeit, der die Härte des Lebens auf dem Land wiederspiegelt. "Undercover Blues" ist ein Bluesalbum, das durchaus auch Fans von Bluesrock-Fans der White Stripes oder der Black Keys begeistern könnte.  November 9, 2010 The new record is now available at    November 7, 2010 new Boo Boo Davis record !!!!!!!!!!!!! CD B&T 035 / UNDERCOVER BLUES During the Fall 2010 tour Boo Boo and the guys got a lot of idea’s and decided to record them on one of the off days. As usual all original songs and with Boo Boo you never know what will happen. This time he surprised us again and he even had a Christmas and a gospel song. For the recording they picked a funky (but full analog) studio in rural Switzerland; nothing beats the sound of warm tubes and real tape. All tracks were recorded in six hours / one take with all three guys in the same room. Raw, loud and simple, just like they sound live on stage. The mixing and mastering is done by miX&dorp; a music freak that Boo Boo met a few times during his recent tours. He happened to be in the area and was happy to help out. Boo Boo Davis -    vocals, harp John Gerritse -     drums Jan Mittendorp -    guitar Recorded on October 5, 2010 in NedRov Studio (CH). The offical release is scheduled for early December but you can already pre order your copy now in our own web shop. We will ship your CD as soon as they get in here. If this is your first order you will also get a free copy of our latest label sampler. We accept MASTER, VISA and PAYPAL Here is the direct link to the new record in our web shop. October 25, 2010 There is now an official fan page for Boo Boo Davis on Facebook. So if you dig the man and his music, make sure to join June 25, 2010 review on MPODIA: Mississippi, de plek waar het allemaal een beetje begon met de Blues. We gaan even een jaar of dertig terug. Eigenlijk honderddertig, maar er zijn grenzen. 'Ain't Gotta Dime', en zo klinkt het ook. Rauwe en onvervalste Blues recht uit de Missisippi Delta, opgenomen in Utrecht. Het vastgestelde schemaatje, dat mineurladdertje, dat ook hier weer herkenbaar en vooral voorspelbaar is bezorgd je de Blues. Noten worden gebogen en gespannen. De mondharp geeft nog extra mineur aan de sfeer zoals het hoort. Je voelt je afgrijselijk, en toch behaaglijk. Roken is er natuurlijk niet meer bij, maar er zijn genoeg elementen die er voor zorgen de katoenplukkers voor de geest te halen. Boo Boo zingt met zijn doorleefde stem eerlijke teksten. "Hey baby, everything is allright. We ain't gonna stop. till we get on the top." Alledaagse dingen. Doorspekt met vette gitaarsolo's van Jan Mittendorp, en lekker eenvoudig drumwerk van John Gerritse. Wie is Boo Boo Davis eigenlijk? Hij is geboren en opgegroeid in de Delta van de Mississippi. Hij hoorde als jongen de katoenplukkers onder benarde werkomstandigheden hun levenslot bezingen. Al heel vroeg leerde hij mondharmonica en gitaar spelen. Terecht kan worden gezegd: "Hij zingt de Blues uit eerste hand". Als je échte blues wilt horen, met 'Ain't Gotta Dime' hoor je échte Blues. De cd werd in de Studio Sylvester in Utrecht in één keer opgenomen, waardoor het ook nog eens erg live klinkt. Eenvoud en klasse alom. Zeker omdat het trio ook nog eens alle nummers zelf schreef. June 7, 2010 BOO BOO DAVIS - AIN'T GOTTA DIME Here is a definitive, new twist of an old theme. Six albums into his career, James 'Boo Boo' Davis seems to have hit is stride, turning in his best record yet. With each release, Davis have vacillated between the dark, gruff, gutbucket blues indicative of his juke joint-ready Mississippi background, more traditional Chicago-based blues incorporating strong elements of r&b, and a more experimental path falling somewhere in-between, with elements of hip-hop - scratching and loops in attempt to update his style. "Ain't Gotta Dime" brings things back to the trenches making the most of a simpatico pair of musicians who have toured Davis' original music from one side of Europe to the other, honing it to a ragged sheen. Davis' deep, raw vocals are born to modern Delta blues and his juke-joint roots. His seismic bark and slash 'n' burn harmonica blasts combine with a bass-less band led by guitarist Jan Mittendorp and drummer John Gerritse to create a solid foundation. These guys have lived the music long enough to breathe at the same time, and in their in-your-face live sound creates a force to be reckoned with. Think the fury of Howlin Wolf atop slabs of rock-blues groove and the rock-hard thud of Gerritse's drum hits. From the heavy use of wah-wah on the hard-hitting "Silvermine" to the pain slithering its way through "Cryin Blues", there's  nothing missing from this trio's full yet gracefully unpolished, sound. Elements of southern soul ("My Baby got Me Fixed") marry with rock ("Cake Lady") r&b ("There Is A Roach Crawlin") and country blues ("Ten Thousand Dollar") as Davis and company grind their way into a ragged state. Yet seemingly, disparate elements work well under Davis' brashly, convincing spell. His over-amped vocals, combined with the prowess of both Mittendorp and Gerritse, have created something satisfying for everybody in need of a brisk, bracing change-of-pace. May 24, 2010 Boo Boo Davis page and Doug MacLeod page  at FaceBook. May 19, 2010 interview with Boo Boo in the new issue of this Polsh guitar magazine. May 16, 2010 There is a BLACK and TAN RECORDS GROUP at Facebook now.  May 7, 2010 Can Man remix - Boo Boo Davis / Mixendorp  One of a very few remixes (so far). It's certainly unusual to hear blues incorporated into remixes. I think it brings a fresh new twist to the genre May 5, 2010 Jonathan Michael / WESU radio (USA): "Loved the Boo Boo Davis remixes". April 29, 2010    miXendorp - Let Her Talk / Harrison Kennedy (remix) is now available at    and     miXendorp - Devil is beating his Wife / Doug MacLeod (remix) is now available at    and  You can listen to these tracks at MySpace. April 26, 2010 Pictures of our show in Kaunas(Lithuania) on April 13, 2010 April 16, 2010 just found this nice review at ALL MUSIC GUIDE: The rough-and-tumble vocal style of Boo Boo Davis recalls the unrefined gruffness of a Hound Dog Taylor, Son Seals, or Elmore James. His harmonica is not as potent as peers or predecessors, but it is finely honed and tasteful enough to rank him as one of the better modern-day players. This set of originals based in the electric urban Chicago blues tradition should set listeners on their collective ear just enough to notice that he's an honest, get-down performer who takes no prisoners, belting out his songs in total confidence. With help from drummer John Gerritse, electric guitarist Jan Mittendorp, and no bassist, Davis romps and stomps along with a no-nonsense Mississippi Delta foundation, a slightly funky stance, and an authentic, uncut soul. His themes are typical, though the stomping "Silvermine" is tough as can be in a wishful-thinking manner, "Standing at the Fishbank" is a shuffle blues that refers to hanging out on a riverbank trying to catch a meal while perhaps also being at the corner ATM, and "My Baby Got Me Fixed" is a foot-sure tune that seems happy in an unwieldy situation. "There's a Roach Crawlin" is a hot-assed rock song where Davis is bugged that "the roach won't leave me alone." "Ain't Gotta Dime" is steady as a rock and the slower "Ten Thousand Dollars" features the best and most pungent harmonica of Davis, both songs immersed in the universal dilemma of having it all or being dead broke, with nothing in between. Then there's the downhearted "Cryin Blues," where Davis' sour harmonica is heard perhaps to its detriment, and "Got My Loving, Now You're Gone" is in a similar mood. More upbeat and positive, the novelty "Cake Lady" has Davis enjoying his woman's baking skills alongside some fine slide guitar work from Mittendorp, and "Man Who Be Around" emphasizes that Davis is always present and accounted for, no matter the situation, in a reply to skittish previous suitors. As first takes in the studio, there's a rawness and even an occasional hard rock feeling due to the distorted vocal production values, apparently intentional. You can identify influences of the Hooker brothers, Taylor's inimitable slide work by Mittendorp, and a contemporary quality that does not stray into smoother soul. If you like your uptown blues unfettered, in the moment, and untreated, Boo Boo Davis is likely your man. March 30, 2010    miXendorp / Boo Boo Davis remixes vol. 1 is now available at    and  March 23, 2010 Article on Boo Boo Davis in the new issue of Jefferson Magazine (Sweden). March 16, 2010 quote form the review in  R2 / ROCK 'N' REEL (UK): Boo Boo's voice and echoing harp, Jan Mittendorp's startlingly good guitar and the shit-kicker drumming of John Gerritse meld into a mesmeric groove belying a mere trio, transporting the listener into a Mississippi juke-joint, like few I have ever heard.  March 15, 2010 Mike Andersen is finally ready with a new album!  This time he teamed up with Grammy-winning sound engineer Russell Elevado who mixed the whole album. Russell was the man behind the sound of the great soul album, "Voodoo" by D'angelo, Alicia Keys' biggest hit "Fallin'", and also artists such as Al Green, Roberta Flack, The Roots, etc.. Mike's sound and Russell's super analogue approach turned out to be the perfect match. Mike states the album contains the best songs he's ever written, and people can also look forward to a duet with Mike and Boo Boo Davis who appears as special guest on the album! Mike says: "I've been a dedicated fan of Boo Boo since I heard him the first time. We have crossed paths many times on the road, and it's always very inspiring for me to hear Boo and see him perform..he's THE REAL DEAL. I'm honoured to be able to have Boo Boo appear on the album!"   The first single, OVER YOU, is now out on Mike's own Custom Records and available on Itunes: March 2, 2010 review @ FLYINSHOES REVIEW: Recorded live in the studio over 2 days, without any overdubs and mainly taking only one take, Ain’t Gotta Dime is Boo Boo Davis’ 6th album for Dutch label, Black & Tan. Silvermine is a grizzly, grungy, throbbing opener. There is no level of pace injected into Ten Thousand Dollar either but the quality is already shining through. Watch Yourself is a mid-paced R&B with a fuzzed vocal and a certain earthy feel. The quality continues with My Baby Got Me Fixed and The Man Who Be Around evokes feelings of the past and confirms Boo Boo as a true blues man. The eponymous title track is deep, down in your soul music and Boo Boo Blues is a romping, stomping boogie. Boo Boo certainly knows how to have a rollicking good time. Cake Lady is a Delta blues with a drumbeat and this will touch your hidden depths. The repetition on Don’t Wait Too Late will hypnotize you but you will be brought crashing back to earth by the superb blowing harp and fuzzed vocal of Standing At The Fishbank. Let Me Ride With You is a hi-energy, swinging blues and he goes all Bo Diddley on Got My Loving, Now You’re Gone. Cryin’ Blues is slow and wailing, well what would you expect? He finishes it off with the fast paced R&B of the quaintly titled There’s A Roach Crawlin’. Boo Boo Davis has an air of authenticity that some of his peers lack. March 1, 2010 review in OFFBEAT (USA): If you’re into the stripped down, North Mississippi/Fat Possum sound, then Boo Boo Davis might just be for you. Chord changes here are a rarity and entire songs can consist of one vocal line repeated over and over. Even in these narrow confines, Davis has a distinct style going on. He sings like he means it, and while his harmonica playing will never be compared to Little Walter or Jimmy Reed, it serves its purpose. The band can also get a nice groove going, especially when it decides that one chord is not enough. Money, and the need to obtain more of it, seems to be an overriding theme here. On the title track, Davis gets downright upset about his financial situation and he lets the listener know it in no uncertain way. He’s also pretty frantic explaining why he’s come down with the “Boo Boo Blues.” One listen to this one will confirm that Boo Boo Davis is funkier than your average bluesman. February 21, 2010 Finished another track (Can Man) and put it on MySpace February 8, 2010 Boo Boo Davis - AIN'T GOTTA DIME is featured in the Monday Marathon of FatCat Radio Network January 24, 2010 Boo Boo Davis was featured by MIKE SANDERS in a 60-minutes-show on BLUES QUEST, a syndicated radio blues show that is being broadcasted by more then 25 stations in the USA. Mike also posted the show on PRX (Public Radio Exchange). PRX is a digital platform where radio stations can select programming, or regular folks can listen to streams. Here is the link to the show on Boo Boo.    January 21, 2010 Oh la belle surprise ! Si les précédentes productions de Boo Boo Davis m'avaient laissé quelque peu sur ma faim, là il en est tout autrement ! Si vous aimez le blues poisseux, celui que colle à la peau et aux tripes, ajouté à l'ambiance étouffante des clubs et autres juke joints enfumés aux catfish grillés, ce compact est fait sur mesure pour vous ! Cette belle session fut enregistrée au cours de l'étédernier lors d'une tournée européenne du natif de la bourgade de Drew dans le Mississippi. Boo Boo réside depuis des années à Saint Louis, mais la musique du Delta qui a bercé sa jeunesse l'a marqué de manière indélébile. Quel plaisir d'écouter son harmonica plaintif au fil des 14 compositions originales. Les thèmes récurrents du blues, à savoir l'amour, la solitude, les fin de mois hasardeuses, sont à la une de cette galette très réussie. Saluons comme il se doit dans ce magazine la performance de Boo Boo Davis mais aussi l'opiniâtreté du patron du label Black & Tan, Jan Mittendorp, qui depuis des années s'active sans cesse pour enregistrer et faire tourner de ce côté-ci de l'Atlantique de nombreux musiciens. Il sera au final bien difficile pour tout amateur qui se respecte de faire l'impasse sur cette abile production. January 14, 2010 from the letter that Bruce Iglauer (big chief of ALLIGATOR RECORDS) send me: "It's very interesting for me to hear you guys create this raw and rocking approach to blues with the three pieces live in the studio. Boo Boo seems to have the right idea about how to sing some of these songs almost like it's a sampled performance. His harp work is simple but works in this context.. The straight blues works well for me also - very down home. And the very raw recording quality has it's own kind of appeal. This is seem raw shit." January 5, 2010 two reviews in US magazines to kick of the new year !!!!!!!! Boo Boo Davis: Ain’t Gotta Dime Chicago blues partnership with Dutch guitarist Jan Mittendorp and three with drummer John Gerritse, Davis continues to sing and to wail his harmonica with the urgent expressive qualities of a man who grew up in the harsh, poor Delta of the 1940s. On one or two helter-skelter takes in the Utrecht studio, the trio lashes out with ferocious, stomping raunchiness that culminates with ‘’There’s A Roach Crawlin’(Down My Back).’’ Ain’t Gotta Dime is a diverse set from Davis, who is a veteran purveyor of raw, moanin’ at midnight, gutbucket blues. Davis explores straight up Chicago styles (‘’Man Who Be Around’’), breakneck boogie (‘’Boo Boo Blues’’) and funky Delta soul (‘’Got My Loving, Now You’re Gonna’’). Davis and his band, which comprise a sort of blues power trio, capture a seminal, live feel on this disc, which was recorded in two days during a string of European blues festivals. The absence of overdubs combines with the easygoing and sparse nature of the arrangements to nail the authenticity of a cozy, living room session. Davis’ harmonica in particular is totally in your face and feels as if he’s playing directly in your ear. Davis is a titanic blues presence, proving on this disc that the stark, minimalist route is sometimes the most intense. January 3, 2010 My VERY BEST WISHES FOR 2010 !!!!!!!! December 17, 2009 quotes from the review in BLUES NEWS (Germany): "Er verkörpert den traditionellen Blueser, wie kaum sonst noch jemand in der heutigen Bluesszene. Und das Erstaunliche ist : Boo Boo wirkt nie wie ein Klichee, seine Attitude ist ebenso wie seine Musik nicht aufgesetzt, sonder absolut authentisch." quote from the review in HEAVEN (Holland): "Zo authentiek als hier klinkt hedendaagse blues zelden." December 14, 2009 100 % M A C  !!!!!!!!!! I am happy to announce that the office of Black and Tan / Crossoads is now 100 per cent MAC. After struggling with Windows for more the 15 years I gave up and I have to say… I should have done that 10 years ago !!! December 13, 2009 quotes from the review in MAZZMUSIKAS (Belgium): "Wie zijn blues graag rauw en ongepolijst heeft, is hier aan het juiste adres. Net wanneer ik de eindejaarsbalans aan blues cd\s opmaak, kom ik tot de constatering dat er bitter weinig goede blues cd's verschenen zijn het afgelopen jaar. Gelukkig is er nog deze voortreffelijke Boo Boo Davis CD om het tegendeel te bewijzen " quote from the revew in BLUES & RHYTHM (UK): "This is heavy Mississippi backbeat blues that just pounds away at your senses until you surrender to its mesmeric rhythms" December 11, 2009 review by Eric Steiner at IllinoisBlues.com: Quality: Highly Recommend !! Boo Boo Davis’ sixth CD on Black & Tan Records, Ain’t Gotta Dime, is his best yet. That’s saying something, because his prior outings on this small label based in the Netherlands have garnered international critical acclaim. Drew, Mississippi – named after Boo Boo’s birthplace – was listed at the #4 spot in the influential British MOJO magazine’s Top Blues Releases of 2006, and magazines throughout Europe have embraced this Mississippi bluesman by way of East St. Louis. Boo Boo is part of one of St. Louis’ blues legacy families: for 18 years, Boo Boo and his father and brothers held court every weekend at Tabby’s Red Room in East St. Louis. Back then, he played the lard can as a drum, and later, he picked up the harmonica. Ain’t Gotta Dime was recorded during a two-day break in Boo Boo’s Summer 2009 tour at Studio Silverster in Utrecht. Returning with Boo Boo from last year’s The Name of The Game CD are Jan Mittendorp on guitar and John Gerritse on drums, and this trio takes the quiet, canal-filled medieval university town straight on down to the Mississippi Delta. The CD opens with an over-the-top, psychedelic blues scorcher, “Silvermine,” followed by a slow blues ballad “Ten Thousand Dollars.” His emotional, grinding “Cryin’ Blues” is a slow simmering workout for Boo Boo’s harp, and Mittendorp’s driving slide guitar powers “Cake Lady” for an exciting five-minute ride. December 9, 2009 Doug MacLeod has been nominated by The Blues Foundation for The 2010 Blues Music Award for Acoustic Artist Of The Year. The Blues Foundation will present the 31st Blues Music Awards on May 6, 2010, at the Cook Convention Center in Memphis, TN. Here you can find the complete list with all Nominees. If you are a member of the The Blues Foundation you can vote until March 1, 2010. You can place your vote here. And if you are not a member yet, you have a good reason to join now. December 3, 2009 Herzerfrischend, wie sich Boo Boo Davis (der SOUL TRAIN berichtete bereits früher über Boo Boo) auf seinem sechsten Album die Seele vom Leib reibt. So ehrlich, direkt, kratzig, erdig, dreckig klang Blues lange nicht mehr. Respekt. Die Texte sind dabei in allerfeinster Blues-Tradition getränkt mit Wehmut und Selbstironie, aber auch mit purer Lebensfreude und den nicht immer einfachen aber natürlichen, manchmal auch durchgeknallten Tatsachen des Lebens. Markig ist eine der ersten Definitionen, die mir zum Album einfallen. Mein Gott ist das direkt, gnadenlos, ja sogar aufrüttelnd. Dabei mit sagenhafter Bodenhaftung. Nicht umsonst zählt Boo Boo Davis besonders in Europa zu den Top-Stars des noch immer viel zu kleinen Blues-Genres und könnte glatt als Vorzeigeblueser im Musiklexikon stehen. Dass die Titel praktisch durchweg Live in einem Take im Studio eingespielt wurden, also ohne Overdubs und das sonst Genreübliche Zusammenstückeln, überrascht dabei kaum, denn der knallharte Blues kommt so ehrlich, schlüssig und eckiglaufend (im Sinne von rundlaufend, nur halt, na ja, eckig…) daher, dass es mir einen Schauer über den Rücken treibt. “Ain’t Gotta Dime“ hält die schnodderige Ehrlichkeit, die der Albumtitel bereits verkündet: Hier wird nicht gekleckert, sondern überaus dreckig und schroff geklotzt. Das alles kommt so Herzerweichend und wie ein Schlag ins Gesicht daher, dass es mir mehrmals den Atem verschlägt. Als Fazit kann ich mich nur dem Fazit der Presseinfo der 14 Stücke langen CD anschließen: “So ehrlich muss Blues klingen“! December 1, 2010 Het in de beste Hound Dog Taylor-traditie basloze trio dat Boo Boo Davis al enige tijd vormt met drummer John Gerritse en gitarist Jan Mittendorp is een succesnummer. De veteraan is niet van de podia weg te slaan en waar bij sommige artiesten dan de cd-productie er wel eens bij in schiet, komt hij een jaar na Name Of The Game alweer met een vers album op de proppen. De nummers schreef het drietal tijdens het toeren en de plaat werd tussendoor in amper twee dagen ingeblikt. Live in de studio opgenomen, zonder productionele poespas, zo klinkt de elementaire Mississippi-blues van Boo Boo op z’n best. En die paar oneffenheden nemen we gewoon voor lief. Waar hij in het verleden stilistisch nog wel eens van kleur wilde verschieten, ligt Ain’t Gotta Dime rechtstreeks in het verlengde van de voorganger. Misschien nog wel een stukje rauwer, meer basaal en in elk geval zwaarder van toon. Funky, rockend of loom trekkend, deze hypnotiserende, onbespoten sound en kolossale stem zijn meedogenloos meeslepend. Dit soort Blues schrijf je met een hoofdletter. MARCEL HAERKENS November 30, 2009 Nice review from our show in Ottersum on November 21 on Rocktimes.de. November 20, 2009 Two quotes from the new edition of BLOCK (NL): on our live show at PEER BLUES:  "Dit optreden mag zowel fysiek als muzikaal spraakmakend worden genoemd" and on the new record:   "Met hun aanstekelijke en gevarieerde eigen repertoire speelt het trio ongetwijfeld elke zaal plat" November 17, 2009 Another 10 days on the road and10 great concerts all over Europe. Here you find some pictures of our concert in Fleurus (Belgium) and our concert in Gimle (DK). We sold a whole lot of CD  and really needed new stock. In the Powerblues Chart of November 2009 we find the new Boo Boo Davis CD at #3. November 5, 2009 Back in the office after a lot of miles on French and German highways and a great gig in the Hard Rock Cafe in Bucarest (Romania). A lot of feedback came in on the new Boo Boo record. Here is some of it. Mississippi-born and nowadays Saint Louis based blues singer/ harpman (and drummer, though there is none of that here) Boo Boo Davis has become a very popular draw on the European blues scene over the last decade are so, thanks to his own impeccable blues credentials, his willingness to try something a little different, and the constant promotion of Black & Tan label boss/ producer/ guitarist Jan Mittendoorp. ‘Ain’t Gotta Dime’ is Boo Boo’s sixth album for the label and find him backed solely by Jan and on drums John Gerritse, a format that has attracted some excellent reviews already. Boo Boo’s vocals often reflect the influence of Howling Wolf, and that trend continues here, underlined by his own simple but effective blues harp blowing. Stylistically this set ranges across blues-rock, southern soul, sixties rhythm & blues and down-home sounds. There’s no nonsense about this entertaining and honest release, and it is all the better for it. Wonderfully authentic material, in a fashion that is becoming something of a dying art. Buy this and keep it alive a little longer. Norman Darwen Review by Bluesman.nl of our show in Hoogeveeen (Netherlands) last sunday: BLUES AGAIN (France) La voix est grave et légèrement éraillée, l’harmonica semble sautiller sur une ligne de basse ronflante que soutient une batterie trépidante. Le son est lourd, puissant, et la rythmique est bien marquée. Sans fioritures de style pour aller directement à l’essentiel, le trio de choc, Boo Boo Davis (chant/harmonica), Jan Mittendorp (guitare), John Gerritse (batterie), aligne les titres avec une flamme contagieuse. La cohésion du trio vient de la longue complicité des musiciens qui tournent ensemble depuis longtemps. Et pour enfoncer le clou, ils signent conjointement tous les titres. La pulsation du Mississippi blues est là, lancinante et fièvreuse. Le son est envoûtant, poisseux, mais non dénué de swing ni de funk. Au gré des titres, le chant s’emballe, suffoque, explose puis se pose, la guitare semble crier ou gémir quand la batterie ralentit et que l’harmonica pleure. Tour à tour subtil ou agressif, Boo Boo Davis scande son blues avec la force, la maîtrise et la conviction d’un poids lourd du ring. En restant toujours dans le même cadre, le trio installe avec brio différentes atmosphères, la puissance du boogie s’efface devant la nonchalance du shuffle et le blues revient encore en force. Les titres s’enchaînent et les sensations se fondent entre gaîté et mélancolie. Enregistrés en 2 jours, ces 14 titres ont la spontanéité du live. Gilles Blampain PLATOMANIA (Netherlands): Boo Boo Davis maakt old school elektrische blues. Hij is een van de laatste true originals uit de Mississippi Delta. Recht-toe-recht-aan rauwe blues is dan ook weer het recept op Boo Boo’s nieuwste schijfje. Wederom uitgebracht op het Black & Tan label van Jan Mittendorp, die het album produceerde en ook verantwoordelijk is voor die lekkere vette gitaar-riffs. Mittendorp en drummer John Gerritse weten zo’n vol geluid neer te zetten dat een bassist helemaal niet nodig is. Het album is in twee dagen tijd ‘live’ in de studio opgenomen, en laat dan ook bij uitstek horen hoe deze dampende band live klinkt. Zet de versterker maar voluit October 15, 2009 Boo Boo Davis első lemeze 2000-ben jelent meg. Készített soullal, r&b-zal átitatott anyagot, használta a modern technikát a zenéjében - ami eléggé szokatlan, ha egy előadó a Mississippi deltájában született és nevelkedet. Boo Boo zenéjének mai arculata a Name Of The Game című lemezre alakult ki, ahol is az ének-harmonika (Boo Boo Davis), gitár (Jan Mittendorp) és dob (John Gerritse) alkotta triónak autentikus hangzást sikerült létrehoznia.2008 nyarán a fiúk egy sor nagy blues és jazz fesztiválon játszottak Európa-szerte. A hosszú utazások alatt rengeteg új dalötletük támadt, így a turné közepén két napra stúdióba vonultak, és rögzítették az Ain’t Gotta Dime című lemezt. Minden dalt élőben játszottak fel a stúdióban utólagos változtatások nélkül, és a legtöbb dal esetében az első nekifutás bizonyult a legjobbnak - ezek pontosan így hangzanak élőben is, a ritmusra, az érzésre és a blues alapigazságaira koncentrálva. Nyers és erőteljes, a Black & Tan Recordstól megszokott színvonalú kiadvány. some more quotes from the feedback that came in on the new Boo Boo CD: Al Jonusas / WRHC (USA): “.. again Boo Boo has hit on his hands” Doug Curry / WRUR FM (USA): “Nice mix” Mike Sanders / Bluesquest (USA): “... "Ain't Gotta Dime" is great. Classic Boo Boo Davis.” Lindsay Shannon / KCFX (USA): “Happy to have something new, low down and funky from Boo Boo” Tony Russell / MOJO Magazine (UK): “I listened to it appreciatively” Brant Zwicker / At The Crossroads (Canada) : “love it” Nate Taiapa / Radio Hamilton (New Zealand): “The whole band blends the blues - the old with the new - so well” Andy Grigg / Real Blues Magazine (Canada): “.. a fantastic blues disc” Marty Kool / KXCI (USA)): “I'm a long time fan and always look forward to his music. There's nothing else quite like a Boo Boo Davis CD” October 12, 2009 Das nenne ich Zeitmanagement. Viel unterwegs war und ist Boo Boo Davis mit seiner Band. Unter anderem standen einige Festivaltermine (auch beim Montreux Jazz Festival) in seinem Tourkalender und in der Zeit zwischen den Konzerten gab es viele Ideen für neue Songs. Die Gelegenheit beim Schopf packend, gingen Davis, Jan Mittendorp (guitar) als auch John Gerritse (drums) mitten im Sommer einfach für zwei Tage ins Utrechter Studio Silvester und »recorded this new record. All songs were played live in the studio without any overdubs and for most songs the first take turned out to be the best one.« An den vierzehn Kompositionen wurde folglich auch nicht herum gedoktert. Live im Studio, so wie es hörenswerter nicht sein kann. "Ain't Got A Dime" heißt das sechste Album des Sängers, Komponisten und Harpspielers, der im Mississippidelta geboren wurde. Nach seinem vorletzten äußerst erfolgreichen Ausflug Drew, Massissippi, in dem Boo Boo Davis das Vakuum zwischen dem nie alternden Blues und Hip Hop/Rap treffsicher füllte, geht es jetzt abermals an den Ufern des so vielzitierten Flusses entlang. Bemerkenswert ist ebenfalls, dass auf der Platte wieder weit und breit kein Bassist zu hören ist. Irgendwie ist dennoch ein gewisses Pumpen zu spüren und die Membran der Bassbox schwingt schon gut mit. Das gesamte Album klingt rau, ja, fast ungeschliffen, so wie es der Rezensent mag. Alleine dadurch verbreitet die Platte schon positive Schwingungen und Mittendorp kann so viele herrliche Klänge mit seiner Gitarre, oder waren mehrere verschiedene im Einsatz, produzieren. Davis' Harpspiel ist einfach, aber, wie es von dem Mann nicht anders zu erwarten ist, ungemein effektiv. Verdammt bodenständig in der Produktion gibt es dieses ungemein beeindruckende Livefeeling, auch wenn da zufällig mal ein Verstärker brummt. Nicht anders ist es manchmal auf der Bühne. Alle Songs stammen aus der Ideenfabrik des Trios und man überschüttet selbst die verwöhnten Ohren eines Blues-Hörers mit unterschiedlichsten Sämereien. Stark Energie verschwendende Nummern geben sich die Klinge mit Balladen, in denen man quasi das laue Abendlüftchen nach einem schwülen Tag im Blues-Delta spürt, in die Hand. Schrieb ich etwas von Mittendorps klanglicher Vielfalt? Da hätte ich ihm insofern fast Unrecht getan, denn selbstredend bringt er auch das Bottleneck zum Einsatz. So verästelt, wie der amerikanische Bluesfluss in den Golf von Mexiko mündet, ist "Ain't Got A Dime". Es groovt, rockt, shuffelt und ganz besonders funkt es im 'Kleingeld'. Weniger ist oft mehr... einer meiner Favoriten von höchster Güte und Empfehlung ist das spartanische "Cake Lady". Da feiern bei mir Dopamin, Serotonin und Endorphin eine heftige Party und so geht es einem ebenfalls mit anderen Kompositionen, die jetzt nicht im Einzelnen in aller Ausführlichkeit genannt werden müssen. Nieten sind auf dieser CD nicht auszumachen! Boo Boo Davis, Jan Mittendorp und John Gerritse haben ihre Fahrkarten für genau den richtigen Bluesdampfer gebucht. Sie spielen sich in beeindruckender Weise, mit vielen Ecken und Kanten durch ein vierzehn Stücke umfassendes Programm und danach kommt nur noch live auf der Bühne. Mit den Vorfahren dieser Platte macht ein Konzertbesuch von Boo Boo Davis Sinn und Gelegenheit dazu gibt es im Herbst 2009 ausreichend, auch in Deutschland. Vielleicht ist ein Gig im benachbarten Ausland ja nicht ganz so weit entfernt. Zum Kauf dieses Albums müsste ich unsere Leser nun überzeugt haben, allerdings möchte ich zum Schluss einen Satz aus den vom Labelkollegen Doug MacLeod kurz gehaltenen Linernotes zitieren: »If these guys moved in next door to you… your lawn dies.« Né au beau milieu du Delta du Mississippi, Boo Boo Davis fait figure de survivant non seulement parce qu'il a échappé à une dure vie de labeur mais aussi parce qu'il est l'un des derniers représentants d'un blues rural acquis à l'école des Charley Patton et autres grands noms de la région … Fils d'un multi-instrumentiste ayant accompagné des pointures comme John Lee Hooker et Elmore James, le jeune Davis commencera à jouer de l'harmonica à l'age de cinq ans, chantant en parallèle avec sa mère à l'église et passant à la guitare à l'adolescence pour mieux rejoindre le reste de sa famille dans The Lard Can Band et sillonner la région pour y jouer le blues. Emigré à Saint Louis, Boo Boo Davis restera pourtant un homme du Sud et ne cessera de jouer la musique de ses racines, foulant pour la première fois le sol européen en 2000 et ne pouvant plus depuis s'en passer puisqu'il y revient au moins deux fois l'an et qu'il a sorti sur le label néerlandais Black & Tan pas moins de cinq albums dont ce dernier, " Ain't Gotta Dime ", pour lequel il a réduit son groupe à un trio dans lequel son harmo et sa voix sont uniquement accompagnés par la guitare de Jan Mittendorp et la batterie de John Gerritse … Enregistré en seulement deux jours au beau milieu de la tournée estivale 2009, ce nouvel effort de Boo Boo Davis va droit à l'essentiel et nous livre un lot de nouveau titres mis en boite dans les conditions du live pour le plus grand plaisir des amateurs d'un blues chaud, spontané et sensuel comme l'artiste sait si bien le jouer. On y retrouve le son très vintage qui caractérise le trio et on apprend dans le livret que la plupart des prises retenues pour figurer sur la rondelle sont en fait le premier jet, Davis et consorts privilégiant comme toujours le côté naturel, souvent unique en son genre, de rushes où l'on trouve forcément quelques petites imperfections mais où l'on sent aussi une certaine fébrilité, une urgence qui pousse chacun des musiciens à aller droit à l'essentiel. Ca se traduit forcément par des claquements de peaux et des grincements de mécaniques mais c'est aussi ce qui contribue au versant le plus blues d'un ouvrage qui ne manque pas de charme avec des titres comme " Ten Thousand Dollars ", " Boo Boo Blues ", " Standing At The Fishbank " ou " Cryin Blues ", de véritables pièces de collection sur lesquelles le groove et le feeling sont omniprésents et où la voix et l'harmonica du frontman se permettent de temps à autres quelques petites improvisations sur lesquelles la paire de génies qui l'accompagne rebondit en général de façon fort habile. L'arrivée dans les bacs de cet excellent " Ain't Gotta Dime " le 12 octobre prochain sera suivie d'un copieuse tournée dans tout le Nord de l'Europe, surveillez donc de près les dates sur les sites de l'artiste et de son label ! October 11, 2009 Kijk, dat mag ik wel: een titel die simpel en direct de lading van het gebodene dekt. Nu draait Mississippi-blueslegende Boo Boo Davis inmiddels ook al lang genoeg in het blueswereldje mee om te weten dat eenvoud vaak de beste keuze is. Hij behoort dan ook tot de laatste generatie van muzikanten die hun muziek nog direct baseren op dat zware leven in de Delta. Ondanks dat hij een analfabeet is heeft hij toch een manier gevonden om zich staande te houden in deze moderne wereld. Boo Boo Davis kunnen we dus best omschrijven als een ware overlever, het was dan ook voor Rootstime een eer Boo Boo te kunnen interviewen tijdens het Blues Peer festival deze zomer, een zeer aangenaam gesprek dat u hier kan lezen. Boo Boo Davis behoort tot de eerste generatie bluesartiesten die ook daadwerkelijk in Mississippi geboren is. In het hart van de Delta ligt het kleine stadje Drew, waar James 'Boo Boo' Davis geboren werd in 1943 als zoon van een katoenplukker. Al op zeer jonge leeftijd leerde hij de blues kennen en vooral de platen van Charlie Patton, die een dorpje verderop woonde en veel indruk op hem maakte. In de volgende jaren raakte de jonge Boo Boo bevriend met Little Walter, Sonny Boy Williamson, Elmore James en Little Milton. Dit waren toen de blueslegenden, als je hen mocht begeleiden moest je wel wat kunnen. Hij startte zijn carrière als drummer en schakelde pas laat over naar zang en mondharmonica. Die rol verschafte hem direct al veel meer kans om uitgebreid rond te reizen in het internationale bluescircuit als solist. De bluesliefhebbers mogen zich weer verblijden met een nieuw album van onze blueslegende, een legende van heden ten dage. Boo Boo heeft in de afgelopen jaren al een onuitwisbare indruk achter gelaten tijdens zijn optredens maar ook veel opzien gebaard met zijn albums. "Ain’t Gotta Dime" is nu de volgende in successie als je het mij vraagt. Het album is opgenomen zonder overdubs, in de Silverster studio in Utrecht waarbij vooral Erik Spanjers mooi werk leverde aan deze gladde productie. Zoals op vorig album "Name of The Game" bestaat de begeleiding uit gitarist Jan Mittendorp, drummer John Gerritse en het herkenbare stemgeluid van Boo Boo, want hij zingt uiteraard weer alsof de duivel hem op de hielen zit. Deze zomer speelde deze band op een aantal grote jazz- & bluesfestivals door heel Europa. Tijdens de lange reizen ontstonden diverse nieuwe nummers en midden in de tournee is Boo Boo twee dagen de studio ingegaan. Met als resultaat een album dat eigenlijk wel te verwachten viel, en volledig in het verlengde ligt van zijn voorganger. Hij kan het gewoon allemaal, en laat zien dat hij behoort tot de allergrootste in de onvervalste Mississippi-blues-scene, waarbij vergelijkingen als Howlin Wolf hem niet vreemd zijn. Boo Boo Davis gaat op dit album tot in de donkerste krochten van de blueswereld, en de rillingen lopen over je rug van zijn zeer stuwende harmonica-riffs en zijn rauwe strot. Het album opent met "Silvermine", waarin Boo Boo onder een dik aangezet gitaargeluid en drum letterlijk zijn voeten door het stof lijkt te slepen. Al even slepend is "Ten Thousand Dollar", een klassiek traag bluesarrangement, compleet met trekkende en zuigende gitaar en mondharmonica. Het meest duistere - en tevens haast dansbare - nummer van de plaat is "Got My Loving, Now Your Gone", waarin door een aanzwellende slide en het diepe gemor, Boo Boo de luisteraar laat genieten van de real Mississippi sound. Ook "Ain’t Gotta Dime" staat weer vol met opwindende en buitengewoon rauwe blues. Blues die zowel invloeden als de Noordelijke Chicago blues ("Man Who Be Around") als de Zuidelijke Memphis-blues ("Watch Yourself") weet te verwerken en hier een flinke dosis rauwe rock ’n roll ("Boo Boo Blues") aan toevoegt. Dit laatste nummer behoort dan ook tot mijn absolute favorieten van dit album. Wie na "Name of The Game" al wat bekomen is, zal de moed weer op moeten pakken voor een volgende rauwe hap. Een heerlijke hap, welteverstaan, waar je je tanden in kunt zetten. Dit is het echte werk. Kortom: Laat je meevoeren tot aan de Missisippi and beyond, want Boo Boo Davis is een fenomeen a real treassure, and we have to cherish this one with all of our hearts. Genieten op en top. Mis hem niet in november, want dan komt hij weer naar België en Nederland voor een aantal concerten. October 9, 2009 The French-speaking Collectif des Radios Blues brings together all the radio DJ's in France, Belgium, Quebec and Africa who share the idea to exchange, broadcast and promote all forms of blues music. Every month they make a list of the top 20 albums based on the airplay that they got on all the member stations. On the list of September 2009 we find the new BOO BOO DAVIS release on # 5. That is very promising if you realize that we send out the radio copies in the week of Sept 4 - 11. That means that most stations starting playing the record only in the 2nd part of the month. BOBTJE'S BLUES PAGES Het afgelopen voorjaar en zomer waren voor Boo Boo Davis (zang en mondharmonica), Jan Mittendorp, (gitaar) en John Gerritse (drums) toptijd. Bijna alle grote festivals in Europa werden aangedaan. Midden in de uitgebreide tournee vonden de mannen toch nog twee dagen tijd om de studio in te duiken. Gezamenlijk schreven de drie heren veertien nummers. ‘Silvermine’ het eerste nummer was zelfs schrikken. Zo zijn we Mittendorp niet gewend. Een wah, wah gitaar sound het hele nummer. Gelukkig volgt er vanaf het volgende ‘Ten Thousand Dollar’ weer de down home huisstijl, zoals we van het trio gewend zijn. Een heerlijke slow blues in een slepend lui ritme gespeeld. Vervolgens een vrolijk uptempo met ‘Watch Your Self’, gezongen door zijn eitje. Dus wordt het helemaal onverstaanbaar wat hij zingt. In ‘Cake Lady’ eist Jan Mittendorp met zijn gitaarspel de hoofdrol op. Dat doet hij ook op zeer subtiele wijze in ‘Got My Loving, Now You’re Gone’. Een afwisselende cd, waar zeker een compliment op zijn plaats is voor de twee Nederlandse begeleiders. Functioneel ondersteunend en waar nodig is op de voorgrond tredend. Heerlijke Mississippi blues. Zoals we ze nog zelden horen en zien. Vanaf 16 oktober start de cd promo tournee, die ook een aantal plaatsen in Nederland en één in België aandoet.     Bert Lek October 7, 2009 Saint Louis out of Mississippi bluesman Boo Boo has amassed a healthy discography for Black & Tan (this is his sixth CD), and he has regularly appeared over on this side of the pond since making his debut in 2000. Boo Boo's blues pedigree is impeccable and he is secure enough in his blues style to be able to experiment. In the past he has also tackled soul and r&b material and introduced modern techniques into his music, which is pretty unusual for a guy who is often justifiably tagged as a Howling Wolf influenced singer. With this set Boo Boo opts for a trio format, with his own rugged vocals and raw-toned harmonica playing backed by producer Jan Mittendorp on guitar and John Gerritse on drums. These guys frequently tour together in this format and their easy familiarity with each other is clearly evident as they turn in an excellent programme of big-sounding, straight, low-down and down-home blues, good old fashioned R&B, some southern soul (try "My Baby Got Me Fixed" for a gritty helping) and even blues-rock - listen to the heavy wah-wah riffing on the opening "Silvermine", whilst the title track has hints of the classic southern rock approach. It is nice too to be able to report that this is a 'warts and all' recording - "Man Who Be Around" sounds like it should be on a Modern 78 recorded down in the Mississippi delta around 1954, momentary hesitations and all only adding to the authentic feel. If you appreciate blues that groove, then this is most certainly one for you.       Rating: 9 - Norman Darwen October 6, 2009 BOO BOO DAVIS - Ain’t Gotta Dime James Davis, aka Boo Boo, est l’un des derniers survivants du blues du Deep South. Fils d’un musicien qui a accompagné, entre autres, John Lee Hooker, Elmore James, Boo Boo joue depuis l’âge de 5 ans et à, comme tout bluesman qui se respecte, chanté à l’église. Sa musique est évidemment complètement imprégnée de son histoire. Depuis quelques années, il est cornaqué par le gang hollandais du label Black & Tan qui fournit les musiciens, et par Jan Mittendorp, le guitariste qui le fait tourner partout en Europe. La production est tout-à-fait dans la mouvance du delta blues revisité avec ce goût prononcé pour du poisseux et du rugueux. Enregistré live en studio. Mais on ne va se priver pour autant d’un disque pareil, si excitant, si originel, dégageant une telle odeur de souffre, d’où perce les effluves primitifs d’un blues vital et graisseux, presque marécageux. La section rythmique accompagne lourdement les pièces, enrobée d’un voile sonore pesant digne d’un juke joint enfumé, guitare saturée et stridente, l’harmonica aérien, strident et halluciné, du bluesman dont le chant est psalmodique et puissant. C’est lancinant et moite, complètement envoûtant, plein d’émotion et de sensations bleutées. Le souffle du groove funky passe sur chaque titre, un vrai festival dont Boo Boo Davis a écrit chaque parole au cours de ses incessantes tournées. Sous son œil toujours un peu rigolard, perce le regard d’un homme qui a soif de vie et faim de sa légende. Il est en train de se la créer depuis quelque temps.         Francis Rateau October 5, 2009 some quotes from the feedback that came in on the new Boo Boo Davis release, in the last few days: Erik Beith / House of Blues Radio Hour (USA): "very bluesy! " Norman Darwan / Blues in Britian (UK): "Excellent CD" Norman Davis / Midnight Flyer (USA): "I love his music and am glad to hear more" Attila Horvath / Blues Van ( Hungary): ".. it's very good" Dan Behrman / Radio Canada: "Got it and love it!!!! " Jaap Boots / Shouting Boots (Holland): "got it, liked it, booked it :-)" Cary Wolfson / Red Rooster Lounge (USA): "Good disc" Ingemar Karlsson / Jefferson (Sweden): "I will review the CD myself, since I thought it was very good. Boo Boo's performance at the festival in Amal was outstanding; it was the best performance of the festival! " Serge Levet / Le Blues Vous Va Si Bien (France): "Thank you for the incredible Boo Boo CD's" Thommy Martinez / radio Coteaux (France): "great opus by a fantastic musician" Dave Raven / Raven 'n Blues (UK): "BooBoo's the real deal" Nicolas Teurnier / Soul Bag ( France): "Strong & powerful. Uncut blues" Przemek Draheim / Radio Sfera (Poland):" the disc is mind blowing - raw and hard hittin " Sounds From The Yellow Room podcast: "Boo Boo Davis is all the blues was meant to be." Larissa Raudas / Blues-Finland.com: "A rough masterpiece, explosive energy" Esa Kuloniemi (national Finnish radio): "New Boo Boo Cd is a killer " Vasja Ivanovski / Radio 2 (Macedonia): ".. probably his best CD so far" Frank van Engelen / BluesMagazine.nl (Holland): "Aanschaffen en vooral deze man gaan zien lijkt me!" September 29, 2009 Särmikäs loistoteos Boo Boo Davisin uusi levy "Ain't Gotta Dime" ei petä edellisen levyn ja keikkasuoritusten luomia odotuksia. Bassoton triokokoonpano soittaa tavalla, joka toimii takuulla.Suomessakin useasti keikkaillut Boo Boo Davis pitää yllä tiivistä turneetahtia, ja näköjään esiintymisten lisäksi on herra Boo Boolla myös tiivis levytystahti. Edellisestä levytyksestä, "Name of the Gamesta", on kulunut vain vuosi. Uusi levytys "Ain't Gotta Dime" on edellisen levyn tavoin Black and Tan Recordsin julkaisema. Taustajoukkona toimivat yhä hollantilaiset veijarit, kitaristi Jan Mittendorp sekä rumpali John Gerritse. Runsaasti keikkailleen trion yhteistyö on jalostunut entistäkin toimivammaksi, mistä näytteenä on uusi helmi, "Ain't Gotta Dime". Turhan sileäksi tämä helmi ei ole päässyt kuitenkaan hioutumaan, sillä levy on kesän keikkarupeaman välissä äänitetty kahden päivän aikana. Kitaristi Jan Mittendorpin mukaan bändin kiertäessä Euroopan blues- ja jazz- festivaalilta toiselle kertyi pitkien matkojen aikana loistavia ideoita uusiin kappaleisiin. Äänityssessiot toteutettiin heinäkuun lopussa Studio Silversterissä Hollannin Utrechtissa.On ilmeisen selvää, että on ollut tuottoisaa viettää kiertueen välipäivät äänitysten parissa. Levyyn on tarttunut rento live-tunnelma, ja soitto on riehakkaan toimivaa. Levyä ei ole miksaamalla kohennettu eikä muutoksia ole tehty jälkikäteen. "Ain't Gotta Dime" on rehellinen tallenne bändin kesäisestä soittokunnosta. Yksinkertaisesti vetävää Bassottoman trion soundi on luonnostaankin raaka ja rosoinen. Tätä särmikkyyttä korostaa rehellinen levyversio, josta ei päällekkäisäänityksiä löydy. "Ain't Gotta Dime" -levyä kuunnellessa tulee aikutelma bändin läheisyydestä. Tuntuu tosiaan siltä, että olisi mukana keikkatunnelmassa.Boo Boo Davisilla trioineen on oma tunnistettava soundinsa, mikä on todella hienoa pastissiyhtyeiden aikakautena. Oma soundi on kuultavissa jo ensi tahdeilta - bändistä ei voi erehtyä. Aloitusraita "Silvermine" paljastaa tutun äänimaiseman. Biisi päättyy tyylikkään pelkistettyyn rumpukomppiin, joka hitaasti katoaa pois eetteristä. "My Baby Got Me Fixed" edustaa Boo Boon mainiota soul-balladi -osastoa. Leppoisa melodia keinuu hitaassa soulissa. Kitarariffi toimii mutkattomasti Boo Boon omaperäisen äänen ja minimalistisen harpun alla. Levy jatkuu "Man Who Be Aroundilla". Se johdattaa kolkompaan, mutta tujusti rullaavaan kellariblues- tunnelmaan.Nimikappale "Ain`t Gotta Dime" on yksinkertaisesti vetävä. Voi vain kuvitella kuinka biisi keikalla toimii. Jan Mittendorp raapaisee äkäisen kitarabreikin, joka päättyy taas riffin pehmeään imuun. "Boo Boo Blues" todistaa bändin tiukan yhteissoiton kaikessa toimivuudessaan. Jumpahtava "Let Me Ride With You" on myös takuulla livetilanteiden makupala. Levyversiostakin irtoaa sen verran kipinää. Trion pelkistettyä linjaa parhaimmillaan edustaa hidas näyte "Cryin' Blues". Lopetusraita "There's A Roach Crawlin'" räjäyttää bändin energian estradille päättäen levyn ankaraan paatokseen. "Ain't Gotta Dime" on loistava levy. Toivottavasti suomalaiset blues-festivaalien järjestäjät huomioivat Boo Boo Davisin myös tulevissa ohjelmistoissaan. Boo Boo Davis Trio on bändi, joka takuulla toimii.      L. RAUDAS September 28, 2009 BOO BOO DAVIS - AIN'T GOTTA DIME La voix est grave et légèrement éraillée, l’harmonica semble sautiller sur une ligne de basse ronflante que soutient une batterie trépidante. Le son est lourd, puissant, et la rythmique est bien marquée. Sans fioritures de style pour aller directement à l’essentiel, le trio de choc, Boo Boo Davis (chant/harmonica), Jan Mittendorp (guitare), John Gerritse (batterie), aligne les titres avec une flamme contagieuse. La cohésion du trio vient de la longue complicité des musiciens qui tournent ensemble depuis longtemps. Et pour enfoncer le clou, ils signent conjointement tous les titres. La pulsation du Mississippi blues est là, lancinante et fièvreuse. Le son est envoûtant, poisseux, mais non dénué de swing ni de funk. Au gré des titres, le chant s’emballe, suffoque, explose puis se pose, la guitare semble crier ou gémir quand la batterie ralentit et que l’harmonica pleure. Tour à tour subtil ou agressif, Boo Boo Davis scande son blues avec la force, la maîtrise et la conviction d’un poids lourd du ring. En restant toujours dans le même cadre, le trio installe avec brio différentes atmosphères, la puissance du boogie s’efface devant la nonchalance du shuffle et le blues revient encore en force. Les titres s’enchaînent et les sensations se fondent entre gaîté et mélancolie. Enregistrés en 2 jours, ces 14 titres ont la spontanéité du live.     Gilles Blampain September 27, 2009 A lot more feedback on the new Boo Boo Davis CD came in the last few days. Here a just a few of them: Roger Gatchet / KVRX (USA): "It will be getting some heavy rotation here, for sure!" Michel Faton / Cross'Blues@Alpes 1 (France): "... excellent CD" Gary Reinhard / Bad Dog Blues@WITR (USA): "quite excellent, nice and raw " Olivier Anciaux / Boom Boom (Belgium): "The Album Discovery" CC Kruse ( / Factory 27 (Germany): "so MUSS BLUES KLINGEN" Jonathan Michael / WESU (USA): "Thanks for the great music !" September 24, 2009 BOO BOO DAVIS - AIN'T GOTTA DIME Rauw, puur en een hele sterke sfeer. Meer elementen heb je kennelijk niet nodig om een meer dan overtuigende bluesplaat te maken. Net als z'n voorganger 'Name Of The Game' uit 2008, knalt de 2009-versie 'Ain't Gotta Dime' je weer heftig tegemoet. Kenmerkend gitaarwerk van Jan Mittendorp, stuwende, vette drums van John Gerritse en het herkenbare stemgeluid en dito harmonica-riffjes van James 'Boo Boo' Davis. De plaat is feitelijk een soort live-optreden waar je naar zit te luisteren. Het geheel is in twee dagen (midden in een drukke festivaltour) live opgenomen en vrijwel ongepolijst naar de cd-perser gestuurd. Veel 'first takes' belandden op de cd en het geeft de nummers een behoorlijk spontane feel mee. Ideetjes uit de tourbus omgezet naar nieuwe nummers, studio geboekt en knallen met die hap. En als de Boo Boo Davis-club ergens goed in is, is het wel in knallen. Geen ingewikkeld gedoe, maar aftikken en er rolt een vette band door je huiskamer ...... Meteen bij het eerste nummer 'Silvermine' wordt de luisteraar weer getrakteerd op het volvette gitaargeluid van de heer Mittendorp. De laag gestemde gitaar en de doorduwende riffs nemen je vanaf de eerste noten bij de strot om je na 14 songs en een dik uur later pas weer los te laten. De combi gitaar en drums werkt ook op deze plaat weer voortreffelijk samen en de basgitaar wordt op de meeste nummers niet gemist. Boo Boo klinkt nog steeds als een van de weinige overgebleven authentieke bluesmeneren, die ook nog echt weten hoe zo'n katoenplantage er van dichtbij uitziet. Hoge school High Tea-engels hoef je van deze man niet te verwachten. Gelukkig maar, want het zou absoluut niet samengaan met de rauwheid van de muziek. Een van de facetten die deze plaat zo aangenaam maken, is de knappe productie. Het live-gevoel zet je bijna op een stoel midden in de studio waar het aangenaam toeven moet zijn geweest tijdens de opnames. Techneut en mixer Erik Spanjers van Studio Silvester (deze studio wordt met de cd 'hotter') weet klaarblijkelijk waar je de mics neer moet zetten voor een dijk van een sound. Lekker rauwe randjes hier en daar, maar 't blijft aangenaam luisteren. De vorige plaat van Team Davis wandelde linea recta de top tien van de diverse eindejaarslijstjes binnen en terecht. Deze opvolger gaat verder waar 'Name Of The Game' eindigde en zal ongetwijfeld weer hoog in de liefhebberscharts gaan eindigen. Fan van diepgelaagde overgeproduceerde muziekstukken? Sla deze maar even over. Maar ben je daarentegen niet bang voor een dompelbadje rauwe 'in your face' blues? Kopen die plaat!!    Bouke Janssen NOWY BOO BOO DAVIS 12 paz'dziernika ukaz.e sie; nowa p?yta Boo Boo Davisa, artysty z Mississippi, który podbi? w lipcu swoja; gra; publicznos'c' Olsztyn'skich Nocy Bluesowych oraz warszawskiego Lapidarium. Wie;kszos'c' utworów jakie znalaz?y sie; na p?ycie powsta?o w trakcie lipcowej trasy koncertowej po Europie, której tez. cze;s'cia; by?y dwa polskie koncerty. Zrobiwszy kilkudniowa; przerwe; w koncertach, muzycy weszli do studia i w cia;gu dwóch dni zarejestrowali materia? metoda; na tzw. "setke;", czyli nie czynia;c póz'niej juz. na nim z.adnych poprawek. P?yta ma tytu? "Ain't Gotta Dime". Pierwszych z niej utworów be;dzie moz.na pos?uchac' juz. w najbliz.szy pia;tek w Radiu eM (107,6 Katowice lub www.radioem.pl) w dwóch audycjach Andrzeja Matysika: w "Historii bluesem pisanej" o godzinie 19.50, oraz od godziny 20.00 w "Godzinie nie tylko bluesem pisanej". September 23, 2009 Feedback is coming in on the new Boo Boo Davis record. Here are a few quotes: Kai Engren / Rauma Bluesfestival (Finland): "it's your best record ever" Jan Christian Nordahl / Bluestrain (Norway): "Very good Boo Boo CD. Original and tough." Terry O / Topblues (USA): "I'd venture to say that this CD is the best blues album I've received this year!"" Serge Warin / Radio Canal Blues (France): "Excellent as usual. Boo Boo is indestructible !" Kjell Andreassen / Radio Holstebro (Denmark): "LOVE IT" Alain Enjalbert / Maxwell Street (France): "A pleasure" Cédric Vernet / Couleurs FM (France): "It's a great album" Jerry Davis / Staradio & WQUB (USA): "..another great effort" Charlie Tambaur / Radio Silkeborg (DK): "Most authentic Mississippi sound I have heard for a long time" Greg "Doc" Lefebre / Doc's Juke Joint (USA): "New CD is great!!!!! " September 21, 2009 We added a new country to the long list of countries in which we have booked shows so far. On November 2 Boo Boo Davis will play at the Hard Rock Café in Bucharest (Romania). September 9, 2009 The new Boo Boo Davis CD is now also available on    September 8, 2009 Tracks form the new Boo Boo Davis release have already been played in several podcasts and you can already download the tracks at Rhapsody and several Amazon stores. Here are the direct links; iTunes, Rhapsody (USA only), Amazon USA, Amazon Germany, Amazon France and Amazon UK. August 31, 2009 Our upcoming release: CD B&T 034 / BOO BOO DAVIS / AIN'T GOTTA DIME Recorded on July 28 and 29, 2009 at Studio Silverster in Utrecht (Netherlands). Mixing and mastering by Erik Spanjers, pictures Yannick Perrin and layout by Manu/BA.D liner notes from DOUG MACLEOD: I don't like doing liner notes. But I like Boo Boo and I like this record. So I'm here to tell you that this is one funky record. Just three guys laying down some strong Mississippi style blues. A lot of different feels, emotions, and some fine musicianship. How funky is this record? If these guys moved in next door to you . . . . . . . . . . . your lawn dies. tracklisting: 1 Silvermine 2 Ten Thousand Dollar 3 Watch Yourself 4 My Baby Got Me Fixed 5 Man Who Be Around 6 Ain't Gotta Dime 7 Boo Boo Blues 8 Cake Lady 9 Don't Wait Too Late 10 Standing At The Fishbank 11 Let Me Ride With You 12 Got My Loving, Now You're Gone 13 Cryin Blues 14 There's A Roach Crawlin Fourteen new songs / total playing time 65:40 The official release date is October 12, 2009 but copies should be available in our webshop by mid September. At Boo Boo's MySpace you can already listen. The first 4 tracks come from the new record. All fourteen tracks are available for podcasting at Podsafe Music Network. I also uploaded three tracks to RADIOSUBMIT.COM. Each radio station in the world (air and web) can join/register for free and once you have a username and password you can download the tracks for free. At this link you can listen to and download the tracks. We want to get this great music to as many people as possible and if you think you can help us with we look forward to hear from you. August 17, 2009 **** NEW RELEASE BOO BOO DAVIS on Black and Tan Records !!! *** Last month we had a blast on the road all over Europe we had the honour and pleasure to perform on a string of big European jazz & blues festivals. We played at a.o. Montreux Jazz Festival, Blues Peer, Amal Bluesfest. Jazz à Juan, Olsztyn Blues Nights. During all this travelling and performing we got a lot of idea's for new songs. So in the middle of the tour we went into the studio for two days and recorded a new record. Right now we are finishing the production and art work of the record which will be titled: AIN'T GOTTA DIME (CD B&T 034). Fourteen brand new tracks. All songs were played live in the studio without any overdubs and for most songs the first take turned out to be the best one. We didn't 'polish' or 'fix' anything (like hummin amps or a slightly-out-of-tune harp). This is exactly how we sound live. We set October 12, 2009 as the official release date but copies will be available at our own web shop long before then. More information and links to listening samples will follow soon. August 10, 2009 review from our show at Tyykiblues: Vahva ja persoonallinen trio Boo Boo Davis oli loistava valinta Tyykibluesiin. Omaperäinen laulaja-harpisti rypisti aitoa primitiivistä voimaa heti kättelyssä. Boo Boo Davisiin setti koostui lähinnä uusimman levytyksen, ”Name Of The Gamen”, vahvasta materiaalista. Bassoton trio jylisi kitaristi Jan Mittendorpin ja bändin varsinaisen moottorin, rumpali John Gerritsen tukevalla kompilla. Luonnollisesti Mittendorpin ote kitaran varressa on rytmillinen ja bassonomainen. Tiukka rytmiikka toimi, ja Gerritse yltyi huimiin 60-lukuhenkisiin rumpufilleihin, joissa pituutta piisasi. Liekö keikkaväsymys painanut, tai sitten vain turneen tuoma riemu, sillä Mittendorp ja Gerritse panostivat T-paitojen sanomaan: ”blues sucks” ja ”no pictures”! Kantaaottavuudesta huolimatta bluesin soitto irtosi koko bändiltä kiitettävällä voimalla. Huikeaa rytmittelyä tarjosi ”Hot Food”, ja monotoninen ”Who Stole The Booty” taas toimi hypnoottisella voimalla. Kauniissa soulballadissa ”Why You Wanna Do It” Boo Boo Davisin karhea laulu sai suorastaan pehmeän soinnillista ulottuvuutta. Boo Boo Davisia yhtyeineen olisi kernaasti kuunnellut pitempäänkin. Harvoin livenä saa kuulla niin vahvaa ja toimivaa persoonallista musiikkia. Boo Boo Davis kruunasi Tyykiblues numero 16:n tyylikkäästi. July 21, 2009 Here are a few video's from the Boo Boo Davis concert at the Amal Bluesfest (Sweden) last week: part 1, part 2, part 3 and part 4 from the new issue (# 143): Doug MacLeod - The Utrecht Sessions With the beat of his foot setting the pace for his Mississippi Delta-rooted baritone vocals and sharp bottleneck and finger-style guitar playing, Doug MacLeod uses the country blues as a springboard for his original songs. With his latest outing, The Utrecht Sessions, recorded during a February 2008 performances in the Netherlands, the California-based former sideman for Big Joe Turner, Pee Wee Crayton, Eddie "Cleanhead" Vinson, Lowell Fulson, and Big Mama Thornton channels the spirit of the blues into songs of romantic seduction and heartbreak. Though several tunes are performed solo, accompaniment by Arthur Bont (percussion) or Jasper Mortier (upright bass) adds rhythmic texture to others. July 20, 2009 The last 10 days have been very intense in several ways. We (Boo Boo Davis, John Gerrritse and I) not only played 8 shows in 7 different countries but we also drove more then 7800 kilometers and played on some of the greatest european jazz & blues festivals (like Amal Bluesfest in Sweden, Olstzyn Blues Night in Poland, Montreux Jazz Festival in Switzerland, Jazz à Juan in France and Blues Peer in Belgium). On these festivals we shared the stage with numorous famous artists: Solomon Burke, Jeff Beck, Blind Boys of Alabama, Betty Lavette, Otis Clay, Derek Trucks, Susan Tedeshi and many others. We were able to present our special take on the blues to thousands of new listeners and did get a lot of positive feedback plus we sold a load of CD's. Here is a link to some footage of the show on Olstzyn. We also have nice video material form Montreux and Peer which I will put on YouTube as soon as I have time for it. June 22, 2009 BOO BOO DAVIS - NAMES OF THE GAME Blues kann so verschieden klingen, und das macht den Reiz dieser Stilistik aus und stellt gleichzeitig eine Herausforderung an den aktiven Musiker dar. Schon länger im blauen Geschäft ist BOOBOO DAVIS aus Drew, Mississippi. Auf ‚Name Of The Game‘ wird der Sänger und Harpplayer lediglich von einem Drummer und einem E-Gitarristen begleitet. Letzterem gelingt dann das Kunststück, dass man den Bassisten nicht vermisst, da er meist in den tiefen Registern spielt bzw. eine Bariton-Gitarre einsetzt, und dazu wahrscheinlich die Tone-Potis seiner Instrumente weit zurückdreht, und auch mal mit einem WahWah für Druck und Dreck sorgt. Scharfer Sound! Die Drums machen alles dicht, und Bandleader Davis mit seiner vollen, knarzigen Stimme, die zudem auch mal verzerrt wird, klingt fast schon wie ein weiteres Instrument. Auch stark kommen seine Harpbeiträge. Absolut hipp dieses ungewöhnliche Trio~Unbedingt reinhören in diese starken und auf ihre Art modernen Down-Home- Blues-Songs! June 21, 2009 I was fortunate enough to be able to work with ERNIE PAYNE a few years before he died in September 2007. Ernie released one record (Coercion Street) in 2004. He spend almost his entire life on writing and improving the songs that are on this record. He always dreamed of performing and touring and just when he finally decided to go for it, his health didn't allow him to do it very long. During his european tours he made a huge impression on the audiences and it was really sad that he got sick and was not able to travel anymore. Two of Ernie biggest fans in Europe were Robert Plant and Andy Kershaw (BBC Radio). Andy Kershaw is also involved with SONGLINES MAGAZINE (UK) and he has picked one of Ernie songs for the covermount CD that comes with all 25000 copies of the Aug/Sept issue of this magazine. June 11, 2009 review in Finland's No. 1 Monthly Rock Magazine: BOO BOO DAVIS - NAME OF THE GAME LÖYTÖLAARI: SÄHKÖISTÄ PRIMITIIVIJYTÄÄ. Tällaiselta kuulostaa autenttinen deltablues vuonna 2009. Laulaja-huuliharpisti Boo Boo Davis tarjoilee kuulijan korville samanlaisen elämyksen kuin missä tahansa hien, oluen ja kiiman katkuisessa Mississippin räkälässä. Deltalla syntyneen ja varttuneen Boo Boo Davisin uusin, järjestyksessä neljäs albumi Name Of The Game sisältää rautaisannoksen primitiivistä juottolabluesia. Davisin lauluissa kuvastuvat etelän maisema ja alistetun afroamerikkalaisen yhteisön monisatavuotinen kollektiivinen tajunta. Kokonaissoundi on rosoinen, mutta samalla hallitun täyteläinen, vaikka Boo Boon lisäksi levyllä soittavat vain rumpali John Gerritse ja innovatiivinen sähkökitaristi Jan Mittendorp. Tulkintaansa Boo Boo alleviivaa riuskasti huuliharpullaan. Muuta ei yksinkertaisesti tarvita. Suositellaan Hound Dog Taylorin, R.L. Burnsiden, Junior Kimbroughin kaltaisen rouheuden sekä punk- ja alt.bluesin ystäville! June 10, 2009 After the German page there is also now an English page on Doug MacLeod at Wikipedia. Here is the link June 8, 2009 Boo Boo Davis at Montreux 2009 !!!!!! We just recieved confirmation for 2 shows at MONTREUX JAZZ FESTIVAL on July 14, 2009. Boo Boo Davis just finished a big European tour (25 shows in 7 countries) and he will be back in Europe next month to perform at a string of huge blues / jazz festivals. Here is the complete list. May 18, 2009 Yesterday we flew back from Finland were we did three shows. We had a great time and boy can these people drink..... At one of the show the owner of the venue came on stage and started singing in a language that even the Fins couldn't understand. A big thank you to Kai, Jussi and Esa. May 15, 2009 At Burnley Blues Festival (UK / April 2009) Doug MacLeod was interviewed by Alan White for his website EarlyBlues.com. Here is an direct link to the extensive interview. May 14, 2009 Article on BOO BOO DAVIS and our up coming shows in Poland at the site of RADIO ERF. May 4, 2009 Last weekend we kicked off our tour with Boo Boo Davis and we did four shows (one in Austria, two in Germany and one in Holland). The coming weeks we will be pretty busy and spend a lot of time on the european highways. At this link you can find the complete tour schedule. May 3, 2009 Rick Saunders in his DEEP BLUES blog: Boo Boo Davis is the Name Of The Game The liner notes of the new Boo Boo Davis album Name Of The Game say that the sound of his new album came from "a crazy idea" to lose the bass player and tour as a trio of drums, guitar and BooBoo on vocals and harp. If that's a crazy idea then here's to goin' full ape nuts. "Unlike many modern blues bands, Boo Boo and his band focus on the groove, the feel, and the basic truths found in the blues. " Proof: Do what you are supposed to do and ya wind up kickin' ass. I gotta admit, though, i'm over the trend of basslessness. Bass brings the sexy. Bass moves the bottom. Granted finding a bass player that isn't a frustrated guitarist and that won't play twelve notes when one note is all that is needed is difficult. But I digress. Boo Boo does indeed get down. Some folks are gonna be cranky at the harder vibe here and claim it to be rockish. What evs. That just means some folks ain't listenin' right. Boo Boo has scored a vibe that stomps and hollers between T-Model, Jimi, and Booba Barnes and other dirtier heavy weights to craft a blues at once fresh and trad. Damn fine work for a man outta Drew Mississippi who started out whompin' on empty lard cans for the family band. Carry on. The Name of The Game is Boo Boo Davis. Listen' up and learn how it's played. April 30, 2009 An extensive interview with Billy Jones was published on AllAboutJazz.com. At this link you can read the entire interview. April 16, 2009 Doug MacLeod has added more songs to his MySpace profile. Check em out !!! April 2, 2009 from the new issue: DOUG MACLEOD - the Blues in Me Doug MacLeod has been more privileged than most bluesmen in the sense that he has been lucky enough to learn his trade alongside some of the best, including Charles Brown, Big Joe Turner, Eddie "Cleanhead" Vinson, and Pee Wee Crayton. That kind of groundwork has undoubtedly contributed to making MacLeod such a convincing artist whose body of work deserves attention. After releasing several albums on Black and Tan, a Dutch company, the label has decided to release a DVD of a session recorded live in concert at a small, intimate venue in Wapen van Oudeschans (the Netherlands). The 95-minute concert consists of 11 original McLeod songs, including an adaptation of Bukka White's "The New Panama Limited," which are interspersed with the artist's banter about his life and times. While MacLeod's commentary is interesting, and he even offers wise advice on a few occasions, the spoken interludes : can't be viewed separately. While the music is well recorded and the camerawork equally top-notch, one might question the wisdom of integrating both music and commentary without offering the option of separate tracking. The DVD includes special features consisting of a slide show of photos, an interview, and more stories by MacLeod from his 30 years on the road. March 30, 2009 BOO BOO DAVIS - THE NAME OF THE GAME A young James Davis grew up in Drew, Mississippi, playing homemade percussion in his family's Lard Can Band. Migrating to East St. Louis, he worked with locals like Doc Terry and Little Aaron before joining his brothers in the long-lived Davis Brothers Band. After they died, he worked with harmonica player Arthur Williams, but left after a while and switched to the Mississippi saxophone himself. In 1999, Davis began recording his trancelike, transplanted Delta blues for the Netherlands based Black and Tan label. This unique, bass-less project is his best to date. Accompanied solely by the solid, deeply rhythmic drum and percussion work of John Gerritse as well as Jan Mittendorp's big-toned guitar playing, Davis delivers spirited, rough-edged vocals (channeling Howlin' Wolf at times), frequently punctuated by some Jimmy Reed-flavored harp work. Except for the Bo Diddley-grooved "Who Stole The Booty," the remaining 12 songs are all bandcomposed, six with and five without Gerritse. The more-up-tempo selections include the - raucous tale of a "St. Louis Woman," an accusatory "It's A Shame" and the eerily cautionary "Stay From The Casino," with its rumbling drums, distorted guitar and Davis' earthy, barely intelligible vocal. Other crowd pleasers, for my money, are the rambling, harmonica-paced "Want Nobody Tell Me How To Live My Life," the riveting, deep soul ballad "Why You Wanna Do It" (probably Davis' best vocal performance here, he ought to sing in his natural voice more often) and "Lonely All By Myself," which sounds, for all the world, like some lost Lightnin' Slim 45 on that long-gone, bright orange Excello label. Modern- day Mississippi blues at its finest.      GvonT March 27, 2009 We received confirmation for BOO BOO DAVIS @ BLUES PEER 2009. So we can add another great festival to our list of 2009 concerts. You can see and hear us on sunday July 19 at 1:30 pm. Looks like ten years of hard road work in Europe and the release of 5 great CD's is starting to pay off for Boo Boo Davis. Especially the latest CD (NAME OF THE GAME) opened new doors for us. We start of with a European club/festival tour on April 30; in 5 weeks we do 24 shows in 7 different countries. Boo Boo returns to Europe in July where we will do festivals in Sweden, Poland, France, Azores, Belgium, Finland. In August, September Boo Boo will be mainly hunting and fishing in Missiouri and Mississippi before he comes back for another European tour on October/November. Here is a link to the complete list of 2009 Boo Boo Davis shows. Of course we will add more !! March 24, 2009 Doug MacLeod is still on the road in Australia and this came in from ABC Sydney (Australia) after his vist to their studio: Doug would've been probably too modest to tell you, so I'll have you know that the next studio guest on our program was so moved by Doug's second song "This Old River" she was openly crying. After the program Deb couldn't praise Doug enough. I just grinned and told her that I KNEW he was a real deal. I can only hope that Doug had a good time himself. Please thank him for his usual high-standard performance and insightful chat. We really appreciated it. All the best for the rest of his tour. March 2, 2009 CRUSHERS 2 there's no real story this is an improvised project with improvised music no preparation, just raw and simple we have no idea where it comes from or where it will go to the music is the story you either like it or hate it ……. judge for yourself at MySpace February 24, 2009 A two page interview with Boo Boo Davis and a nice review of the new record in the new issue of BLUES NEWS (Norway). En som også har levd bluesen og som i godt voksen alder ser ut til å kunne leve av bluesen, er Boo Boo Davis, oppvokst i Drew, Mississippi, i hjertet av Mississippi-deltaet midtveis mellom Dockery Plantation og Parchman Farm, der Charley Patton, Tommy Johnson og andre udødelige bluesnavn både lærte og praktiserte sitt fag. Boo Boo Davis er et ledd i denne tradisjonen, men forlot deltaet og endte i husbandet i en av de mer viderekomne bluesklubbene i East St. Louis, Missouri på en tid da denne byen var i ferd med å få fram navn som Albert King, Ike Turner, Chuck Berry og Little Milton. I dag kalles Boo Boo Davis en survivor fra Mississippis siste store bluesgenerasjon, og han har gitt ut flere kritikerroste plater. For tiden er han knyttet til hollandske Black & Tan Records som nylig har gitt ut "Name Of The Game", med Boo Boo som sanger og kraftfull munnspiller og med hollenderne Jan Mittendorp på gitar og Jan Gerritse på trommer og perkusjon. Albumet er modernisert funky deltablues, med en anelse Hill Country-blues i sine bassløse arrangement med dundrende tromming. Mittendorps gitarspill bruker rikelig med wah-wah, uten at det virker som utvendig effektmakeri. Det er sjelfullt og det fremhever den mektige røsten til Davis. Åpningssporet "Dirty Dog" går i vinner-riffene både fra "Nutbush City Limits" og Bobby Rush' bluesfunk fra "Chicken Heads". Den sensuelle og tunge "I'm Comin' Home" kan minne om Junior Kimbrough, men etter å ha kjørt gjennom alle tretten låtene, så er likhetspunktene med flere andre artister, det være seg Howlin' Wolf, Bo Diddley eller Sonny Boy Williamson, bare en bekreftelse på at dette er en artist som har absorbert hele den klassiske Delta-Chicago-bluesen og tilføyd sin personlige touch. Alle låtene er signert Davis og/eller i samarbeid med Gerritse og Mittendorp, og trioen er samspilt som en eneste stor bankende bluespuls.    Oyvind Pharo February 22, 2009 FRANKIE MILLER - A LONG WAY HOME: an album of previously unreleased material recorded in the 1990s. The album showcases Frankie's legendary vocal talents. Certainly one of my favorite singers. February 6, 2009 Every now and then you come across an artist you never heard of that really blows you away. This morning I heard Lee Moses and immediately downloaded his record at iTunes. Deep soul from the 60's/70's. Check it out. January 29, 2009 DOUG MACLEOD - A DOUBLE DOSE OF DUBB Two more great tracks that have not been released on a record but definitely deserve to be heard. These tracks will be available as download only. 1) My Good Girl Blues 2) Dubb's Talkin' Barnyard Blues The first track comes from the Utrecht Sessions but didn't make it to that record… we just had too much good stuff to choose from. The second track is one of Doug´s funniest and most popular live songs and this take comes from a session for Bluesville, the show of Bill Wax at XM Radio in Washington DC. It was recorded and mixed by Quinton Roebuck in October 2008. Here are the links to these new tracks in the two most popular download platforms:    Media that want to play/review these tracks should get in touch with us. We will then send MP's of the tracks by email. January 28, 2009 DOUG MACLEOD on BURNLEY 2009 !!! Burnley Blues Festival earned its place on the international blues festival map in 1988 when it became the first blues festival in the UK for more than 20 years. Today the festival is renowned the world over having played host to some of the greatest living blues performers of all time including Buddy Guy, Champion Jack Dupree, Pinetop Perkins, James Cotton, Luther Allison and Hubert Sumlin. Doug MacLeod played the festival in 2006 and they really wanted him back in 2009. Doug will be flown in from the US especially for the 2009 edition and will play at the Burnley Blues Festival on April 11, 2009. Here is quote from Barbara Hood, the Festival Organiser: "To celebrate our 21st year we decided to put together an explosive mix of world class performers who in previous years made a tremendous contribution to the success of the festival. Doug Macleod is one of those artists. Doug's set in 2006 was one of the most commented and well received acoustic sets we have ever staged at Burnley, our 21st celebration would not be the same without him". January 26, 2009 REAL BLUES 'Top 100 Releases' chart is based on CD's they have received in the previous 24 Calendar months. All have been graded as 'Highly Recommended Purchases' and all selections are based solely on Artistic/Spiritual Merit. The list is a 'Bribery-free' listing so you can 'take-it-to-the-bank'. While the Chart is intented for the Hottest CDs of the last 24 calendar months, some exceptional releases may remain on the chart for longer periods. On the latest version of the list we find several Black and Tan releases: # 6    Billy Jones - my Hometown # 7    Ernie Payne- Coercion Street     * voted Album of the Decade / All Genres # 21  Boo Boo Davis - Name Of The Game # 22  Boo Boo Davis - Drew, Mississppi # 41  Billy Jones - tha Bluez # 96  Harrison Kennedy - Voice + Story January 22, 2009 Doug MacLeod - The Utrecht Sessions The Story Is In The Telling Remember when you were a kid and there was one uncle that always told the best stories. He would sometimes make you laugh, he would sometimes make you ponder, but he would always make you want to listen. Doug MacLeod is one of those! He is that rare storyteller that just happens to be a fine singer-songwriter and guitarist. It is as though he has lived every moment about which he sings. His stories about life hit so close to home that, as he likes to say, "Makes you think I've been reading your mail." He has overcome adversity in his life and it comes through in his music. After overcoming a severe stutter as a child (he credits playing guitar and singing) he went on to radio. He had several successful programs such as The Blues Highway and Nothin' But the Blues from 1992 through 2004. MacLeod is also a featured writer of "Doug's Back Porch" in Blues Revue magazine for the past several years. MacLeod honed his guitar chops playing behind such greats as Big Mama Thornton, Lowell Fulsom, and Eddie "Cleanhead" Vinson. For the better part of a quarter century and more than a dozen records, Doug MacLeod has been telling stories. He continues that tradition on his latest release, The Utrecht Sessions. This is the thirteenth studio album from MacLeod. It was recorded in the Netherlands in the old city of, you guessed it, Utrecht (pronounced "U-trekt"). A sparse recording, the songs feature MacLeod on acoustic guitars, occasionally accompanied by Arthur Bont (percussion) and Jasper Mortier (double bass), but never at the same time. He mostly plays his trusty National Delphi (he nicknamed it "Spook") and an old Stella 12-string that he says "was a little past its prime." The album features 12 tracks of hope, humor, frustration, and darkness. The stories are told as only Doug MacLeod can. From the darkness of "The Demons Moan" and its reference to the sexual abuse of a child, to the humor of "The Addition To Blues" and "What You Got," MacLeod covers all the emotions. The record is dedicated to Marie Gaines. Marie was the wife of National Reso-Phonic Guitars founder, McGregor Gaines. He tells of her grace and dignity in the face of her imminent passing in the song "This Old River." This song, as well as "That Ain't Right," has been heard quite a bit on XM's Bluesville channel. His style is Country Blues with a little Folk. Known for his superb songwriting, he is also a master of his instrument. But, like that favorite uncle, the story is in the telling. Mark Goodman January 18, 2009 Boo Boo Davis - Name Of The Game This album is a bit of a turnabout for Boo Boo Davis as he moves away from the remarkable fusion approach to the blues shown in his last album "Drew Mississippi" and heads back to his roots. Keeping it simple and straightforward is the key here as he uses nothing more than his road band of Jan Mittendorp on guitar and John Gerritse on drums to recreate the early electric blues sound of Chicago of the fifties and then onwards to the current day. It's a successful venture as well with songs like "I'm Coming Home" and "Tryin' To Get Ahead" taking us back to the days of late night blues club. You just can't argue with the authentic feel of it all. This isn't a parody or a tribute either. There's the history of the blues in here. When blues merged into rock in the late sixties and early seventies, a song like "Why You Wanna Do It" would have been right on the money and "Hot Foot" takes us directly into funk territory. Clearly not one to rest on his laurels, Boo Boo Davis and his very able assistants deliver the kind of performance that will make many into believers in the power of the blues. We might have said this before - in fact we have - but Boo Boo Davis is the real deal. If he comes to your town then go see him play live. They just don't make them like that anymore. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- A few pictures from Doug MacLeod in the booth of NATIONAL GUITARS at the NAMM show this weekend: Doug with Bob Brozman Doug with Steve James, Mike Dowling & unknown lady -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Boo Boo Davis - Name of the Game Ondanks dat Boo Boo Davis een deel van zijn leven sleet in St. Louis, waar hij achttien jaar in het huisorkest van Tabby's Red Room speelde, ligt zijn hart voor altijd in het landelijke Mississippi. 'Name Of The Game' is geen nostalgisch gezeur maar explosieve oerblues. Simpel, harmonica op de hielen gezetten door schuimbekkende gitaarriffs en no-nonsense slagwerk. De donkere grafstem van Davis nestelt zich als een voodoobezweerder in de barakken van Mississippi. Alle nummers herbergen onscherpe, overbelichte, vlekkerige blues die een brug slaat naar de straathoekambiance. Ik zou willen dansen. Een uit de hand gelopen feestje behoort tot de mogelijkheden. Met 'Hot Foot' krijgt het trio Davis-Mittendorp-Gerritse een paard omver. Onder maanlicht wordt 'Who Stole The Body' door de duivel verleid, verderfelijke muziek dan weer in 'Dirty Dog'. Verderf en drank rijm je niet met genadeloze schoonheid maar 'Name Of The Game' is een openhartige inkijk in de wereld van de oprechte blues en zo heb ik het zeer graag. January 16, 2009 Is there anybody out there that is a contributing writer for Wikipedia ? As far as I know none of my artists is on there yet. Since I use any legal way to promote my artists and their music, I think they should be on there. So if you can help with this please, get in touch with me and I will send you the latest versions of their biographies and then you can add them to Wikipedia. Thanks in advance January 14, 2009 V.A. - REAL ROCK BLUES (Saturn Exclusiv Edition) The song BLUES SKY from our Big George Jackson release (SOUTHERN IN MY SOUL) was chosen for this blues-rock-sampler of Saturn. This extensive compilation features 32 songs of famous artists like Duke Robilard, Gary Moore, Johnny Winter, Walter Trout, Ronnie Earl, Tab Benoit and many others. Here is the complete tracklisting: Marc Reece „Bad Dreams“ / Popa Chubby „Up from the Skies“ / Tinsley Ellis „Get To The Bottom“ / Julian Sas „Home Feeling“ / David Gogo „ Love In The City“ / Gary Moore „All Your Love“ / Jim Suhler & Monkey Beat „Tijuana Bible“ / Omar & The Howlers „Muddy Springs Road“ / Ana Popovic „Love Fever“ / Johnny Winter „Tribute To Muddy“ / Beverly Guitar Watkins „Baghdad Blues“ / Bo Ramsey „Hate To See You Go“ / Reverend Rusty & The Case „Preacher Man“ / Candye Kane „White Trash Girl“ / Walter Trout „I'm Tired“ / The Stimulators „Sad & Blue“ / Big George Jackson Blues Band „Blue Sky“ / Luther Guitar Johnson „My Love Will Never Die“ / Corey Stevens „That's What The Blues Is All About“ / Bernard Allison „That's Why I'm Cryin'“ / Tino Gonzales „Last Two Dollars“ / Aynsley Lister „Disorderly Me“ / David Raitt / Jimmy Thackery „Tell Me“ / Ronnie Earl „Catfish Blues“ / Duke Robillard „Gambler Blues“ / Tab Benoit „Down In The Swamp“ / Omar Kent Dykes & Jimmie Vaughan „Big Boss Man“ / Blues Company „They Called Him Muddy Waters“ / Koko Taylor „Piece Of Man“ / Guitar Shorty „Story Of My Life“ / Robin Trower „Bridge Of Sighs“ / The Stimulators „Do It Again“ This mid-price double CD will be exclusively for sale in the shops of Saturn; one of the big European shop chains. This should get the music of George to whole lot of new listeners…. and that’s good. January 7, 2009 Boo Boo Davis - Name Of The Game Raised in the hardscrabble life of a Delta farming family, and a fixture on the St Louis blues scene in more recent years, Davis doesn't lack for skill or conviction blowing harp and singing about personal concerns on his fifth import album. Ditching bass, he joins first rate guitarist Jan Mittendorp and strong drummer John Gerritse in showin a more-than-casual appreciation of groove. To their advantage, they play all original material. Pride of play goes to "Why You WannA Do It", a strong wind of love anguish, or the guitar-distorted ear slammer "Dirty Dog". January 6, 2009 Last FM is a community network that is really based on music and you'll only find real music lovers on there. It is a great way to discover new music and it connects all information (bio, discography, audio, video, live shows etc) of a certain artist at one spot. It takes a little time to get accustomed to it and but then you'll discover new possibillites (bulletinboards, newsgroups etc) all the time. What is also great is that it works a bit like Wikipedia so any member can add or correct the information that is on there. Here is some promo stuff from the Last.FM website: Every track you play will tell your Last.fm profile something about what you like. It can connect you to other people who like what you like - and recommend songs from their music collections and yours too. When you recommend some music to a friend, or you tag it, or you write about it - even just listening to it - you shift the song's importance on the site. It'll be recommended to different people, because you've listened to it. It'll move up our music charts and maybe more people will hear it because you thought it was good. Back in the 20th Century, Felix Miller and Martin Stiksel were running an online record label whose mission was to get independent music out to the people who wanted to hear it. A few years later, university student Richard Jones started tracking what he and his friends were listening to on their computers with a project he called Audioscrobbler. Last.fm brought these ideas and desires together. Last.fm has always been about making music culture more democratic: everyone listening to music how they want to, when they want to. Without a middle man making your decisions for you. Last.fm is a global music service available in 12 languages. Here are the links to the profiles of Doug MacLeod, Boo Boo Davis, Black and Tan Records and myself. Check it out and if you like it…… join and set up a profile January 5, 2009 The French-speaking Collectif des Radios Blues was created in 2003. It brings together all the radio DJ's in France, Belgium, Quebec and Africa who share the idea to exchange, broadcast and promote all forms of blues music. Every year they make a list of the top 20 albums based on the airplay that they got on all the member stations. Below is the list for 2008 : 1-   Eric BIBB “Spirit I am” (Dixiefrog/Harmonia Mundi) 2-   SISTERS OF THE SOUTH (Dixiefrog/Harmonia Mundi) 3-   BIG DEZ “You can smile” (Why Note) 4-   Sean COSTELLO “We can get together” (Delta Groove Productions) 5-   Ex-aequo   Boo Boo DAVIS “Name of the game” (Black & Tan Records)                       Roland TCHAKOUNTE “Waka” (BCA Records) 7-   Ex-aequo   Chris JAMES & Patrick RYNN “Stop and think about it” (Earwig Music)                       Joe Louis WALKER “Witness to the blues” (Dixiefrog/Harmonia Mundi) 9-   LONJ “I found out” (Autoproduction) 10- MORELAND & ARBUCKLE “1861” (Northernblues) 11- Jeff HEALEY “Mess of blues” (Ruf Records) 12- Buddy GUY “Skin Deep” (Zomba Recordings) 13- Kenny NEAL “Let life flow” (Dixiefrog/Harmonia Mundi) 14- Elvin BISHOP “The blues rolls on” (Delta Groove Productions) 15- Jean-Jacques MILTEAU “Soul conversation” (Dixiefrog/Harmonia Mundi) 16- David GOGO “Vibe” (Dixiefrog/Harmonia Mundi) 17- Jean CHARTRON “Blues bleus” (Dixiefrog/Harmonia Mundi) 18- Dave THOMAS & Wallace COLEMAN “Repossession blues” (Blonde On Blonde) 19- Ex-aequo   Eddy CLEARWATER “West side strut” (Alligator Records)                       Floyd LEE BAND “Devils, doctors and drugs” (Amogla Records) December 28, 2008 Boo Boo Davis stammt aus dem Herzen des Mississippi-Deltas. Er ist ein Überlebenskünstler, aus der Generation Musiker stammend, die das niederschreiben und spielen, was sie erleben und sehen, spielt er einen Blues, der auf Erfahrung basiert. Als Boo Boo ein Kind war, gab's kein Geld von dem man den Schulbesuch hätte bezahlen können, damit er lesen und Schreiben lernt. Das hielt ihn aber nicht davon ab, durch die Gegend zu ziehen und auf seine Art und Weise in der modernen Gesellschaft zu überleben. Sein Vater, Sylvester Davis, arbeitete als Baumwollpflücker und spielte mehrere Instrumente. Er spielte unter anderem mit John Lee Hooker, Elmore James und Robert Pete Williams (1914-1980). Boo Boo erinnert sich an diese und andere Musiker, die zu ihnen kamen und in ihrem Haus probten. Im Alter von fünf spielte Boo Boo die Harmonika und er sang mit seiner Mutter in der Kirche. Mit dreizehn Jahren spielte er Gitarre, und ab seinem achtzehn Lebensjahr spielte er mit seinem Vater und den älteren Brüder unter dem Namen THE LARD CAN BAND. Die Band wurde im Mississippi-Delta relativ bekannt. In den Sechziger Jahren zog er nach St. Louis und lebte dort in der Blues Szene. Er lernte Albert King kennen, Ike Turner, Chuck Berry und all die anderen. 18 Jahre lang gehörte er zur Hausband in "Tabby's Red Room" im Osten von St. Louis. Wenn er zu Hause ist, geht er mit seiner Familie und seinen Hunden zum jagen oder zum fischen. Im Oktober 2007 kam Boo Boo auf eine ziemlich verrückte Idee. Anfang dieses Jahres entschied er sich für eine Tour als Trio. Dass er in dem Trio der einzige Farbige ist, störte ihn nicht. Im Herbst kamen sie durch die Benelux-Länder, die Schweiz, Österreich, Frankreich und Deutschland. Ihre Musik gefiel den Leuten und sie haben auch eine CD im Gepäck - die fünfte von Boo Boo insgesamt. Dass sie keinen Bassmann dabei haben, fällt gar nicht so auf. Selbst das Schlagzeug bleibt sehr im Hintergrund, dafür machen Jan Mittendorp und Boo Boo ganz gut Stimmung. Den Sound machen vor allem seine Blues Harp und seine Stimme und Jans Baritongitarre. Schon Dirty Dog kommt am Anfang sehr merkwürdig, läuft dann aber recht druckvoll, besonders wenn Boo Boo seine Harp einsetzt. Auf I'm Comin' Home klingt der Gesang wie auf einer sehr alten Schellack-Schallplatte. Won't Nobody Tell Me How To Live My Live dürfte wohl einer der längsten Titel im ganzen Rock- und Bluesbusiness sein, ansonsten ist es eine relaxte Midtempo-Nummer, bei der der Fuß automatisch mithüpft. Die Bluesharp flötet gelassen und die Gitarre swingt gemütlich vor sich hin. Ebenso ist es in Why You Wanna Do It, nur singt Boo Boo da wesentlich höher und auch das Schlagzeug meldet sich darin mal deutlich zu Wort. Dagegen schweigt die Bluesharp ganz. Womit man die Geräusche in Hot Foot macht, ist mir wirklich rätselhaft. Ich meine, es ist schon klar, dass es die Gitarre ist, aber wie wird das tiefe "Wow, Wow" gemacht? Oktaver, Wah Wah, Entschleuniger oder was? Klingt echt völlig abgedreht, ist aber nach 2 Minuten 35 Sekunden schon vorbei. Überhaupt ist die ganze CD nicht länger als knapp 50 Minuten. Da wäre doch noch Platz gewesen. Aber okay, für die erste CD [im Schrank des Rezensenten; Red.] soll es reichen. So hat man wenigstens einen recht guten Überblick über das Schaffen des Trios um Boo Boo Davis. December 27, 2008 Authenticity is the Name of the Game From primitive drive to soft blues goes Boo Boo Davis´s newest album "Name Of The Game". The unclad, bassless trio plays with an appropriate less-is-more attitude, still giving depth to the big picture. Mississippi Delta-born and bred Boo Boo Davis`s latest album "Name Of The Game" is steadfast, primitive blues. Its grooves contain both harshness and soulful moodiness. "Name Of The Game" is the fourth CD by Davis released by Black and Tan Records. Davis grew up with the blues all around him. His father Sylvester Davis played multiple instruments, and jam-sessions at home had friends like Elmore James, John Lee Hooker and Robert Pete Williams - nice guests indeed! Davis`s own playing career started with the harp when he was five years old. In addition, he sang in the church choir. In the early sixties, he and his brothers had a band, which was involved in the lively blues world of St. Louis. They played as the house band at Tabby`s Red Room for no less than 18 years. By his side, Davis has a drummer, John Gerritse, and guitarist Jan Mittendorp. Together they make an inspired trio contributing to an album full of interesting and versatile music. Davis has warmth and depth in his voice and his harp has a rich sound to it. Raw, even primal blues proclaimed in tunes such as "Dirty Dog", "Who Stole the Booty" and "Stay From The Casino" meet with funky "Hot Foot" and the Jimmy Reed-style soft blues tunes "Want Nobody Tell Me How To Live My Life!" and "It`s a Shame". What might be the highlight of the album is the soul style of "Why You Wanna Do It". Based on a two-chord change swaying back and forth is brilliant in its simplicity. All in all, the music is stripped to its barest and at times creates spaciousness in its monotony. The spare guitarism of Jan Mittendorp contributes to the authenticity, communicating finely with Davis`s harp-playing. A good band needs a good drummer, and that is what John Gerritse most definitely is. His expressive playing combined with ingenious shifts of rhythm patterns such as found in "Stay From The Casino" give a brilliant rhythmic dimension to the record. The sound of his drums is captured in all its glory at the beginning of "I`m so Tired". "Name Of The Game" consists entirely of originals by Davis-Mittendorp-Gerritse. They sure have managed in recording an album of authentic blues music in 2008 - one can only imagine how well they work in a live situation. December 17, 2008 Boo Boo Davis - Name Of The Game Besten Harp-Blues legt der aus Mississippi stammende Boo Boo Davls vor, der auf seiner neuen Einspielung kongenial von Drummer John Gerritse und Gitarrist Jan Mittendorp unterstützt wird. Sound und Feeling stimmen, wobei Boo Boo's Gesang über jeden Zweifel erhaben ist und sowohl zu traditionellem Chicago Blues als auch zu fetten und WahWah-verzerrten Nummern bestens passt. Anspieltipps sind Stücke wie "l'm Comin' Home" und "Who Stole The Booty". December 16, 2008 Two Black and Tan Artists received an award nomination !!! For the third year in a row Doug MacLeod is nominated for a BLUES MUSIC AWARD. Among the nominees for 2009 you will find him in the category Acoustic Artist Of The Year. The awards will be announced at the 30th Annual Blues Music Awards ceremony on May 7, 2009 in Memphis, Tennessee. Here is the complete list with all 2009 BMA nominees. All members of the BLUES FOUNDATION can vote online for their favorites. Here you can vote or register as a member (and then vote): In Canada Harrison Kennedy is nominated for a 2009 MAPLE BLUES AWARD in the category Male Vocalist Of The Year. The Gala Awards Ceremony will take place in Toronto on Monday, January 19, 2009. December 12, 2008 Vanaf de bodem van een echoput Met een prominente rol voor zijn twee Nederlandse begeleiders levert veteraan Boo Boo Davis een van de beste bluesalbums van 2008 af. Zijn gruizige stem krijgt een ruige ondersteuning door de zompige gitaar van Jan Mittendorp en de dreunende drums van John Gerritse, die een zo bonkig ritme aanhouden dat de bas niet gemist wordt. Dat het geheel lijkt te zijn opgenomen op de bodem van een echoput maakt het alleen maar beter. Ariejan Korteweg December 11, 2008 Boo Boo Davis - Name Of The Game Het album wat ik nu ga bespreken heeft voor mij een zeer indrukwekkend spoor achtergelaten! Boo Boo Davis is een man die gezien wordt (althans door mij), als een nieuwe Howlin Wolf, maar wel meer dan dat inmiddels, want hij doet wel een moderne versie hiervan, en zijn stemgeluid is ook regelmatig verschillend. Neemt niet weg, dat we hier met een uitstekend album hebben te maken. Meteen openen de heren al lekker fel met “Dirty Dog” om vevolgens een kei van een slow blues neer te sabelen (”I’m Coming Home”), waar het vet vanaf druipt. Vervolgens heerlijke funk wat de klok slaat in het nummer “Stay From The Casino”, om daarna gewoon acoustische getinte chicago-blues neer te zetten. Eeen zeer prominente rol is weg gelegd voor gitaar-player Jan Mittendorp, die veel wah-wah geluid gebruikt, en dat klinkt erg lekker, en de rest van de begeleiding staat ook als een huis kan ik gerust wel zeggen. Een opzwepende ”why you wanna do it” die af en toe wat BB king geluiden in herinering brengt. Dan het zwaar klinkende “I am So tired” absoluut helemaal mijn pakkie aan, met een boel Buddy Guy er in, helemaal goed dus, en een van de pareltjes van dit meer dan goede album van dit jaar. Boo Boo Davis zingt alsof de duivel hem op de hielen zit, en laat regelmatig zijn blues-harp ronken.- uitgebracht door Black and Tan Records. Een absolute aanrader!!! December 10, 2008 Boo Boo's track "Who stole The Booty" was used in episode # 12 of SONS OF ANARCHY; a series on FoxNetworks. It's very good news because it will get Boo Boo's music to a lot of new listeners and we already notice a significant increase in downloads of the song at iTunes. This is already the second Black and Tan track that has been used in this series. You can find more information at this link. December 9, 2008 DOUG MACLEOD - THE UTRECHT SESSIONS C'mon now, seriously, have ya ever heard a bad Doug MacLeod CD? Of course not! And I could probably rest my case there, but this little gem is worthy of note, being a collection of live-to-mic solos and duets, sometimes with percussion, other times with bass. MacLeod pretty frequently plays The Boogaloo Cafe down in Hermosa Beach a few miles from me and always attracts a crowd. The reason's easy to understand. All you have to do is listen to his guitar, drenched in blues and as subtle as a sidewinder weaving sinuous lines in the sand. However, the guy is also known for his soulful vocals, and this CD may very well be the best exposition of them so far.This Old River is almost gospel—heartfelt, impassioned, and quivering with emotion, the river a metaphor, as has classically been the case, for the line between life and death. Then there's The Addition to Blues, a swingin' number about, er, well, um…honeydipping and the women who are only too happy to share with men what their sisters will not or will only sell via the usual merchandising (marriage, etc.). After that come the boogie numbers, the folkie laments, and the many embrasures of tradition (Long Time Road et al), each one nailed as a perfect exposition. MacLeod not only sings while picking and strumming an entrancing guitar but plays the foot as well. That's right: two microphones were set up for the six-stringed axes and one for his foot keeping the time. Sounds a trifle odd but with body-tapping being the new rage, it fits right in. The CD was recorded in the Netherlands, in Utrecht, his favorite town, which isn't particularly noteworthy but interesting that he chose an old town in old Europe for a very tripped old style recital…which brings new life to a hallowed genre. December 8, 2008 review in the WASHINGTON BLUES SOCIETY Blues Letter: Name of the Game is St. Louis bluesman Boo Boo Davis' follow-up to his critically-acclaimed homage to his home town Drew, Mississippi. That CD landed on MOJO Magazine's top 10 blues releases of 2006 in Great Britain. Over the past eight years, Boo Boo has toured Europe twice a year in addition to playing notable festival (Poconos, for one), and blues clubs like BB's Blues and Soups in the shadow of the Gateway Arch. The blues is in his blood: the Davis family is a blues institution in St. Louis, and the family band anchored Tabby's Red Room in East St. Louis for nearly 20 years. My favorites on this rough-hewn gritty CD include the powerful 'Dirty Dog', the hard driving 'Who Stole the Booty', and the classic, old-school blues shouter 'St Louis Woman'. If you like industrial strength, guitar-driven, post-war urban blues, I highly recommend Name of the Game. Join over 110 radio stations and more than 20 publications and enjoy Name of the Game. Check out a diverse group of bluesmen and blues women nurtured by producer/guitarist Jan Mittendorp at Black and Tan Records, a small but important blues record label in The Netherlands. Eric Steiner December 5, 2008 review from the concert of DOUG MACLEOD in Bremen (Germany) last Tuesday: Zum Blues gehört auch das Erzählen. Ein intimes Konzert des amerikanischen Sängers und Gitarristen Doug MacLeod im Moments BREMEN. Doug MacLeod gibt bis zu 200 Konzerte im Jahr. Doch wer deshalb einen völlig ausgezehrten, überarbeiteten Musiker im Moments erwartet hatte, sah sich völlig getäuscht. Dem 62-jährigen Kalifornier scheinen seine Auftritte vielmehr eine unerschöpfliche Energiequelle zu sein. Die letzte Veranstaltung des Jahres aus der Reihe "Sparkasse in Concert" gehörte gleichzeitig zu den intimsten. Ausschlaggebend war die sympathische Art, wie der Blues-Songwriter mit den Zuschauern kommunizierte. Er bestritt den ganzen Abend allein mit seiner Dobro-Gitarre, deren Metall-Corpus für einen unverwechselbaren scheppernden Sound mit leichtem Hall sorgt. MacLeod gehört nicht zu denen, die sich bemühen, den Blues völlig neu zu erfinden. Aber er ist einer, dem es gelingt, dieses Genre wieder mit Leben zu füllen. Man merkt, dass er von traditionellen Bluesmusikern intensiv gelernt hat. Seine Stücke sind eine Mischung aus Melodien und gesprochenen Erzählparts. Dabei fällt es schwer, zwischen spontanen Ansagen und den feststehenden Texten zu unterscheiden, da beide nahtlos ineinander übergehen. Angetan haben es ihm die großen Themen: der Sinn des Lebens, die Vielfältigkeit menschlicher Beziehungen und natürlich die Liebe. Doch immer streut er augenzwinkernd kleine Gags ein und bringt so die Zuschauer und auch sich selbst zum Lachen. Mit faszinierender Leichtigkeit hält er dabei seine Begleitung im Timing. Meist läuft ein rhythmischer Basston auf den tiefen Saiten durch, auf dem Akkordfiguren variiert werden. Doch auch allein als Instrumentalist versteht er es Spannung aufzubauen und blendend zu unterhalten. Ein wunderbares Konzert. Anders Becker / WESER KURIER December 2, 2008 Billy Jones - my Hometown No one who I can think of, except perhaps James “Blood” Ulmer, has taken a truly contemporary look at traditional blues with the musical and lyrical intensity of Billy Jones. While Ulmer’s music is often dark and angry, Jones takes a more restrained and soulful approach while still expressing deep love, despair, and other intense feelings with his music. Musically, there is a mix of styles on the CD. Jones can hammer out some hard, driving blues or go more traditional in his approach. But what really got to me were the lyrics. There are several songs where Billy gets into the urban problems of his "hometown." The modern, urban blues lyrics start right from the beginning of the CD. He starts out with some slow jam/blues in a ballad called “Here With You”. He sings of how deep his love is: “your love is much warmer than my prison cell, so if the homies ride tonight I think I’m gonna stay right here”. With the second track, “Pull My 44”, Jones sings of a jealous lovers' rage. He describes his lovers' beauty and talks about how he’s jealous and if “I catch you messin’ wit’ my woman, Man I’m mo’ pull my 44”. The music has a Mississippi Delta component to it, yet it is modern and urban. Later, we hear “Crystal”; this is a semi-psychedelic rocking song about his addiction and the dangers of Crystal. It’s not a girlfriend named Crystal, but crystal methamphetamine. In the title track, “My Hometown’, Jones talks frankly about the problems in the ghetto. Schools not teaching you what to do, gangs, violence, meth labs, broken families, and a repressive system all become part of these modern blues. Jones goes a more traditional R&B route with music and lyrics in cuts like “Right Now” and "Never Let You Go”. The deep bass notes driving the beat and his vocals are a throwback to an older soul era where he sings of loves won and lost. In “The Clown” Billy goes to his guitar and sweetly bends some notes to punctuate the song about his lost love, where he states “and girl for you I’m just a clown.” Top to bottom, this is a nice little CD. Jones provides vocals and guitar, Ramon Goose is on keys and does the digital work, Joe Goose play bass and Gary Leach is on drums. Jones calls his music “Bluez” and sings about the problems of his life and hometown with heart and feeling; it is “blues” transformed, updated and urbanized. This North Little Rock Arkansas musician is the real deal and his 2007 release “my Hometown” is a great CD!